✍️ علیرضا بهادریان

خوابگاه ۶۰۰ نفره دریا دانشگاه خلیج فارس در جریان جنگ آسیب دید و در حال حاضر قابل استفاده نیست. قرار بود در این مدت خوابگاه مناسبی برای دانشجویان جایگزین شود، اما پس از حدود شش ماه، همچنان شاهد تکمیل این وعده نیستیم و دانشگاه این ترم را نیز غیرحضوری آغاز کرده است.

طبیعی است که دانشجویان از این وضعیت ناخشنود باشند. بخش زیادی از دانشجویان خواهان بازگشت به آموزش حضوری هستند و ادامه این شرایط را برنمی‌تابند. تحصیل حضوری، حق طبیعی دانشجوست و نمی‌توان انتظار داشت ماه‌ها بلاتکلیف بماند.

در کنار نبود خوابگاه، نکته‌ای که بیش از همه توجه را جلب می‌کند، نبودِ پاسخ شفاف و پیگیری مستمر از سوی مسئولان استان بوشهر است.

در این شش ماه، انتظار می‌رفت استانداری بوشهر در حل مسئله‌ای که مستقیم با زندگی و تحصیل دانشجویان دانشگاه خلیج فارس پیوند دارد، ورود جدی‌تری داشته باشد. امروز دانشجو نه خوابگاه دارد، نه از زمان مشخص حضوری شدن دانشگاه آگاه است و نه پاسخ روشنی از مسئولان استان دریافت کرده است.

مجموعه‌های دانشجویی و نمایندگان دانشجویان، تمام تلاش و پیگیری‌های خود را انجام داده‌اند. نامه‌نگاری با وزارت علوم صورت گرفته و موضوع از این مسیر نیز در حال پیگیری است. بارها نیز کوشیده شده صدای دانشجویان به گوش مسئولان برسد؛ امید می‌رود این صدا سرانجام شنیده شود.

پرسش ما این است: چرا پس از شش ماه، هنوز پاسخ روشنی به دانشجو داده نشده است؟

از استانداری بوشهر انتظار می‌رود با نگاه مسئولانه، این موضوع را در اولویت قرار دهد و برای یافتن راه‌حل وارد عمل شود. دانشگاه خلیج فارس جزئی جدا از استان نیست و سرنوشت دانشجویان این دانشگاه، سرنوشت بخشی از جوانان خود استان است.

باور داریم مسئولان استان نیز دغدغه این وضعیت را دارند؛ اما دانشجو دیگر توان شش ماه انتظار بیشتر را ندارد. زمان آن رسیده که مسئولان استان و وزارت علوم، در کنار دانشگاه، به جای وعده‌های کلی، راه‌حلی مشخص و عملی برای مسئله خوابگاه ارائه کنند و با نمایندگان دانشجویان به گفت‌وگو بنشینند و پاسخ شفافی بدهند.

دانشجو حق دارد درسش را در دانشگاه و در شرایط عادی ادامه دهد؛ نه اینکه آینده تحصیلی‌اش به پیدا شدن یک خوابگاه نامعلوم گره بخورد و با همدلی و همراهی مسئولان، امیدوارانه به سال تحصیلی جدید چشم بدوزد.