دِی هِلِیهُو:

گفت تُونَم مث بیویمی. گفتُم چه باکیه دِی والا. نِشسُم پس سرش وُ اُومدُم. رفتیدُم سر خاکِ سِلیمون اُما نَمی چِطَحر واوی که یه کِشا مَغرُو واوی وُ هر چی سیل کِردُم تا تاکسی چی گیر نمیا. همیطَحر ووُیسیدِیدُم که یه موتورینی وَرُم ووُیسا وُ گفت بیوی کجا میخِی بِرِی؟ گفتُم میخام بِرُم علی آواد. گفت سوار واووُ تا بِرسَنُمِت. گفتُم مزاعِمِت نِوِیمُم دِی والا. گفت چه مزاعِمَتی، تُونَم مث بیویم. سَلوُ می گو ایسو تو عَلد پسِ سرِ آدم غَریوِه سوار واویدیه!؟ گفتُم وِر مَزه دُختِه، اولاً که غَریوِه نِبی وُ سرواز بی. دویُماً که بِچه بار بی و مُو مث بیویش وِیمیدُم. سویُماً هم که کیفمه نهادیدُم ماوِینمون وُ فقط تو دَسَندازَل، کولِشِه میگرُفتُم که وُ موتور پِرد نِواووُم دومَن.
لُنجِشِه واری کِرد و گفت خُو بستِه دیِه. ایسو اِی مُو پس سرِ یکی نشسِیدُم، دُنیُیِه شیواری میکِردی و مینهادی ری سرت. گفتُم سیرِق، مو پیرزنیُم، تو رُشتی، خوتِه مِیلی پُی مُو!؟  
پُرسِش کِردُم که سروازِ کُجِیی؟ گفت یگانِ میجِه. سَلوُ میخنده وُ می گو یگانِ ویجِه، نِه یگان میجِه! چِمینُم والا. روزی هُزارتا اسم مِیلِن ری خوشون. گفتُم چه میکنین؟ گفت وختیکه اوضاع خِراو وِیموُ، بِسیمون میکنِن تو خیابونَل و پُی تِفنگ و باتون، مردمِه سینه میکنیم تا بِگورزِن وُ دَر بِرِن. بعد اُنگار که خوشَم ناراضی بیدا، سر گَپه واز کِرد و گفت اِی خدا اِی مردم سرِ سیزنی تَخصیر داشتووِن. همه چی واویدِه تَشِ سیاه وُ مردم نون و خاگ هم نمیتَرِن بُسونِن. بعد گفت اِی خدا پُی دسِ راسُم یه پیرمِردیِه هُل دادمِه تو خیابون، ایسوُ نزیکِ دِ سِه ماهه که مُچِش غاپ واویده وُ هر جا وُ وَرِ هر دکتری رفتُمِه، نِتَرِسِه دُرُسش کنه. هرچی هم میگردُم پیرمِردووِه واجورُم وُ وَش عُرذخواهی کنُم، نِواجُفتُمشِه. گفتُم خدا شفات بده اینشالا ننه. بعدش همیطَحر که باد صداشِه میخارد، گفت میفهمی چِنِه بیوی، اینایا، اینا اِی جُی پنج بعلاوه یک، از همو اولش هشتادِپنج ملیون بعلاوه یک برگزار میکِردِن، جونِ خوم، یَک ابرقدرتی ویمیدِن که زورِ خدایَم وَشون نمیرَسی. جُی نشسَن پُی اُمریکا وُ اروپا و چین و روسیه، اِی پُی مردم ایران پَسِ یه میزی مینشِسِن و گپ و گفت و مذاکره میکِردِن، ایسوُ بالاترین قدرت خاورمیانه که چه عرض کنُم، اِی خدا بالاترین ابرقدرت دنیا بیدیم ایسو.
مُو خُو نمیفهمیدُم و زیاد سر در نِمیووردُم وُ حرفَلِش اُما خوش مث کسی که خاگِ کُمتَر خاردِه بُوُا، یِهنا گپ میزِه وُ یه دِقِه هم بُر نِمیدا که مُونَم گپ بزنُم یا جوُاوی وَش بِدُم. یعنی ایذاتی هم وِیموُ !؟ ایذاتی هم پیش میرِه!؟ که سَروازِ یگانِ میجه هم ناراضی بو! سَلوُ می گو شُیَد دروغ دادُو. می گو شُیَد یگان میجِه نِبیدُو. گفتُم پِناوَرخدا، خُوم دیدُم سروازِه. کُلَه اُهانی وُ چماقِش هم پاش بی.
می گو چِمینُم، تُونَم خُو هر روزی هُزارتا چی بلاواری میوینی!