شاعر قریحه الذوق و نویسنده ی شیوا قلم جناب استاد دکتر سید جعفر حمیدی در شماره 737 یکشنبه هشتم اردیبهشت نود و دو در هفته نامه وزین اتحاد جنوب در مطلبی تحت عنوان « تجزیه دشتستان برای چه؟» چه زیبا نگاشته اند چرا که هر سخن از دل برآید لاجرم بر دل نشیند.

سید بزرگوار، هم استانی عزیز، همشهریان من می دانند که شما اصالتا دشتستانی نیستید. اما وقوف شما بر منطقه و وفاق پدرانه با مردمی که همواره از تراوش قلم مردم پسندتان سودها برده و پویایی اندیشه تان که این بار نیز ندای وحدت و همدلی را منادی ست و تجزیه دشتستان را انشقاق روابط عاطفی، دوستی و حسن نیت مردم برشمرده اید که یقینا افکار و اندیشه ستوده شما نشات گرفته از تعالیم روح بخش مکتب جد بزرگوارتان و منبعث از شغل انسان ساز معلمی که پیشه انبیاست را ارج می نهند که همین سجایای اخلاقیتان شما را عزیز داشته که شما را نه به چشم میهمانی غریبه، بلکه « ککای عزیز» خود بدانند. استاد جان اگر در این «سراب جدید تجزیه دشتستان» عزیزانی چون جناب حاج علی آذربان و جناب محمد جواد فخرایی و دیگر شهرتاشان و یا این حقیر در خصوص مناصفه یا انشقاق پیکره دشتستان مطلبی نوشته و با ادبیاتی از دل نوشته شما هم نوا شده که:

اما غم درد مو و تو او و نون نی                 *      از غصه ی پیل و پله و گنج گرون نی

درد مو و تو از غم خاموشی عشق است       *       از مردن عشق است که همسنگ جنون نی

گفتی که بگردون به جهان اسب شهامت        *       تا باز نگوید که مرده است شجاعت

(حرف) و(قلم) ما همه عشق است و صداقت  *       افسوس که دنیا پر رنگ است  و لئامت

گل همدم خارست در این دشت پر از سنگ   *       دل کاسه خین است در این دور پر از رنگ

ما، در کف هر جاهل بیگانه زفرهنگ          *       آیینه و سنگیم در این کوچه ی دل تنگ

به طرفه العینی انگ ناسیونالیستی و تعصب برازجانی بودن «که البته برای ما زهی افتخار است» بر پیشانی مان ممهور می شود در حالی که این گونه نیست که تمامیت دشتستان به مرکزیت برازجان دیر بازیست با هم عجین شده اما نصایح پدرانه و حکیمانه شما مصداق بی طرفی و مبرا از این ایراد که «خوش تر آن باشد که سر دلبران/ گفته آید در حدیث دیگران» اما کاش دیگران نیز قلب رئوف شما را در سینه و اندیشه والا و شگرف تان را در مخیله داشتند. و به جای فرافکنی و جنجال، مناصفه، انشقاق و واژه نامیمون تجزیه، منادی همدلی، یکپارچگی و تحکیم وحدت و در پی راهکار های بهینه در رفاه، آسایش و تامین معیشت، سلامت و امکانات مردم و کوشش و رایزنی و جدیت مضاعف در رفع موانع موجود در ارتقا به فرمانداری ویژه که تحقق آن گرچه تا حدی مشکل ولی غیر ممکن نخواهد بود. که اهم شروط قانونی و تعریف شده آن «سابقه شهرستان بودن، مساحت جغرافیایی و آمار جمعیتی است» که خوشبختانه شهرستان دشتستان مواردی از آن را برخوردار است و اندک نقیصه خلا قانونی نیز با کوشش ماها و همدلی وزارت محترم کشور تحقق می یابد اما در صورت ممانعت قانونی و فراهم نبودن ساز و کار لازم و عدم موفقیت در مقطع کنونی لااقل مفتوح گذاشتن راه برای آینده و نیل به مقصود و تخریب نکردن پل های گذر که با تجزیه حتی قسمتی کوچک از شهرستان پرونده ی مفتوح فرمانداری ویژه برای همیشه بسته خواهد شد زیرا اولین ضربه مهلک آن تقلیل مساحت جغرافیایی و جمعیتی تعریف شده در قانون که در حال حاضرنیز گریبان گیرمان شده اما با توکل به خدا با چانه زنی و همدلی و مساعدت مسؤولین محترم وزارت کشور غیر عملی نخواهد یود. اما در شرایط کنونی اصلاح ساختار تخصیص اعتبارات در مرکزیت استان و مد نظر قرار دادن وسعت، جمعیت و موقعیت شهرستان دشتستان و برون رفت از روش ناکارآمد، ناعادلانه و سنتی تقسیم اعتبارات و امتیازات به صورت تساوی به 10 شهرستان استان و نادیده گرفتن دشتستان با یک سوم وسعت و جمعیت استان، که بنا به گفته مسؤولین به این روش انجام می گیرد و شهرستان دشتستان به عنوان دروازه ی خلیج تا ابد فارس و بزرگترین شهرستان استان، نسبت به دیگر شهرستان ها به خصوص چند شهرستان کوچک در یک تراز قرار گیرد روشی ناعادلانه و ظلمی مضاعف و قانون نانوشته قرون وسطایی ست که امیدواریم این گونه شنیده ها نباشد و اشتباه از این نویسنده حقیر.

اما مع الاسف دست هایی مرموز در کار است که هر چند سال و در هر دوره ی نمایندگی عروسک گردانان شب خیمه بازی با کوک سازهای بد آهنگ تجزیه و انشقاق دشتستان را می نوازند و جرقه این آتش افروزی و فرافکنی را کلید می زنند و هر بار که با « نه» بزرگ مردم فهیم دشتستان و نماینده شان رو به رو می شوند که (این تراژدی مسبوق به سابقه ی حدود دو دهه است).

و نقشه های خود را نقش بر آب می بینند آهسته و آرام در لانه هایشان می خزند و مترصد سال های بعد و نماینده دیگر می نشینند و این سناریو تفرقه برانگیز خالی از محتوا که نه توجیه اقتصادی (بلکه پر هزینه) و نه اجتماعی و نه سیاسی دارد و ماحصل آن شاید به نفع خیال بافان دشتستان هراس که با توهم های واهی و قصاص قبل از جنایت  برازجان را گزینه ای مناسب برای جایگزینی مرکز استان می بینند و سناریست های آن در این چند ساله اخیر با هر حیله و توان  که داشتند گاه با نفوذ سیاسی و اداری و گاه با نشر اکاذیب و غیرو، حق و حقوق مادی و غیر مادی آن را پایمال کنند اما کمتر توانسته اند وسعت و پهناوری و کثرت جمعیتی و موقعیت های کشاورزی، منابع کانی و..، را که خاری در چشم خود می بینند را نادیده بگیرند اگرچه پس از تجزیه دشتستان بزرگ در سال های دور چند سال اخیر نیز بخشی از جنوب و غرب شهرستان را از پیکره دشتستان جدا ساختند و گاه با نفوذشان در سیستم های اداری حتی در اعلام آمار جمعیتی دشتستان نیز شیطنت می کنند اما چون نمی توانند آفتاب را به جز زمانی کوتاه پشت ابرهای تیره پنهان کنند می کوشند زمینه ای فراهم آورند که با فرافکنی و نشان دادن چراغ سبز و سراب سرازیر شدن اعتبارات و امکانات استانی پس از تجزیه خط کش تفکیک را به دست خودمان بدهند و خودمان را به تجزیه شهرستان یکپارچه وا دارند و الا ما آرزویمان ترقی پیش رفت و احقاق حق، ده، دهستان، بخش و شهرهای دشتستان از«بی من» تا «شاه پسر مرد» و از  «رونی» تا«مکابری» و نقطه نقطه خاک آن که اجزای پیکره ی لاینفک آنند./ج