به گزارش مهر، انتقال کسری طاهری به سپاهان یکی از اتفاقات قابل توجه نقل‌وانتقالات فصل جاری فوتبال ایران بود؛ انتقالی که تنها یک هفته پس از آغاز رقابت‌های لیگ برتر انجام شد و حالا نحوه ثبت این جابه‌جایی از منظر مقررات نقل‌وانتقالات، محل بحث و ابهام قرار گرفته است.

طاهری در شرایطی راهی سپاهان شد که پیش از آن نام او در ارتباط با باشگاه نساجی مازندران مطرح شده بود. همین موضوع باعث شده تا مسئله نحوه انتقال این بازیکن و اینکه جابه‌جایی او میان باشگاه‌ها دقیقاً با چه سازوکاری صورت گرفته، اهمیت بیشتری پیدا کند؛ به‌خصوص اینکه طبق مقررات، انتقال دوباره یک بازیکن در فاصله کمتر از ۱۶ هفته می‌تواند مشمول مقررات مربوط به «پل» شدن باشگاه‌ها شود.

در چنین شرایطی، اصل ماجرا به این پرسش بازمی‌گردد که آیا طاهری مستقیماً از روبین‌کازان روسیه به سپاهان منتقل شده یا اینکه ابتدا به نساجی پیوسته و سپس راهی اصفهان شده است. روایت باشگاه سپاهان این است که انتقال بازیکن از روبین‌کازان صورت گرفته و ارتباطی میان پرداخت مبلغ رضایت‌نامه او و مالک باشگاه نساجی وجود ندارد.

بر این اساس مبلغ مربوط به دریافت رضایت‌نامه طاهری توسط یک شرکت واسطه و در قالب فعالیت ایجنت پرداخت شده و این شرکت صرفاً رضایت‌نامه بازیکن را دریافت کرده است. بنابراین از نگاه سپاهانی‌ها، انتقال طاهری به نساجی نمی‌تواند به عنوان یک مرحله رسمی از زنجیره انتقال او تلقی شود و مبنای ثبت قرارداد بازیکن در سپاهان، انتقال از باشگاه روسی بوده است.

با این حال آنچه در مستندات و همچنین گزارش‌های رسانه‌ای منتشرشده پیش از انتقال طاهری به سپاهان دیده می‌شود، روایت دیگری را پیش روی فوتبال ایران قرار می‌دهد. در این روایت، طاهری ابتدا به نساجی مازندران منتقل شده و پس از آن مسیر حضورش در سپاهان اصفهان فراهم شده است؛ موضوعی که در صورت اثبات، می‌تواند اهمیت مقررات مربوط به انتقال دوم بازیکن در فاصله زمانی کوتاه را دوچندان کند.

حتی شهاب زندی، مدیرعامل نساجی مازندران، نیز در اظهاراتی که مردادماه سال گذشته داشت، به صراحت از انتقال طاهری به این باشگاه صحبت کرده بود. همین اظهارات حالا به یکی از بخش‌های مهم در بررسی مسیر انتقال این بازیکن تبدیل شده است؛ چراکه مشخص شدن ماهیت حقوقی و واقعی انتقال طاهری به نساجی، می‌تواند در تعیین اینکه جابه‌جایی او به سپاهان مشمول کدام بخش از مقررات نقل‌وانتقالات است، اثرگذار باشد.

سپاهان در واقع ریسکی را پذیرفت که پرسپولیس در مقطعی حاضر به انجام آن نشد. باشگاه اصفهانی با استناد به روایت خود درباره منشأ انتقال بازیکن، قرارداد طاهری را نهایی کرد، در حالی که پرسپولیس نیز پیش از این نام این بازیکن را در فهرست گزینه‌های خود داشت اما در نهایت حاضر نشد وارد چنین فرآیندی شود.

اکنون موضوع اصلی نه علاقه باشگاه‌ها به این بازیکن، بلکه نحوه تفسیر و تطبیق مقررات با مسیر انتقال اوست. اگر انتقال به نساجی صرفاً یک فرآیند واسطه‌ای برای دریافت رضایت‌نامه بوده باشد، استدلال سپاهان قابل بررسی است؛ اما اگر اسناد رسمی نشان دهد که طاهری ابتدا بازیکن نساجی شده و سپس در فاصله‌ای کوتاه به سپاهان منتقل شده است، طبیعتاً موضوع از زاویه دیگری قابل ارزیابی خواهد بود.

به همین دلیل پرونده کسری طاهری بیش از آنکه یک انتقال معمولی در بازار فوتبال ایران باشد، به آزمونی برای نحوه اجرای مقررات نقل‌وانتقالات تبدیل شده است؛ پرونده‌ای که در نهایت اسناد رسمی و نحوه ثبت این جابه‌جایی است که می‌تواند مشخص کند ریسک سپاهان یک تصمیم درست بوده یا انتقالی که می‌تواند محل ایراد قرار گیرد.