،،قدرت مظاهری،،

اواخرِ دهه‌ی‌شصت و اوایلِ دهه‌ی‌هفتاد، اوجِ توتِمای ترسناک و تابوهای نشکسّه بود. یکی از این تابوها، داشتنِ دوس‌دختر و ارتباطِ‌عاطفی با جنسِ‌مخالف بود! بدین‌معنی که دارندگانِ این نوع رابطه، به‌ یه چشمِ دیگه و نگاهِ سنگین‌تری مورد نظاره قرار می‌گرفتن و تا اونجا که می‌تونسّن، مسئله رو از بقیه قایم می‌کردن. بعضیا هم البته برای خودنمایی، این قضیه رو بُلد می‌کردن که سری توی سرا درآرن. بگذریم.

توی پادگانی از پادگانای ارتش، سربازایی از اقصی‌نقاط کشور جمع شده‌بودیم تا مشقِ نظامی کنیم. روزا به تمرینای سختِ نظامی‌گری مشغول می‌شدیم و شبا توی میدونِ‌صبحگاهِ پادگان، زیرِ نورِ مهتاب، روی سکوی میله‌ی‌پرچم می‌نشسّیم و گپ می‌زدیم. هرکسی هر حال‌وهوایی رو که داشت، برای بقیه تعریف می‌کرد.

جَوونکِ ساده‌دل و صاف‌وصادقی به‌نام لطف‌الله که اعزامی از یه روستای دوردست بود، همه‌ی شبا از خاطراتِ شیرینِ خودش و دوس‌دخترای متعددش می‌گفت و همه رو سرِ کِیف می‌آورد. علیرغم اینکه همه می‌دونسّیم لطف‌الله غیر از محارمش تا حالا با هیچ زن‌ و دختری ارتباطِ‌عاطفی نداشته و همه‌ی چیزایی رو که می‌گه، از تخیلاتِ‌ذهنی‌شه، ولی بخاطر لهجه‌ی‌شیرین و قشنگِ‌ش، گوش می‌سپردیم به حرفاش و توی ذوقِ‌ش نمی‌زدیم.

فرداش که می‌شد، دفتر عقیدتی‌سیاسیِ پادگان، لطف‌اللهِ زبون‌بَسّه رو احضار می‌کرد و بخاطر حرفای دیشبِ‌ش مورد بازخواست و مؤاخذه قرار می‌داد. بیشتر اوقات با یه پامرغی و کلاغ‌پرِ ساده، موضوع خاتمه پیدا می‌کرد ولی گاه‌گداری هم که به روزای تعطیلِ آخرِهفته می‌خورد، لطف‌اللهِ بیچاره مجبور می‌شد یه چهل‌وهَشت‌ساعتی، حکمِ تنبیهی بگیره و بره بازداشتگاه!

یه پسره‌ی شَرّ و شیطون هم داشتیم به اسم شهاب که مگس رو توی هوا، نعل می‌کرد و هیچ دختری از دسّش در اَمون نبود. همه‌ی پنجشنبه‌جمعه‌ها یه‌بارگی غیبش می‌زد و تا صبحِ شنبه پیداش نمی‌شد. هردفعه هم که می‌پرسیدی ازش، می‌گفت خونه‌ی عموزاده و پسرخاله و دخترعمه و این و اونِ‌ش بوده. البته چن‌باری لُو رفته‌بود و توی پارکای شهر رؤیت شده‌بود که دَس تو دَسِ یه دخترِ جدید، داشت یه رابطه‌ی‌عاطفیِ تازه رو شروع می‌کرد. اینجوری که بچه‌ها تخمین می‌زدن، تعدادِ دوس‌دختراش از تعدادِ انگشتای دسّ و پاهاش بیشتر بودن. با این‌حال، این تخمِ‌جن، هیچی رو‌ لُو نمی‌داد و جوری رفتار می‌کرد که انگار تا حالا با یه دختر هم همکلام نشده !

یه‌شب که مطابقِ‌معمول نشسّه‌بودیم میدونِ‌صبحگاه و لطف‌الله مثِ همیشه رفته‌بود رو منبر و داشت از فتوحاتِ‌خیالی‌ش با دوس‌دختراش می‌گفت و این یارو شهابه هم با چِشای‌مرموز و نیشای‌بازِش گوش‌می‌کرد و لبخندای مزوّرانه می‌زد، طاقت نیاوردم و به لطف‌الله گفتم : «خفه‌شو دیگه لطف‌الله! تا کی می‌خوای با این اراجیفِ تخیلی‌ت، کلی تنبیه و مجازات بخری برا خودت !؟ یارو صدتا صدتا دوس‌دختر داره ولی به یه‌دونه‌اش اعتراف نمی‌کنه؛ اون‌وقت توی نادون، تا حالا چشمت هم تو چشمِ یه دختر وا نشده ولی هر روز برا رجزخونیای احمقانه‌ات باید مجازات‌شی و کلاغ‌پر و پامرغی بری !!! ...»

لطف‌الله از اون‌شب خفه‌خون گرفت و دیگه نه حرف‌وحدیثی از دختربازیای تخیلی‌ش گفت و نه کلاغ‌پر و پامرغی رفت و نه چِشاش بازداشتگاه رو دید. به تمومِ معنا آدم شد و رفت پِیِ کار و‌ بدبختی‌ش ...

پ.ن : این‌قصه البته هییییییچ‌ربطی به ماجرای داشتنِ سلاحِ‌هسته‌ای توسطِ ایران و اسرائیل نداره و هرگونه چسبوندنِ موضوع به این قضیه، فقط برداشتِ اشتباه و ناقصِ خواننده‌اس. به من چه !!!