سید حسین مزارعی
فرهنگی بازنشسته

زیباترین آفرینش، حروف است که ۴ حرف آن "ا-ق-ر-ئ"، واژه شد و بر جان ناب ترین انسان نشست و آزادی ملکوت را برای خاکیان خدا که نوای فلاح بود، سر داد.
از کجایی؟ از کدامین دیار؟ سرشت تو چیست؟ تو تار و پود هر نوشته ای؛ واژه سازی؛ کلام و سخن را آوایی؛ گونه گون، جلوه گری می‌کنی؛ گاهی تبلور واژه انسی و انسان را تداعی گری و گاهی نوعی گل و بلبل را مثال. ریشه هر زبانی. ۲۴ تا ۳۴، بیشتر یا کمتر، پر رمز و رازی؛ هم تلخی و هم شیرین؛ مفهوم از تو تفهیم می شود؛ اما خود چه مفهومی، نمی دانم. تراوش نوک قلم می شوی و می نگاری واژه را. کلام را، سخن را و صورت های گوناگون نثر و نظم را که از اعماق ذهن آدمی متبادر می شود و در مسوده ای مسطور، سلاحی می شود برای صلاح.

مصلح الدین شیخ شیراز با جلوه گری در نثر، بهره گیری عالمانه حروفت را جان بخشیده و چه زیبا و شیرین می نگارد:
"منت خدای را عزوجل که طاعتش موجب قربت است و به شکر اندرش مزید نعمت" و یا: " باران رحمت بی حسابش همه را رسیده و خوان نعمت بی دریغش همه جا کشیده".
گاه، تک سواران میدان ادب و حکمت، رخش سخن را جولان داده چون استاد طوس که از حروف حماسه سازی می کند و می سراید:

که گفت برو دست رستم ببند
نبندد مرا دست چرخ بلند
شود کوه آهن چو دریای آب
اگر بشنود نام افراسیاب

و گاه در نصیحت وا می‌کنی که در ذهن حافظ شیرین سخن می‌تراود:

گوش جانا که از جان دوست تر دارند
 جوانان سعادتمند پند پیر دانا را

و یا پروین نازنین، فرهیخته بانوی ایران زمین با بهم پیوستن حروف تو آزادگی را، نشان راه آزادگان می سازد و می سراید:

شعار من ز بس آزادگی و نیک دلی
به قدر خلق فزودن از خویش کاستن است

گاهی شعر عرفانی می شوی و مولای غرق در دریای عشق، ترنم همه آوای دلدادگی را در کوه و دشت و فضای لایتناهی حروف را در قالب مثنوی ریخته و چون از نای گوینده ی پاک نهاد بر می آید مثنوی معنوی می آید برون و بر دل می نشیند:

بشنو از نی چون حکایت می کند
وز جدایی ها شکایت می کند

آری! وقتی سخن می شوی و از دل پاکی بر می خیزی و به صورت بیان به لسان می نشینی گوش نواز آفریدگان آفریننده می شوی، در اعماق وجود می نشینی و می شوی چراغ راه .

تجربیات بشری با تار و پودت بافته شده و در هر رشته ای برای همیشه روشنگر مسیر زندگی است. واژه، کلام، نثر و شعر، ناروا نیز ابزارش حروف است. نمی خواهم مثالی بیاورم که تو پاکی و سرشت تو پاکی است و پلشتی را با تو میانه ای نیست.
 زینت آدمیانی که تشرف انسان به کلام است. مانا باش که ماندگاری تجربیات بشری در مانایی تو است. همزاد با بشری ولی در هر جامعه ای نمود تو به شکلی است. تو مفاتیح اسمای خدایی ن- ق- ص- یاسین و ...)

 آری! الفبا در همه مکان و زمان ورد زبان آدمی است.