غلامعلی بدخشان

ملت‌ها، پس از هر جنگ، بیش از آنکه به شمارش پیروزی‌ها دل خوش کنند، در انتظار ثمره آن پیروزی‌ها می‌نشینند. افتخار دفاع از میهن، هنگامی به کمال می‌رسد که آرامش به خانه‌ها بازگردد، رونق به بازارها جان گیرد و امید، بار دیگر بر سفره مردم بنشیند.

ایران، روزهای دشواری را پشت سر گذاشت؛ روزهایی که بسیاری از ناظران سیاسی از آن به عنوان یکی از گسترده‌ترین و پیچیده‌ترین رویارویی‌های نظامی دهه‌های اخیر یاد کردند. در این آوردگاه، ملت ایران با تکیه بر ایمان، وحدت، هوشمندی نیروهای مسلح و استقامت مثال‌زدنی خویش، اجازه نداد اراده بیگانگان بر سرنوشت این سرزمین سایه افکند. امروز، حتی بسیاری از تحلیلگران بیرون از مرزهای ایران نیز اذعان دارند که اهداف اعلام‌شده ائتلاف مقابل، آن‌گونه که انتظار داشتند، محقق نشد.

اما اکنون پرسش بزرگ ملت، پرسشی دیگر است؛ آیا زمان آن نرسیده است که پیروزی در میدان، به پیروزی در معیشت مردم نیز تبدیل شود؟

واقعیت آن است که مردم، زیر بار سنگین گرانی، تورم، کاهش قدرت خرید، دغدغه اشتغال جوانان، هزینه‌های درمان، مسکن و هزاران رنج اقتصادی دیگر، روزگار سختی را سپری می‌کنند. این حقیقت را نه می‌توان انکار کرد و نه با شعار از کنار آن گذشت. مردمی که در روزهای خطر، استوارترین تکیه‌گاه وطن بودند، امروز سزاوار آن‌اند که شیرینی آن ایستادگی را در زندگی خویش احساس کنند.

از همین‌جاست که سخنی صمیمانه اما صریح با آنان که هر ندای مذاکره را برنمی‌تابند، ضروری به نظر می‌رسد.

ای مخالفان گفت‌وگو!

اگر بر این باورید که ایران در این آزمون بزرگ، مقتدرانه ایستاد و دشمن به اهداف خود نرسید، پس چرا از به‌کارگیری همین اقتدار در عرصه دیپلماسی هراس دارید؟

مگر نه آنکه مذاکره از موضع قدرت، ادامه همان مقاومت هوشمندانه است؟ مگر نه آنکه هنر سیاست، تبدیل دستاوردهای میدان به منافع پایدار برای ملت است؟

بگذارید فرزندان شایسته این سرزمین، دیپلمات‌های ایران، با پشتوانه اقتدار ملی، بر سر میز مذاکره حاضر شوند و حقوق ملت را با منطق، عزت و حکمت مطالبه کنند. دیپلماسی، اگر بر پایه عزت و منافع ملی استوار باشد، نه عقب‌نشینی است و نه سازش؛ بلکه عرصه‌ای دیگر از دفاع از ایران است.

تجربه تاریخ نیز گواهی می‌دهد که ملت‌های بزرگ، تنها با قدرت نظامی به قله توسعه نرسیده‌اند؛ آنان زمانی شکوفا شدند که شمشیر اقتدار را با تدبیر سیاست همراه ساختند. کشوری که در میدان از خود قدرت نشان می‌دهد، باید در عرصه اقتصاد و روابط بین‌الملل نیز بتواند این قدرت را به رفاه، سرمایه‌گذاری، امنیت اقتصادی و آسایش مردم تبدیل کند.

امروز، بزرگ‌ترین پیروزی آن نیست که تنها از گذشته سخن بگوییم؛ بزرگ‌ترین پیروزی آن است که مادر ایرانی، نگران هزینه درمان فرزندش نباشد؛ جوان ایرانی، آینده خود را روشن ببیند؛ کارگر، کارمند، کشاورز، بازنشسته و تولیدکننده، طعم عدالت اقتصادی را بچشند و سفره مردم، آبرومندانه‌تر از دیروز باشد.

بیایید اجازه دهیم صدای واحد ایران، در میدان و دیپلماسی، هم‌زمان شنیده شود. بگذارید مذاکره‌کنندگان این سرزمین، با پشتوانه اقتدار ملی و در چارچوب عزت، حکمت و مصلحت، حقوق ملت را مطالبه کنند. مخالفت با اصل گفت‌وگو، آن هم هنگامی که می‌تواند گرهی از زندگی مردم بگشاید، نه نشانه استحکام، بلکه محروم کردن ملت از یکی از مهم‌ترین ابزارهای تأمین منافع ملی است.

امروز، ایران بیش از هر زمان دیگر، به عقلانیت، همدلی و آینده‌نگری نیاز دارد. مردمی که هزینه ایستادگی را پرداختند، حق دارند ثمره آن را نیز ببینند. بگذارید پیروزی در میدان، به پیروزی در معیشت، رفاه و کرامت مردم نیز بینجامد؛ چرا که والاترین فتح، فتح دل‌های امیدوار مردمی است که همه سرمایه این سرزمین‌اند.