مختار فیاض
مدت هاست که بواسطه ی گرفتاری های تحصیلی و شغلی،توفیق حضور در فضای مجازی و قلم زدن در این عرصه را نداشته ام اما وقتی به گاهشمار ،نگاه کردم و نام شهید دکتر "حسین فاطمی"را در مناسبت های نوزدهم آبانماه مشاهده کردم؛دریغم آمد که در این مناسبت،یادی از این عزیز نکنم.عزیزی که نمادیک انسان اصیل ایرانی بود و جان ارزشمند خود را در راه آرمان متعالی ملی و انسانی فدا نمود.
فاطمی از جمله انسان های شریفی بود که صرفا با تکیه بر توانمندی های شخصی و بدون هرگونه رانت و رابطه ای،پله های ترقی را با اندیشه و حوصله طی نمود.او وطن پرستی بود که برای آزادی هم وطنانش از یوغ بردگی استبداد و استعمار،علیرغم فشارهای نیروهای امنیتی و نظامی،ضمن آگاهی بخشی، ابتکار عمل را به عنوان معاون و  وزیر دکتر مصدق،به دست گرفت اما دریغ که "شعبان بی مخ ها" با حمایت مستقیم و غیر مستقیم بیگانگان،سرنوشتی دیگر را برای این کشور و ملت رقم زدند که در تمشیت امور آن، دیگر نه "فاطمی"حضور داشت و نه اندیشه ی "وطن پرستی".
حقیقتا هر زمان که به این حادثه ی تلخ می اندیشم؛به محمدرضای پهلوی که هیچ!به کل نظام پادشاهی و گردانندگان امور این نظام ،لعنت مدام می فرستم و برای این ملت مظلوم از ژرفای جانم تحسر می خورم.
بی تردید مغز متفکر ملی شدن صنعت نفت ایران،"دکترفاطمی"بود نه دکترمصدق.منتهی نام دکتر مصدق بنا به موقعیت خاص خود(ریاست دولت)چنا ن بر این حرکت ملی،سایه افکند؛ که نام اندیشمندی همچون دکتر فاطمی تحت الشعاع  آن قرار گرفت.
مسعود بهنود در کتاب"کشتگان بر سر قدرت" ،می نویسد："دکتر فاطمی که با مطبوعات و مردم در تماس بود؛می دانست که رزم آرای زیرک،با توانایی غریبی که در به دست آوردن دل این و آن دارد؛حتی(پکوف)سفیر شوروی را هم با خود همدل کرده و از طرفی،با توده ای ها هم سر  و  سری  دارد و دیر نیست که موفق شود و مجلس را هم به دست شاه منحل کند؛پس سر در گوش مصدق گذاشت و سخن از ملی کردن صنعت نفت گفت..."
ماجرای دستگیری و اعدام دکتر فاطمی بسیار طولانی و غم انگیز است و علاقه مندان می توانند از طریق مطالعه ی کتب تاریخی،در جریان امر قرار بگیرند اما دریغم می آید که از لحظه ی اعدام این ایرانی غیور که مردانه ،ثانیه ای به آرمان ملت ومصدق پشت نکرد ؛ذکری به میان نیاورم：
نوشته اند که؛ دکتر فاطمی در پاسخ به تمسخر"امیر حسین آزموده(دادستان نظامی)" برای رفتن به محل اعدام؛ گفت："مرگ حق است آن هم مرگ به این پرافتخاری.افسوس که نای حرکت ندارم..."
او را سحرگاه نوزدهم آبانماه ۱۳۳۳،با اصرار "اشرف پهلوی"و با تنی مجروح و تبدار ، به قتلگاه بردند.دکتر شایگان که در لحظه ی آخر به درخواست او به دیدارش آمده بود؛می گوید："خواست با پای پیاده برود اما بر اثر بیماری بر زمین افتاد.سربازان زیر بازویش را گرفتند.او در لحظه ی آخر فریاد زد：بسم الله الرحمن الرحیم.پاینده باد ایران.زنده باد دکتر مصدق ...و صدای رگبار گلوله نصیری و بختیار، در فضا پیچید ..."
روان "حسین فاطمی"و همه ی وطن پرستانی که در طول تاریخ برای اعتلای  ایران و ایرانی،خون دل خوردند و جان ارزشمند خود را در طبقی از اخلاص گذاشته،تقدیم به آرمان ملی و دینی خود نمودند؛شاد باد

مختار فیاض-هیجدهم آبانماه نود و پنج