داوود بحرینی:

بسم الله الرحمن الرحیم
(ورزشکاران باید به على اقتدا کنند. امام خمینی (ره))

در هفته های گذشته تصاویری تلخ از سجاد نیک پرست ورزشکار گناوه ای قهرمان پرتاب نیزه در دو دوره پارالمپیک لندن و ریو در حال دست فروشی در شبکه هاى اجتماعی به طور گسترده منتشر و دست به دست شد.

بدنبال رسانه اى شدن وضعیت کسب و کار این قهرمان غیرتمند و شایسته بالاخره مدیران و مسئولین استانی و کشوری را به واکنش وا داشت بنحوی که کردونی مدیر آسیب های اجتماعی وزرات رفاه به همراه خسروانی مدیرکل تامین اجتماعی استان به شهر گناوه سفر کردند تا از نزدیک وضعیت این ورزشکار را مشاهده و  با وعده هایی درصدد حل مشکلاتش برآیند.

دور از انتظار نبود اگر این اهمال ها و بی توجهی ها ادامه مى یافت چه بسا زمینه ساز مهاجرت و تغییر تابعیت نیک پرست و دیگر ورزشکاران از این دست به کشورهای خارجی می شد همچنانکه بی توجهی به تعدادی ورزشکاران و نخبگان دشتستانی در سال هاى اخیر باعث مهاجرت آنها براى هميشه به سایر کشورها شد.

طبق گفتگوهای اخیر سجاد نیک پرست با خبرگزاری مهر، میگوید از سال ۸۸ تاکنون عضو تیم ملی دو و میدانی جانبازان و معلولان ایران بوده ام و در تمام این مدت همه هزینه‌های ورزشی ام را خودم تامین کرده ام. در شهر مشهد از سال ۸۷ تاکنون که برای انجام تمریناتم به آنجا می روم تمام هزینه ها با خودم بوده و هیچ اداره‌ای حتی ریالی به من کمک نکرده است.

روی سخن با مسولان ورزش استان و کشور است تا به کی باید این بی توجهی ها و بی مدیریتی ها ادامه یابد؟ امثال سجاد نیک پرست ها که بعنوان نماینده مردم ورزشکار و ورزش دوست استان بوشهر و همه ایرانیان باغیرتی هستند که قله هاى ورزشی را در جهان فتح نموده و پرچم پر افتخار کشورمان را با غرور به اهتزاز در آورده و موجبات عزت و آبروی ایران و ایرانیان شده اند، در این استان و در سراسر کشور کم نیستد. آنها که براى اعتلای نام ایران و عزت ایرانی از هیچ تلاشی دریغ نکردند پس این بی مهری ها براى چیست؟ مسئولان و مدیران عرصه ورزش لطفا تا دیر نشده نگذارید این ورزشکاران چاره ای جز اخذ تابعیت دیگر کشورها نداشته باشند و مجبور شوند به زیر پرچم کشور های همسایه یا اروپایی پا به میادین و رقابت های جهانی بگذارند چراکه هیچ شایسته این مرز و بوم و ایران اسلامی نیست.

به دفعات شاهدیم و هر ازگاهی می شنویم که صحبت از پذیرش تابعیت یک کشور توسط ورزشکاران ایرانی آن هم از همین کشورهای همسایه‌مان است و این زنگ خطری جدی برای جامعه ورزش کشورمان است. امیدواریم این رخداد تلخ مسئولان ورزش کشور را از خواب زمستانی بیدار کند؛ شاید به خود بیایند و چاره ای برای این ورزشکاران بیاندیشند.

طبق فرمایشات ارزشمند مقام معظم رهبری امسال، سال اقتصاد مقاومتی،  تولید و اشتغال نام گذاری و مزین شده است پس همت و تلاش مسئولین را میطلبد که برای جوانان و خصوصا ورزشکاران اشتغال زایی کنند. مگر قرار است تا به کی امثال سجاد نیک پرست ها در کورس قهرمانی باقی بمانند؟ پس بسیار حائز اهمیت است که طبق فرمایشات حضرت آیت الله امام خامنه ای در سال جدید با هم اندیشی چاره ای اساسی برای اشتغال جوانان و ورزشکاران در نظر گرفته شود.

متاسفانه این روزها خبر تلخ دیگری هم به شبکه هاى مجازی راه یافت است. خبر تقریبا مشابه قبلی است با این تفاوت که اينبار سیدباقر موسوی ورزشکار نام آشنا و پر آوازه گناوه اى و قهرمان مسابقات موی تای تایلند نیز برای امرار معاش و تامین مخارج زندگی مجبور به دست فروشی شده است. این موی تای کار گناوه اى بارها در عرصه های جهانی مدال هاى خوشرنگی را براى ایران به ارمغان آورده است. کسب مقام دوم وزن ۶۰ کیلوگرمی بزرگسالان در قبرس و کسب مقام سومی رقابت هاى جهانی او - اسپرت در ترکیه تنها بخشی از افتخارات سیدباقر موسوی است.

اما متاسفانه ورزشکاران و افرادی بسان موسوی ها و نیک پرست ها که پا به رقابت ها و میدان های بزرگ گذاشته بودند و گردن آویزهای متعددی هم کسب کردند در فکرشان نمی گنجید که شاید روزی باید برای تامین مخارج زندگی خود در کنار خیابان ها دست فروشی کنند. نه تنها این افتخار آفرینان که حتی هیچ رهگذری هم هرگز باور نمی کند این دستفروش ها همان قهرمانان غیور ایران زمین در میادین بین المللی بوده اند.

اما شاید باورش سخت باشد که شغل بعضی از ورزشکاران معلول و جانباز استان و کشور دست فروشی در کنار خیابان باشد. ورزشکارانی که به قله افتخارات ورزشی رسیده اند درحالیکه همیشه در این راه پرمشقت چشمانشان اول به خداوند و سپس به کمک مسئولین دوخته شده است.

وزارت ورزش و جوانان که بعد از هر موفقیت ورزشی صحبت از غرور ملی در جامعه و ایجاد شور و نشاط و شعف در میان جوانان می‌کند، نباید فراموش کند که این خواب زمستانی آنها فاجعه بدی را در پی خواهد داشت و با این وضعیت خیلی دور از انتظار نیست که تا چند سال آینده شاهد حضور خیل عظیم ورزشکاران ایرانی در تیم های همسایه باشیم که گویا قدرشان را بیشتر از ما می‌دانند!

در پایان مجددا در خطاب به مسئولان چرا نباید امتیازات کافی برای ورزشکاران در داخل کشور مهیا و در نظر گرفته شود؟ با ناامید شدن جوانان از ورزش چگونه می‌توان انتظار جامعه ای شاد و سالم و پرنشاطی داشت؟ آیا باید نیک پرست ها و موسوی ها مجبور باشند براى امرار معاش رو به دستفروشی آورند و یا چاره را در کاندیداتوری عضویت در شوراى شهر ببینند و یا درحالی پا به عرصه مسابقات بگذارند که همانند سعید عبدولی ها دغدغه قطع آب و برق و گاز خانه اشان را داشته باشند؟/ص

 فروردین ماه 1396