محمد باقر عباسی سملی

در آغاز سخن گرامی می دارم یوم الله سیزدهم آبان روز دانش آموز را و خدا قوت می گویم به تمامی معلمان عزیز دیار خویش که با تحمل تمام مصائب همچنان جوانمردانه در سنگر مدارس دولتی در حال آموزش فرزندان این مرزو بومند. خوب بخاطر می آورم و تقریبا تمام نوجوانان دهه 50 و 60 خورشیدی به یاد دارند، نیمه نخست دهه اول پیروزی انقلاب یعنی سالهای 57 تا 62 را، که عمده ترین مباحث مطرح مدارس در آن سالها حول محور افشای بی عدالتی حاکم بر نظام آموزشی دوران ستمشاهی می چرخید. و بازار داغ کتاب های صمد از قبیل ماهی سیاه کوچولو که تنها راه رسیدن به دنیای آزاد و رهایی از برکه تنگ و ترشی که انواع محدودیت ها را بر او تحمیل می کرد، را تلاش توام با امید جهت رهایی از آن می دانست. و پسرک لبو فروش و آرزوهای کچلک کفتر باز و ...، که همگی به درستی در صدد پرده برداری از وجوه مختلف فقر ناشی از بی عدالتی همه جانبه در نظام سلطانی ستم شاهی بود.

همچنین بخاطر می آوریم وعده ها و آرزوهای آن دوران را که بنا بود عدالت علوی در تمام سطوح از جمله نظام آموزشی بر کشور سایه گستر شود. اما دیری نپایید که سر و کله روزنامه رسالت با شلاق نقدهای زهرآگینش مدام پیکر دولت مهندس میر حسین موسوی را می نواخت که چرا با تاسیس مدارس خصوصی مقابله می نماید و اختلاف طبقاتی در نظام آموزشی را به رسمیت نمی شناسد، در فضای عمومی پیدا شد. این روزنامه که در آن دوران مرحوم آیت الله آذری قمی مسئولیتش را برعهده داشت و عمدتا توسط موتلفه از جمله مرتضی نبوی و بادمچیان و ....، اداره می شد، و تریبون جناح راست دیروز و اصولگرای امروز بود، چنان در تخریب دولت وقت راه افراط پیمود که امام راحل(ره) ورود آن به جبهه ها را ممنوع فرمود. دلیل اصلی مخالفت دولت با تاسیس مدارس خصوصی نیز اصل 30 قانون اساسی بود. زیرا در اصل 30 قانون اساسی به صراحت از ضرورت تامین امکان آموزش رایگان و برابر برای تمام اقشار جامعه سخن به میان آمده است. «دولت موظف است وسائل آموزش وپرورش رايگان را براي همه ملت تا پايان دوره متوسطه فراهم سازدو وسائل تحصيلات عالي را تا سرحد خودكفائي كشور به طور رايگان گسترش دهد.»(اصل 30) که البته شورای نگهبان طی دو مرحله تفسیر این اصل در سالهای 63 و 65 تاسیس مدارس خصوصی را در تضاد با این اصل تشخیص نداد. و عملا راه را بر تبعیض بین فقیر و غنی هموار ساخت. لاکن دولت دفاع مقدس به تاسیس چنین مدارسی تن نداد تا آنکه دولت سازندگی بر سر کار آمد و مراد اصولگرایان حاصل شد. اولین قانون تاسیس مدارس خصوصی در مجلس سوم به ریاست آیت الله هاشمی رفسنجانی در سال 67 تصویب شد، و در دولت سازندگی که یک سال بعد تشکیل شد عملا به اجرا گذاشته شد. نگارنده با نفس تاسیس مدارس خصوصی مخالفتی ندارد بلکه با بی عدالتی موجود در نظام آموزشی کشور مخالف است. درست در زمانی که برخی دانش آموزان پایتخت از نعمت معلمانی با حقوق های نجومی، دقیقه ای 100000 تومان، بله درست دیده اید دقیقه ای صد هزار تومان  بهره مندند در بسیاری از نقاط کشور هستند دانش آموزانی که از نعمت چادر به عنوان کلاس آموزشی هم بی بهره اند. حال ایندو باید در کنکور سراسری با هم رقابت کنند.!!!!!!!!!!!
معلمان شریف ما با کدام روحیه باید سر کلاس درسی بروند که شاگردان دیروزشان امروز 60 برابر خودشان در سطوح بالای نظام حقوق می گیرند.؟ معلمی که پس از پایان کلاس باید تاکسی سرویس شاگردش باشد. یا پیک موتوری پیتزا فروشی باشد که او را جهت رساندن پیتزای برخی شاگردانش به در خانه آنها می فرستد.؟ به باور من این نظام آموزشی نه تنها اسلامی نیست بلکه نظام کفرهم نیست، زیرا در نظام های کفر هم حد اقل های عدالت آموزشی رعایت می شود. بلکه باید گفت که این نظام آموزشی ویژه ایران امروز ماست. یادش بخیر امام خمینی(ره) که می گفت کسانی تا آخر خط با ما هستند که طعم تلخ فقر و محرومیت را چشیده باشند. ایران ما دیگر پزشکانی را که بجای گرفتن حق ویزیت از برخی بیماران فقیر خود به آنها پول دارو هم هدیه می دادند را با این نظام آموزشی به خود نخواهد دید. زیرا کسانی که طعم تلخ فقر و محرومیت را چشیده اند دیگر از طریق این نظام آموزشی به دانشگاه راه پیدا نمی کنند تا بدانند فقر و فقیر یعنی چه.!!!/ج