به گزارش اتحادخبر به نقل از مدیکال نیوز تودی، مراقبت‌های اولیه اغلب شامل درمان شناختی رفتاری برای بی‌خوابی (CBT-I) است. این روش، نوعی درمان ساختاریافته را توصیف می‌کند که به طور خاص برای بی‌خوابی طراحی شده است. این روش به جای ارائه اطلاعات ساده در مورد خواب، به افکار و رفتارهایی می‌پردازد که می‌توانند در مشکل مداوم به خواب رفتن یا در خواب ماندن نقش داشته باشند، بدون اینکه عوارض جانبی مرتبط با قرص‌های خواب را داشته باشند.

اکنون، یک مطالعه جدید نشان می‌دهد که CBT-I ممکن است کاری بیش از بهبود خواب انجام دهد. در بزرگسالان مسن‌تر مبتلا به بی‌خوابی، این درمان با کُندتر شدن روند پیری بیولوژیکی همراه بود.

این کارآزمایی شامل تقریباً ۱۰۰ بزرگسال ۶۰ سال یا بالاتر بود. شرکت‌کنندگان به یکی از دو گروه درمانی اختصاص داده شدند: CBT-I یا گروه کنترل که آموزش خواب دریافت کردند.

به گفته محققان، افرادی که CBT-I دریافت کردند، تقریباً ۳ برابر بیشتر از افرادی که آموزش خواب دریافت کردند، احتمال بهبودی بی‌خوابی خود را تجربه کردند.

این مطالعه همچنین بررسی کرد که آیا درمان بی‌خوابی با تغییرات در پیری بیولوژیکی مرتبط است یا خیر.

سن تقویمی تعداد سال‌های زندگی یک فرد را اندازه‌گیری می‌کند، در حالی که پیری بیولوژیکی به تغییراتی که در سلول‌ها و بافت‌ها در طول زمان رخ می‌دهد اشاره دارد. محققان می‌توانند جنبه‌هایی از این فرآیند را با استفاده از ساعت‌های اپی‌ژنتیک تخمین بزنند.

برای این مطالعه، محققان نمونه‌های خون جمع‌آوری‌شده قبل از شروع درمان ۸ هفته‌ای و در ویزیت‌های پیگیری در طول ۲ سال بعدی را تجزیه و تحلیل کردند. آن‌ها از سه معیار پیری بیولوژیکی استفاده کردند: DunedinPACE، GrimAge و PC-PhenoAge.

محققان دریافتند که CBT-I با کاهش قابل توجه سرعت پیری بیولوژیکی مرتبط است.

با این حال، یافته‌ها نشان نمی‌دهد که CBT-I می‌تواند پیری را معکوس کند یا کسی را از نظر بیولوژیکی جوان‌تر کند.

«جودیت کارول»، نویسنده اصلی و دانشیار روانپزشکی در دانشگاه کالیفرنیا توضیح داد: «من فکر می‌کنم مهمترین پیام این است که گزینه‌های درمانی برای کسانی که از بی‌خوابی رنج می‌برند وجود دارد و درمان بی‌خوابی مهم است، نه فقط برای کمک به خواب بهتر، بلکه برای کمک به محافظت از سلامت.»

خواب ضعیف یا ناکافی ممکن است بر چندین فرآیند دخیل در سلامت، از جمله تنظیم استرس، متابولیسم، التهاب و عملکرد قلبی عروقی تأثیر بگذارد. با گذشت زمان، اختلال در این سیستم‌ها می‌تواند به طور بالقوه در بیماری‌های مرتبط با سن نقش داشته باشد.

بنابراین، محققان پیشنهاد می‌کنند که بهبود خواب می‌تواند یکی از راه‌های تأثیرگذاری بر برخی از فرآیندهای بیولوژیکی مرتبط با پیری باشد. با این حال، مکانیسم‌های بیولوژیکی پشت این ارتباط هنوز نامشخص است.