میش رمضون برازجونی:

 
هِی عامو هِی...مردم روز دارِن، مانم روز داریم، هرکی می خا سی یکی اِسِمِس بده وُ روزمِردِ توریک بوگو؛ بِجُی ایکه بوگو روز زحمت کش ترین آدم زن ذلیل مُوارک؛ اسمس میده میگو روز جهانی جوراب موارک؛ خُو عامو ایسو آدم ایه کُجِی دِلش بیله؟ لاوُد میخِین بیگین که رمضون خیلی مُنگ و دُرُنگ میکنه.

خُو بتا سیتون بُگم چه واویده نه:دیگنه پسین ، خـُم و کل فِتِلا کچه دراز رفتِیدیم آرُمگا و یه یَک ساعتی فاتح دادیم و واگشتیم خونه، ایسُو که اومدم تا هیشکی توو ئی خونه یِ بی صُحاو نیسی و دِرِ حال هم بَسّه و مُنم خوکیلیل ندارم و یه کِمی هم گیج گیجالو بیدُم ، از بس که حلوُی مردمه خارده بیدم ،چه کار دارین ، رفتم ری تختکو که توو دِلِ فِدَیه و سِرِمِ نهادم و خُوسیدم، دِم مغرُو بی که پُی بُنگ اِذون ، دی زاغو و زاغو اومدن ، مانم بیدار واویدیم و اَحصاومونم خُرد بی که سیچه دیراومدنه و دِرحالِ بَسِنه .

پُی هُمو اَحصاو نداشته گفتم: کُمو گوری بیدینه؟ دی زاغو گف: بله؟ اُو دهنمه قیت دادم و گفتم: منظورم ایه که کجا تشریف برده بودی عزیزم؟ دی زاغو گف: یه مُشتی خرید داشتم، بازار رفتِیدُم ، خُو مُو دی هیچ نگفتم و دی زاغو و زاغو دِرِ هالِ واز کردن و رفتن داخل ، مُنم دَس نماز گرفتم و نمازمم خوندم و نشسُم

پُی تیلویزون که دی زاغو اومَ گف: رمضون روزت موارک، وُ یه کادویی هم وُ ما دا، مانم که اوقاتمون تحل بی ، دلمون خاشاوی و چیلم رَف تا پس گوشم و گفتم: سیچه زحمت کشیدیه ، راضی وُ زحمتت نبیدم ،دی زاغو گف: نه خواهش میکنم عزیزم، تو بُیَد مُنه بِوَخشی که نِتِرِسِمه یه چی بختری سیت بوسونم و خیلی هُول هُولِکی واوی.

گفتم: نه اختیار داری، هِمی وُ سِرُمَم زیاده، دی زاغو گف:وازش کُ بینم پسندته؟ مُنم دلم خاشاوی که جوراو نِبی ؛ سی محض ایکه یه چی سُفتی بی ، آغا کادو واز کردم تا دَمپُییه و به به چِقه یَم قشنگه؛ دی زاغو گف: خُو ایسُو بُکُ پات بینم وَت میا؟ همرنگ عُینکته! یه لنگشه کردم پام تا به کوچیکه، سیل لنگ اوهلی کردم تا او هم مِثِ هِمیه و لِنگُ و لِنگ سیم اِسِدنه.

ریو دی زاغو کردم و گفتم دی زاغو ئی چه طَره چی اِسِدِنه؟؟ هم کوچیکه، هم لِنگُ لنگِ خو. دی زاغو هم زهلش رفتِی و رنگش واویدِی مِی ئی گچلی که اُمروزه مُداویده و دخترل پاش خوشونه کفمال میکنن و گف:عامو از بسکه دیر فهمیدم که روز مِرده، جلدییه لِنگِ جوراوته پُی یه چَپهِ یِ پیلی ورداشتم و رفتم بازار و از بس که بازار شولوغ بی که جوراو گیرُم نومد و رفتم هِل دسفوروشی که دَمپا داشت ، اندازه پاتم خو تو گِیی سی ما نمیگی مُنم جوراوته پُی خم کردم و هم قِدِ جوراوت، سیت دَمپا اِسِدُم، ایسُنم که کوچیکه چه تخصیر مُنه، جواروت کوچیک بیده.

گفتم مِی تو سایز پُی مُنه از ری دَمپام نمیترسی وَرداری؟ دی زاغو گف: والا مُو دمپُیی کانِوتِ ورداشتم و تا یه بِدَسِ وُ دو پینجه یِ وُ رفتم بِحِساون یه دمپُیی هُموقِیی ورداشتم ولی پوز دمپُییکو زیاد گُت بی، زهلم رَف بره توو چیشلِت ، دی دمپُیینی هم قِدِجوراوت اسدم. گفتم خو کوچیکیش هیچ،ئی سیچه لِنگُ لنگِ؟ دی زاغوگف: خو مُو یه جوراویت پام بی، نمیترسم بُگم لنگ اولیشه بده خو ، یه لنگ همو طهری دیه اسدُم و پام کردم و بَدِشمدی هاسِی پیل میشمُردم و چونه میزدم و شاگرد دسفوروشکو دَمپِییِ ناد توو نِیلون و دادِش زاغو. بُنگ زاغو دادم گفتم: بچه تو مِی کور بیدی ، ایه ندیدی؟ زاغو هم هیچی نِگف، خلاصه مُشتی مُنگه وشون دادم که چی اِسِدن توو چیشِشون سیاه واوی و گفتم: دَفه یِ دیه حق ندارین سی مُو برین بازار و خرید کنین. اِی سی خوتون بی خو بختر خوش خوش بی ، ایسو سی مُو که رفتنه چی بوسونن، جوراو گیرشون نومده، وُ دسفوروش دمپُی لنگ و لنگ اِسدنه ، چقه مُو گنا دارم! ها خالووو ها./ص

برای شنیدن فایل صوتی این قسمت دی زاغو کلیک کنید