حسین نامور 

جهان امروز با نزدیک به 200 کشور خرد و کلان در مجموعه ای بنام سازمان ملل جمع شده اند و دل خوش کرده اند که میتوانند با وضع قوانین متعدد توازنی میان دول برقرار کرده و عدالت را اجرا نمایند جالب است که در این دورهمی بین المللی چندین سازمان وابسته در کشورهای مختلف نیز تشکیل داده اند که بتوانند از جنبه های مختلف دنیا را مدیریت کنند که از جمله میتوان به : سازمان بین‌المللی کار، سازمان خواربار و کشاورزی، یونسکو، سازمان بین‌المللی هواپیمایی کشوری، سازمان بهداشت جهانی، بانک جهانی، صندوق بین‌المللی پول، سازمان هواشناسی جهانی، سازمان بین‌المللی دریانوردی و سازمان توسعه صنعتی ملل متحد. اشاره کرد لیکن یک کشوری میان اینها وجود دارد که به لحاظ ظرفیت های اقتصادی و علمی و نظامی و در کل ژئوپلتیکی از سایرین سبقت گرفته و خود را مدیر نظم نوین جهانی می پندارد و اخیرا نیز مردم این کشور ، رییس جمهوری را برگزیده اند که امریکا را مدعی مالکیت همه جهان میخواند و در یک توهمی ویژه و منحصربفرد نسخه همه دنیا را می پیچد
با این ترکیب و ماهیت میخواهیم تقابل قدرت و قانون را در سازمان ملل بررسی کرده و حضور روسای کشورها را در این پارلمان تحلیل کوتاهی داشته باشیم .
 
ماهیت سازمان ملل:
سازمان ملل متحد (به‌ویژه شورای امنیت) یک نهاد فرادولتی با قدرت اجرایی مطلق نیست که بتواند هرگاه حقی ضایع شد، آن را به زور بازگرداند. سازمان ملل بیشتر شبیه به یک «میدان» است که قدرت‌های بزرگ در آن با هم رقابت می‌کنند.
زمانی که رهبر کشوری مثل ترامپ با ادبیاتی مبتنی بر «اولیت منافع ملی» و «بازنگری در تعهدات بین‌المللی» صحبت می‌کند، در واقع در حال تغییر قواعد بازی در این میدان است. او سعی می‌کند وزن «قدرت اقتصادی و نظامی» را جایگزین «متون حقوقی و پیمان‌های بین‌المللی» کند.
چالش ادبیات
ادبیاتی که از سوی ترامپ مطرح می‌شود، بر پایه چند اصل است که کارکرد سازمان ملل را دشوار می‌کند:
 
رویکرد یک‌جانبه‌گرایی :
اگر کشوری احساس کند سازمان ملل یا یک معاهده، به ضرر منافعش است، آن را کنار می‌گذارد مانند خروج از توافق برجام و پیمان اقلیمی پاریس و پیمان منع موشکهای هسته ای و یا خروج از سازمان حقوق بشر که این اقدامات باعث می‌شود «احقاق حق» از مسیر نهادهای قانونی به مسیر «معامله» تغییر یابد. 
 
تضعیف چندجانبه‌گرایی :
وقتی قدرت‌های بزرگ به جای گفتگو در سازمان ملل، از فشار اقتصادی یا تهدید نظامی برای تعیین تکلیف استفاده می‌کنند، سازمان ملل به یک نهاد «نمایشی» تبدیل می‌شود که تنها می‌تواند گزارش بدهد، اما نمی‌تواند حکم صادر کند که میتوان به اقدامات امریکا در ونزوئلا و ایران و کوبا و سایر کشورها اشاره کرد ونزوئلا یک کشور عضو سازمان ملل بود ولی رییس جمهورش ربوده میشود و یا به ایران عضو همین شورا تعرض میشود از سازمان ملل گردی بلند نمیشود  
با این چالشی که بطور مختصر بیان شد و نظام سلطه به قوانین و روابط بین الملل اعتقادی ندارد و مرتب توافقات را دبه میکند یا زور را جایگزین قانون کرده اند آیا راهی برای احقاق حق باقی میماند که مثلا رییس جمهور ایران برود و سخنرانی نماید
با وجود این چالش‌ها، سازمان ملل هنوز دو کارکرد حیاتی دارد که می‌تواند مانع از هرج‌ومرج مطلق شود:
 
مشروعیت‌بخشی :
قدرتمندترین کشورها نیز دوست ندارند خود را «یاغی» یا «غیرقانونی» نشان دهند. ادبیات ترامپ ممکن است قوانین را دور بزند، اما نمی‌تواند «عدالت عمومی» را از بین ببرد. سازمان ملل به عنوان مرجعِ تعریفِ «حق» و «بطلان»، همیشه برای کشورها یک معیار سنجش باقی می‌ماند. اگر کشوری بخواهد در سطح جهانی خود را موجه نشان دهد، ناچار است به ادبیات سازمان ملل بازگردد. 

فضای دیپلماسی:
سازمان ملل تنها جایی است که حتی در اوج تنش‌ها، کانال‌های ارتباطی (حتی غیررسمی) باز می‌ماند. بدون این فضا، احقاق حق تنها از طریق جنگ‌های تمام‌عیار ممکن بود.
نکته ای که وجود دارد و ما در پی آن هستیم اگراحقاق حق باشد و آن اجرای دقیق و بی‌طرفانه قوانین بین‌الملل هست با رویکردی که ترامپ در پیش گرفته، رسیدن به آن در سازمان ملل بسیار دشوار و گاهی غیرممکن است. در چنین شرایطی، حق دیگر بر اساس قانون تعیین نمی‌شود، بلکه بر اساس توانایی مذاکره و فشار تعیین می‌شود.
 
در واقع، در دنیای امروز، سازمان ملل به جای اینکه «قاضی» باشد، بیشتر به میز مذاکره تبدیل شده است. احقاق حق در این دوران، بیش از آنکه در گروِ متنِ قطعنامه‌ها باشد، در گروِ مدیریتِ قدرت و ایجاد ائتلاف‌های هوشمندانه در همان فضای سازمان ملل است.
فلذا حضور مسئولین کشورها اگر با هوشمندی و با رعایت اصول مذاکره فنی و اولویت منافع ملی باشد بی شک نه تنها زیان ندارد بلکه میتواند فرصتی ایجاد کند تا از روایت های نابجای افرادی مانند ترامپ از حقوق ملت خود جلوگیری نماید
اميدواريم هيات ايران با مديريت رييس جمهور از فضاي سازمان بين الملل كه تحت تاثير امريكاييها و هم‌پیمان هايش ملتهب بوده و رسالت اصلي خود را نميتواند انجام دهد استفاده كرده و از ظرفيت هاي ارزشمند كشور و از دفاع مقدس مردم ايران دفاع محكم و مستدل بنمايند 
و از آنجايي كه نمايندگان ايران اسلامي  نماينده با عزت ترين ملل جهان ميباشند سربلند و سرافراز به وطن به سلامتي برگردند.