دکتر اصغر علی خانی

خسته بودم. خسته یِ خسته یِ خسته و شاید خسته تر از همیشه.  از آن اداره یِ قی آور که زدم بیرون، درست مثل زندانی از اوین آزاد شده، مُشت هایم را به موازات کلّه ام بردم بالا، آوردم پایین و دو سه بار به تخته یِ سینه کوبیدم. پلک هایم را چند بار به هم زدم تا چشمانم به روشنیِ روز عادت کند.

اندکی راه رفتم. روی صندلی رنگ و رو رفته پارک نشستم...
رئیس:"چه قدر خوب کردم این کِنه یِ سریش را از سر وا کردم و فرستادمش برود هواخوری.  این مگسِ مزاحم مثل زنبورِ کارگر  مرتب کار  می کرد. سوادش بالا بود و جیک و پوکِ اداره را می دانست. حامیِ مردم بود و مخالف شدیدِ لفت و لیس. دَکش کردم و فرستادمش جایی که عرب نی انداخت.

به منزل رسیدم.
عیال پس از سلام و علیک:  بد کردی، بد کردی به ما و خودت. مردم را نمی بینی که دهان را غنچه ای می کنند و هنگامِ ادایِ نام رئیس، آب از لب و لوچه شان مثلِ آبیاری قطره ای می ریزد پایین.
مثل پروانه گِردِ شمع ریاست می گردند، سوغات و بهره می برند و یک رئیس می گویند، ده تا از زبانشان سُر می خورد پایین و تمامِ اعوان و انصار اداره را روی یک انگشت می گردانند.
فلانی را یادت هست.  هفته به  هفته نمی آمد اداره، وقتی مثل سهیل پیدایش می شد با چهارتا شوخی بی مزه و هِرّه همه چیز و همه کس را به انگولک می گرفت و در خفا به ریش همه می خندید .
من نمی گویم مثل فلانی برو زیرِ پوستِ و زبانِ همکاران. بیچاره ها وقتی شروع کردند به دردِ دل، مثل ضبط صوت، همه را در ذهن حک کن و به رئیس راپورت بده یا مثل فلانی همه یِ عیوب را از گردنِ خود واکن و  آن را  به دیگران نسبت بده . اگر زبان خوش نداری، لااقل نقد نکن! وقتی زُل می زنی تویِ چشم  طرف و راست راست عیبِ نقاش می کنی، معلوم است دشمن خونی تو می شود!  کی به تو گفته که نقد سبب کمال می شود!! فلانی را ندیده ای که مثل گوسفند،"چشم"، "چشم" می گوید و به یکی عمل نمی کند. بینی و بین الله، چندبار  با رئیس گل گفته ای و گل شنفته ای. معلوم است حمالی اش می افتد به تو و بارک الله بارک الله برای دیگران. اگر می خواهی حمّالی هم  کنی، در حیطه یِ وظیفه اقدام کن.  انگار مبعوث شده ای که کُن فیکون کنی ادارات جهان را! یا گُر می گیری و همه را به آتش می کشی یا آن قدر تواضع به خرج می دهی که دیگران شاخ شوند و برایت رئیس بازی دربیاورند.

من(راوی): به خدا نان ارزش ندارد که آدم به هر مذّلتی تن دهد. نان ارزش ندارد که دیگران جناب عالی و حضرت مستطاب  شوند و تو بنده یِ حقیرِ فقیرِ سراپا تقصیر! نان ارزش ندارد که دیگران را زا به راه کنی، ارباب رجوع را به بهانه یِ قطعی سیستم به فردا و فرداها پاس دهی یا مرتب حوالت به این و آن کنی. به بهانه یِ خدمتِ بیش تر، دکّانی راه بیندازی و ملت را سرکیسه کنی!! و بی انصافی بالاتر؛ این که قدمِِ کت و شلواری ها را  بر دیده نهی و  بیچاره ها را با اوقات تلخ برانی!!

ادامه دارد...