قدرت مظاهری

انتخابات میان‌دوره‌ای ۲۰۲۶ آمریکا در حالی به نقطه حساس خود رسیده که نظرسنجی‌های منتشرشده از جمله داده‌های نیویورک‌تایمز و منابع معتبرِ دیگری در ایالات متحده با نشان دادن کاهش تأیید عملکرد ترامپ به حدود ۳۸ تا ۴۱ درصد و نارضایتی شدید جوانان و مستقل‌ها، تصویری از فشار سیاسی بر جمهوری‌خواهان و شکنندگی موقعیت آنان در کنگره ارائه می‌دهد؛ اما همین وضعیت، در چارچوب منطق سیاست خارجی دو حزب، می‌تواند به معنای افزایش احتمال مذاکره با ایران در صورت پیروزی جمهوری‌خواهان باشد؛ زیرا تجربه تاریخی نشان داده است که جمهوری‌خواهان هرچند از ابزار قدرت سخت، تحریم و تهدیدِ نظامی استفاده می‌کنند، اما در سطح راهبردی، معامله‌پذیرتر از دموکرات‌ها بوده و فشار را مقدمه توافق می‌دانند. از ریگان و ماجرای ایران–کنترا تا ترامپ که با وجود خروج از برجام، بارها از اصطلاحِ توافقِ‌بهتر سخن گفت و در پرونده‌هایی مانند کره شمالی و طالبان نشان داد که پس از اعمال فشار، به مذاکره مستقیم تمایل دارد. در شرایطی که جنگ با ایران هزینه اقتصادی و انتخاباتیِ زیادی برای دولت ترامپ ایجاد کرده و افزایش قیمت سوخت، بسته شدن نسبی مسیرهای انرژی و افت محبوبیت، نیاز حزب حاکم به یک دستاوردِ دیپلماتیک را بالا برده است، پیروزی جمهوری‌خواهان در کنگره می‌تواند فضای سیاسی لازم برای پیشبرد یک توافق سخت اما قابل فروش را فراهم کند. توافقی که در آن کاهش تنش در خلیج فارس، باز شدن مسیرهای انرژی و کاهش فشار اقتصادی داخلی، به‌عنوان نتیجه فشار مؤثر بر ایران به رأی‌دهندگان عرضه شود. در مقابل، پیروزی دموکرات‌ها الزاماً به معنای افزایش احتمال توافق نیست؛ زیرا آنان در سیاست خارجی نسبت به ایران معمولاً الگوی ،،عدم جنگ اما مهار بلندمدت،، را دنبال کرده‌اند. یعنی پرهیز از درگیری مستقیم همراه با تداوم تحریم‌ها، فشارهای حقوق بشری، سازوکارهای چندجانبه و محدودسازی ساختاری. تجربه‌ی برجام نیز نشان داد که دموکرات‌ها حتی در حالت توافق، ساختار تحریم‌ها را حفظ می‌کنند و ایران را در وضعیتِ تعلیقِ دائمی قرار می‌دهند. وضعیتی که نه جنگ را پایان می‌دهد و نه گشایش اقتصادی واقعی ایجاد می‌کند. بنابراین، در چارچوب الگوهای تاریخی، منطق رفتاری دو حزب و شرایط خاص جنگ و اقتصاد در سال ۲۰۲۶، می‌توان استدلال کرد که پیروزی جمهوری‌خواهان، احتمال شکل‌گیری یک توافقِ سخت اما ممکن با ایران را بیشتر می‌کند؛ در حالی‌که پیروزی دموکرات‌ها بیشتر به سمت کاهش شدت جنگ اما تداوم فشار و خفگی ساختاری علیه ایران میل دارد. تحلیلی که با داده‌های موجود و تجربه‌ی سیاست خارجی آمریکا سازگار است. هرچند با مجموعِ این تفاصیل، نتیجه نهایی انتخابات و جهت‌گیری واقعی سیاست واشنگتن را باید پس از اعلام رسمی نتایج و تصمیماتِ آینده‌ی آن دولت سنجید. باید دید که رقصِ کدام حیوان در آسمانِ خاکستریِ ایران، می‌تواند موجب کاهش مناقشه و پایانِ ستیزه‌جویی‌های این چند دهه باشد : فیل یا الاغ !!!