محمد حیاتی

بندرگناوه

این روزها دوباره بازار خبرهای افزایش حقوق کارمندان و بازنشستگان داغ شده است. هر از گاهی یکی از نمایندگان مجلس از افزایش حقوق، ترمیم دریافتی‌ها، بسته‌های حمایتی، درصدهای مشخص و حتی زمان اجرای آن خبر می‌دهد؛ اخباری که خیلی زود در رسانه‌ها و فضای مجازی دست‌به‌دست می‌شود و در دل میلیون‌ها کارمند شاغل و بازنشسته کورسوی امیدی روشن می‌کند.
برای نمونه، فضل‌الله رنجبر، سخنگوی کمیسیون اجتماعی مجلس، از احتمال افزایش حقوق کارکنان تا پایان سال، البته در صورت تأمین منابع، سخن گفته است. علی بابایی کارنامی، رئیس کمیسیون اجتماعی مجلس نیز از بسته ۵۰۰ هزار میلیارد تومانی برای ترمیم معیشت حقوق‌بگیران در نیمه دوم سال خبر داده و تأکید کرده است که منابع آن قابل تأمین است.
اما در سوی دیگر ماجرا، سید حمید پورمحمدی، رئیس سازمان برنامه و بودجه، اعلام می‌کند که افزایش مجدد حقوق‌ها فعلاً در دستور کار دولت نیست. فاطمه مهاجرانی، سخنگوی دولت نیز در تازه‌ترین اظهارات خود می‌گوید دولت علاقه‌مند به افزایش حقوق است، اما میان خواسته دولت و توان مالی آن تفاوت وجود دارد و هنوز نمی‌توان از افزایش قطعی سخن گفت.
خب، بالاخره تکلیف کارمندان شاغل و بازنشسته و خانواده های این قشر عزیز چیست؟
طبیعی است که منِ کارمند بازنشسته با شنیدن خبر افزایش حقوق خوشحال شوم. مگر نه اینکه در این شرایط دشوار اقتصادی، هر مبلغی می‌تواند بخشی از مشکلات معیشتی خانواده‌ها را کاهش دهد؟ اما وقتی این خبرها یکی پس از دیگری منتشر و سپس با توضیح و تکذیب یا اعلام نبود منابع مالی همراه می‌شوند، نتیجه چیزی جز سرخوردگی و ناامیدی نیست.
سؤال جدی من از برخی نمایندگان محترم مجلس این است: چرا هر موضوعی که در حد پیشنهاد، بحث کارشناسی یا بررسی در کمیسیون است، باید بلافاصله به خبر عمومی تبدیل شود؟ چرا پیش از مشخص‌شدن منابع مالی، توافق دولت، تصویب نهایی و زمان اجرای یک تصمیم، آن را به‌گونه‌ای مطرح می‌کنید که گویی قرار است فردا در فیش حقوقی مردم بنشیند؟
نماینده محترم! آیا واقعاً هدف اطلاع‌رسانی و دفاع از حقوق مردم است یا گاهی صرفاً می‌خواهید در فضای رسانه‌ای دیده شوید و نامتان بر سر زبان‌ها بیفتد؟
اگر پیشنهادی دارید، آن را پیگیری کنید؛ اگر منابعی شناسایی کرده‌اید، شفاف توضیح دهید؛ اگر توافقی با دولت صورت گرفته، جزئیات و ضمانت اجرایی آن را اعلام کنید. اما لطفاً پیشنهاد را به‌جای مصوبه، احتمال را به‌جای تصمیم قطعی و وعده را به‌جای اقدام عملی به مردم معرفی نکنید.
من هم مانند بسیاری از بازنشستگان، از افزایش حقوق خوشحال می‌شوم و امیدوارم دولت و مجلس برای بهبود معیشت این قشر شریف و زحمتکش چاره‌ای اساسی بیندیشند. اما انتظار دارم با مردم صادق باشیم.
کارمند شاغل و بازنشسته امروز بیش از هر چیز به آرامش، صداقت و تصمیم‌های عملی نیاز دارد؛ نه به تیترهای هیجان‌انگیز صبحگاهی و تکذیب‌های عصرگاهی!
ترا خدا، با امید و انتظار کارمندان و بازنشستگان بازی نکنید. این قشر به‌اندازه کافی زیر بار مشکلات اقتصادی و معیشتی خم شده است. امید دادن بدون پشتوانه، خود نوعی بی‌مهری به مردمی است که سال‌ها عمر و جوانی خود را صرف خدمت به کشور کرده‌اند.
فراموش نکنیم؛ دل که رنجید، جبران کردنش آسان نیست.