محضر محترم فرماندهی کل انتظامی جمهوری اسلامی ایران سردار سرتیپ پاسدار دکتر احمدرضا رادان

با سلام و احترام

ما جمعی از بازنشستگان نیروی انتظامی جمهوری اسلامی ایران هستیم که سال‌ها از عمر خود را در سنگر امنیت و آرامش این مرز و بوم سپری کرده‌ایم و امروز، با تن و روانی فرسوده از سال‌ها خدمت شبانه‌روزی، در گوشه‌ای از این سرزمین به انتظار نشسته‌ایم. بدین‌وسیله مراتب گلایه و درخواست قلبی خود را به محضر آن فرمانده دلسوز و مردمی اعلام می‌داریم.

جناب سردار رادان؛

ما نه شکایتی داریم و نه انتظار ترحمی؛ تنها می‌خواهیم صدایمان شنیده شود. ما که دیروز با لباس مقدس انتظامی حافظ جان، مال و ناموس مردم بودیم، امروز با حقوقی ناچیز میان سی تا چهل میلیون تومان در ماه، در برابر تورم افسارگسیخته‌ای که هر روز سفره‌هایمان را کوچک‌تر می‌کند، به‌سختی روزگار می‌گذرانیم. این مبلغ آن‌قدر هست که زنده بمانیم، اما نه آن‌قدر که زندگی کنیم.

**فرماندهی محترم؛**

ما را به لباسی که سال‌ها بر تن کردیم و به قسمی که خوردیم، قسم است که احترام به این لباس و سازمان اجازه نمی‌دهد برای تأمین معاش به هر شغلی تن دهیم. ما هنوز خود را سرباز این نظام می‌دانیم و شأن و جایگاه لباس سبز انتظامی را بالاتر از آن می‌دانیم که در بازار، مغازه و کارگاه برای چند رُز غاز بیشتر، آبروی سازمانمان را زیر سؤال ببریم؛ اما همین شأن و منزلت، متأسفانه ما را در تنگنای اقتصادی سختی قرار داده است.

اما دردناک‌تر از همه آنجاست که کارمان به جایی رسیده که ناچاریم برای تهیه مایحتاج اولیه زندگی سر خم کرده و دست نیاز به سوی کسانی دراز کنیم که روزی در دوران خدمت، به دلیل تخلفات اداری و با حکم قضایی با آنان برخورد کرده و پرونده‌شان را به مراجع ذی‌صلاح سپرده‌ایم. امروز همان افراد به واسطه وضعیت اقتصادی صاحب مال و منال شده‌اند و ما، بازنشستگان، ناچاریم برای خرید قرضی و نسیه، با ذلت و خواری به سراغشان برویم. این برای ما که سال‌ها با عزت و اقتدار از کیان این مملکت دفاع کرده‌ایم، بسیار سنگین و کمرشکن است.

سردار عزیز؛

ما که دیروز مأمور برخورد با قانون‌شکنان بودیم، امروز خودمان در پیچ‌وخم قوانین اقتصادی و معیشتی گرفتار آمده‌ایم. ما که دیروز حافظ امنیت و آرامش مردم بودیم، امروز امنیت معیشتی خود و خانواده‌هایمان در خطر است. آیا انصاف است که بازنشسته‌ای که سی سال در خط مقدم مبارزه با اشرار، قاچاقچیان و مجرمان بوده، امروز برای تأمین دارو، درمان و اجاره‌خانه، دست به دامان همان افرادی شود که روزی به دست او تحویل قانون شده‌اند؟

جناب سردار رادان؛

شما که خود از جنس همین لباس و همین خدمت هستید و درد و رنج این قشر را به‌خوبی می‌دانید، و همواره حامی و پشتیبان نیروهای تحت امر خود بوده‌اید، خواهشمندیم دستور فرمایید:

۱. رسیدگی فوری به حقوق و مستمری بازنشستگان انتظامی و متناسب‌سازی آن با نرخ تورم روزافزون؛
۲. برقراری تسهیلات ویژه معیشتی، وام‌های کم‌بهره و بسته‌های حمایتی برای این قشر زحمت‌کش؛
۳. پیگیری مطالبات صنفی و رفاهی بازنشستگان در سطح کلان کشور و در محضر مسئولان عالی نظام؛
۴. ایجاد سازوکاری برای حفظ کرامت بازنشستگان تا مجبور به التماس و قرض از افراد ناشایست نشوند؛
۵. توجه ویژه به درمان، بیمه تکمیلی و مسکن بازنشستگانی که سال‌ها با کمترین چشمداشت، بهترین سال‌های عمر خود را در خدمت به نظام و مردم گذاشتند.

**فرماندهی محترم؛**

ما نه به دنبال منّت هستیم و نه ترحم؛ تنها می‌خواهیم حق قانونی و شرعی خود را دریافت کنیم. ما که دیروز از جان خود گذشتیم، امروز از شما انتظار داریم از آبروی ما گذر نکنید و نگذارید بازنشسته انتظامی در جامعه به عنوان قشری ناتوان و نیازمند شناخته شود.

با تجدید احترام و امتنان فراوان؛

از طرف جمعی از بازنشستگان نیروی انتظامی جمهوری اسلامی ایران