عباس حیدری:
گاهی از خود  می پرسم اگر فرهاد یا مجنون اکنون زنده بودند، بازهم صدای تیشه های فرهاد بیستون را میلرزاند یا مجنون دلخوش به کوزه شکستن لیلی می ماند؟ زمان لعنتی همه چیز را آنطور که می خواهد تغییر می دهد و این روزها قدرتش آنقدر زیاد شده که برای فراموشی یک عشق تنها چند روز و در بین برخی از ما تنها در چند ساعت همه چیز را تغییر می دهد. این روز ها دیگر پشت ویترین مغازه لباس فروشی، ساعت ها در حالی که به میله تابلو پارک ممنوع تکیه داده ایم به لباسی که دوستش داریم خیره نمی مانیم چراکه می دانیم فردا پیرمرد لباس فروش لباس زیباتری را در آنجا قرار می دهد.

دیگر از خانه ها صدای آهنگ جان مریم نمی آید، دیگر بنان از الهه نازش برایمان نمی خواند، دیگر زمانی برای درو کردن نمی رسد دیگر آن الهه ناز با دل کسی نمی سازد که دیگران را وا میدارد با دلش بسازند، دیگر سکوت کوچه را صدای بازکردن نامه ی یار درهم نمی شکند. لیلی این روز ها آنقدر سرش شلوغ شده که حتی اسم مجنون را هم گاهی یادش می رود و خنده دار اینکه مجنون امروز لیلی هفتم را به مخاطبان گوشیش اضافه کرد. وفاداری را قاب گرفتیم و آن را به جای بکارگیری در زندگی، درون جملات زیبا با پس زمینه های رویایی  قرار دادیم و گهگاهی که دلمان از روزگار گرفت می نشینیم روبه رویش و حسرتش را میخوریم.

در حالی به یارمان پیام می دهیم همزمان آهنگی را در هدفون گوش می کنیم که مارا به یاد دیگری می برد  و با  این تکرار رفتار های از این قبیل  پیوسته قلبمان را به تنوع عادت می دهیم. شاید اگر فرهاد مثل امروز با فشار یک کلید شیرین را فالو می کرد و در دایرکت راز دل می گفت دیگر بیستون را نم یکند و البته شاید نظر فرهاد با دیدن لیست دوستان شیرین که به او پیشنهاد شده بودند تغییر می کرد. دنیای مجازی ارمغان های زیادی برایمان آورده و در اینجا بازهم جمله کلیشه ای "دوستی  ها و حرمت ها را از ما گرفته" را باید تکرار  کرد. فکر به آمیزش جنسی به جای وصال چشممان روی خیلی چیزها بسته، دیگر یکدیگر را در این عصر ماشینی به چشم ابزاری می بینیم که با آن عقده های جنسی خود را رفع کنیم.

دنیای مجازی ابزار مفیدی برای بسیاری از کارهای مثبت و قابل تحسین در جامعه می باشد، ابزاری برای همدلی و همزبانی اقلیت های مختلف که در قالب یک کشور در کنار یک دیگر زندگی می کنند. دنیای مجازی راهیست برای پرواز از اتاقی تاریک به سمت روشنایی جامعه، اما این دنیا همانند یک چاقو عمل می کند که جنبه منفی آن به بدترین شکل ممکن شکاف ایجاد می کند که دردش تنها منتهی به جسم نخواهد بود بلکه گریبان روح را می گیرد.

باید بپذیریم  دنیای مجازی ما تغییر داده و یکی از شاخه های این تغییر تنوع طلبی است. البته خود تنوع طلبی جنبه های گوناگون دارد اما اینجانب به بررسی تنوع طلبی در رابطه هایمان با جنس مخالف می پردازم. دنیای مجازی باعث نزدیکی ما به خیلی از افرادی شده که حتی شاید آنها را در طول عمر خود نبینیم و در مورد کسانی که در اطراف ما زندگی می کنند سبب بالا بردن صمیمیت در بین ما گردیده است. تا اینجای قضیه هیچ مشکلی ایجاد نمی کند زیرا مشکل از آنجا آغاز می شود که صمیمیت به نوع کاذب تغییر پیدا می کند. ما هنگامی که در حال صحبت با کسی هستیم که روبه روی ما قرار دارد، جوانب ادب و احترام را بسیار بیشتر از زمانی رعایت می کنیم که به صورت مجازی در حال صحبتیم.

این نوع مکالمه ها از آنجا که افراد یکدیگرا مشاهده نمی کنند، واژه رودربایستی به فراموشی سپره می شود و حرف هایی گفته می شود که فرد در دنیای واقعی به هیچ وجه جرات به زبان آوردن آن را ندارد. نتیجه ابراز علاقه ماشینی چیزی جز عشق ماشینی نخواهد بود، عشقی کاذب که مملو از دروغ، ریا و هوس است. چنین رابطه هایی مدت زیادی دوام نمی آورد چراکه طرفین زحمت زیادی برای برقراری آن نکشیده اند و قدردان آن نیستند. پساز  بروز چندین مشاجره مختصر طرفین کاملا یادشان می رود که تا مدتی قبل جملات عاشقانه نقل کلامشان بود و به نوعی می توان گفت حرمت ها در این میان لگد مال می شود و اگر روزی مشاهده کردید  افرادی آشنا در تلاش  برای برقراری رابطه با  نوامیستان هستند اصلا تعجب نکنید چراکه وقتی واژه حرمت از میان برود، نمک خوردن و نمک دان شکستن به امری عادی تبدیل خواهد شد.
البته که اگر بخواهیم به بررسی این افراد در هنگام تشکیل خانواده بپردازیم نتیجه بسیار بحرانی و نگران کننده خواهد بود. همیشه فیلتر کردن برنامه، راهکار مناسبی برای مقابله نیست زیرا ما باید بیاموزیم که نخست خود را در برخی مسائل فیلتر کنیم و برای یک بار هم که شده قبل از انجام کار و یا حرفی به عاقبت آن فکر کنیم. حرمت ها، دوستی ها، خانواده ها در این دنیا از هر چیزی با ارزش تر هستند. برای رعایت این هنجار ها در دنیای مجازی برایتان وجدان و فکر کردن به آینده افراد را توصیه می کنم. همه چیز با یک معذرت خواهی و پشیمانی حل نخواهد شد، گاهی برخی مسائل هیچوقت شبیه قبلشان نخواهند شد. همانگونه که یک لیوان شکسته با معذرت خواهی دیگر به شکل اولیه خود باز نخواهد گشت./ص