آتشفشان چشمت می سوخت دیده ام را

لب های سرخ رنگت می دوخت دیده ام را

عاشق کشی عزیزم هرگز مرام ما نیست

حجب و حیای چشمت آموخت دیده ام را

سوگند خورده بودم عشقی به دل نتابد
 
از زخم خنجری که بفروخت دیده ام را

با آن که کور بودم در عالمی خیالی

عشقت نشست بر دل،افروخت دیده ام را

چشمت شبی به ساحل بهر ورود بر دل

چون ماه پر تلألو می سوخت دیده ام را! 

                    باران تمیمی