دی هِلِیهُو:

یه رِواتی اُوسو که بُوام زنده بی، میکَشی که خیلی رِوات آموزنده وُ خاشی بی. می گفت زمانَلِ خیلی قَدّیم که مردم پُی اَسو و قاطر و اُشتر میرفتن ئی هل و او هل، یه قافِلِینی هاسِی میرفت هلِ چین و ماچین. اُوسُو چین و ماچین ایطحری نِبی که پاک بیخدا بوُوِن وُ خداپیغمبری چی نداشتوُوِن. خلاصه قافله که بار زعفرون و مروارید و یاقوت و غالی اَوریشَم داشت، رفت و رفت و رفت تا رَسی وُ یه گردنه‌ای که وَش میگفتِن گردنه‌ی خِفت!
گردنه‌ی خِفت، یه گردنه‌ای تو کُه بی که دُزَل اونجو کمین میکِردِن وُ تا میدیدِن که یه قافِلِینی هاسِی میا، میرُختِن ری سرش وُ غارتش میکِردِن.
قافلِی زعفرونی، یه چن تا عَیار هم پُی خوش اُوُرده بی که اِی دُزَل خاسِن وُ قافله تعدی کنِن، ئی عیّارَل پُی تیر و کمون و شمشیرشون نِیلِن.
دُزَل گفتِن چه کنیم چه نکنیم، یکیشون که یه پیرمِرد جهاندیدِینی بی، گفت بِرِیم دومَن نُهاشون تا سیتون بُگُم. دُزَل گفتِن باشه. همه‌شون سوار اَسوِشون واویدِن و چُهارِش کِردِن سی دومَن.
تا رسیدِن وُ قافله و عیّارَل شمشیرشونه کشیدِن صحرا که بیان هُواشون، پیرمِردوُ پُی چاقو زِه تو یه خیگِ ماسی که پُی قافله بی وُ ماسَلِه پِشکوند ری سر زِنَل و مِردَلِ قافله. تا آدملِ قافله وُ خوشون بیان که چه واویدِه وُ پُی هم گیر گپ و گفت واوِن که سی چه ماس ریشون پِشکوندِنِه، دُزَل پاک زعفرون و یاقوت و غالی و مرواریدلِ دُزیدِن و در رفتِن رفتِن.
عیّارل هم پاک هوش و حُواسِشون رفته بی وَرِ سر و پِرتاکِ ماس ماسی خوشون و باقی آدملِ قافله وُ اصلا حُواسِشون وُ قافله وُ بارِش نِبی. همه، ایقِه گیرِ ماس وُ خیگِ ماسی واویدِیدِن که اصلا چیشِشون دُزَلِه نِمیدی که هاسِی راعَت و آسوده پاک بارِ قافلِیِه غارت میکنِن. زمانی وُ خوشون اُومَدِن که فقط غَرِ اَسوِ دُزَل موندِه بی تو هُوا وُ خوشون مث جن غِیو واویدِیدِن تو اِشکَفتَلِ کُه! بهشتِ بَهرِ بُوام بو، خدا رفتگونِ شُمانَم بیامرزه ...