اتحاد خبر - خان :شب گیسوانش را افشان کرده بود. ماهِ نو گوشه یِ آسمان سوسو می زد. تُکِ گرما شکسته بود. مردم از مسجد سرازیر می شدند سمت خانه ها. "لطفو" چشمانِ چپِ خود را چرخی داد. خانه یِ نقلیِ مش کریم مثل آهویِ در دام افتاده، اسیرِ نگاهش شد.خانه آن طرفِ تپه قرار داشت. دو برادر به سانِ دو طاووسِ مست از تلّ رفتند بالا و مثل دو گَزِ بی هنر مقابلِ...

اتحاد خبر - خان : تابستانِ ده طاقت فرسا بود. خورشید هُرمِ خود را بر سر و رویِ ده می کوبید. بادِ گرم، به تمامِ پنجره ها سرک می کشید و تا مغزِ استخوان ها را می سوزاند. صبح ها، زن و مرد، کوچک و بزرگِ همسایه هُل می خوردند تویِ دروازه ها. دَری وَری می گفتند و پشتِ سرِ این و آن صفحه می گذاشتند. کودکان، "پیش" دو کَل می کردند...

اتحاد خبر - خان : هوا که بفهمی نفهمی خنک می شد، سر و گوپالِ بویِ نفت و دود گرفته یِ "نسیمو" هم پیدایش می شد. توی ده هایِ اطراف چرخ می خورد. هر کس علاءالدینِ نفتی، چراغِ سیمیِ نفتی و ...تویِ دم و دستگاهش پیدا می شد می داد دستِ نسیمو. او هم آن قدر به جهات ستّه می چرخاندش و گُرد گُردش می کرد تا دردش را می یافت و دوا می کرد. هیچ کس ...

اتحاد خبر - خان :محمدو گفت: خبر مثلِ بمب در ده پیچید. "مُشو" رئیس فلان اداره شد. آمدم خانه، دو متکّا برداشتم، تکیه دادم به دیوار. به دلِ راحت نشستم. سر به جیبِ مراقبت فرو بردم و در دریایِ مکاشفت مدیریتِ مُشو مستغرق. هر چه بیش تر در این باب دقیق می شدم؛ به نقطه یِ جوشِ دل تنگی و یأسِ فلسفی بیش تر و پیش تر نزدیک می شدم. مُشو کِه بود؟!

اتحاد خبر - خان :محمدو گفت: "عبدو را یادت هست؟"گفتم: "کدام عبدو؟" سرش را خاراند و گفت: "مگر ما چند تا عبدو داریم توی دِه؟" راست می گفت. ما یک عبدو بیش تر نمی شناختیم! بی خیال گفتم:"چه شده؟ مُرده؟!"  گفت: "زبانت را گاز بگیر! طوری می گویی مرده! انگار یک بُز سینه پهلو کرده. درست است که این روزها مرگ از رگ گردن به انسان نزدیک تر شده...

اتحاد خبر - خان : رفتم عیادتِ حسنو. توی خانه ی رَبو غلغله بود. مثل کاروان سرا؛ یک گروه بار می انداخت، عده ای بلند می شدند و برخی آن چنان جا خوش کرده بودند؛ انگار نشسته بودند لبِ جوی و حوریان را به خواب می دیدند.حسنو دراز به دراز افتاده بود. آن جوانِ شوخ و شنگ مثلِ هلالِ ماه خم شده بود. فقط چشم هایش  مثل دو تیله در صورتش می گردید...

اتحاد خبر - خان :روضه خوان؛ مصیبت را سوزناک می خواند. حاضران؛ دست ها را مثلِ چتری چسبانده بودند به پیشانی طوری که روی چشم ها سایه افتاده بود. نمی دانم چرا هر کاری می کردم؛ گریه ام نمی گرفت! شیخ جَوَر می گفت: "هر که بر مصیبتِ آقا نگرید؛ به بیماریِ قساوتِ قلب مبتلا گشته است!" بارها از او شنیده بودم که: "با هر گناه، رویِ قلب که چون پرده یِ سفیدی...

اتحاد خبر - خان : محمدو رفت بیرون. نمی دانم نخِ سیگاری زد، اِکس مِکسی انداخت بالا  و ... خودش را ساخت و آمد داخل. تریپِ "شیخ اجل" برداشت و به سبک "بیهقی" دبیر گفت:"احمق مردا  که دل در کُرسیِ گیتیِ غدّارِ فریفتگار بندد و جاه و نعمت و ولایت او را به هیچ شمرد."گفتم: "خدای ناکرده؛ سرت به چیزی، جایی خورده! چون "ناصر خسرو" به  نوری از شرق اشارتت کرده اند!

اتحاد خبر - خان : باران نم نم می بارید. بادِ سرد به همه یِ اتاق ها سرک می کشید.گفتم: محمدو؛ آن پول هایِ بی زبان را بزن به زخمی..اصلاً چرا زن نمی گیری تا دینت کامل شود! قیافه ات نخراشیده یِ نتراشیده که نیست!  یک کم سبزه هستی که آن هم با دار و دوا قابل حل است! در عوض  ملاحت داری!.به خدا؛ دخترها باید صف بکشند تا نامشان بیاید تویِ سرنوشتِ تو. از ته دل خنده ای کرد...

اتحاد خبر - خان : تویِ مجلسِ ده، کیپ تا کیپ آدم نشسته بود.قبل از این که روضه خوان دستپاچه سر برسد مثلِ ماشین هایِ آتش نشانی! در صور بدمد.یارانِ خورشیدِ نینوا را زنده کند و به مسلخِِ معرکه بفرستد و در آخر؛ تف و لعن نثارِ اشقیا کند و اندکی آب غوره بگیرد؛  مستمعین می توانستند نفسی چاق کنند، قلیانی بکشند، دلِ سیری گپ بزنند، گوسفندی را با یک گاوِ پیر...

اتحاد خبر - خان : ننه قلیانش را چاق کرد. گذاشت رویِ سکّو، جلویِ خانه. فِرقی می زد.پشت بند آن می گفت: "سرِ بی روزی است نه!" گفتم: ننه؛ قدیم می گفتند"هر آن کس که دندان دهد، نان دهد. سرِ بی روزی؟! مگر می شود؟!" گفت: "به همان خدایِ بالاسری؛ شک ندارم سرِ محمدو رَبَو بی روزی است! این نه رنگِ مردم؛ بر عکسِ مردم، دست به طلا بزند، خاک می شود!... 

اتحاد خبر - خان : در آغازِ زندگیِ مشترک، رَبو با مادر شوهرش در یک منزلِ تنگ و ترش اقامت داشت. مادر شوهرِ رباب همیشه یِ خدا دَمَغ بود.از سر و صورتش صَدمن کُفارات چِکّه می کرد. با خنده و لبخند قهر بود. وقتی گپ می زد؛ انگار ده ها طلبکار با چکِ سفید امضا درب خانه ات را می کوبیدند. یک روز جامگیرکی کردم و به ننه گفتم: " ننه؛ چرا خَسیره ی ربو، همیشه لُنجِش ری سینشه..." جهازی داشته اند غرق شده...

اتحاد خبر - خان : برداشت اول:ننه ام می گفت:"انگار رَبو را امانت گذاشته اند!" راست هم می گفت.زرد انبو و مُردنی بود؛ مثلِ ملّاهای سرِ قبر!  به قول  قمر- مامای بزرگ ده-"انگار روی غالی چریده بود!"بچه های ربَو می گفتند: "والله، دَی دو سه برابر ما جوون ها غذا می خورَد! نمی دانیم جغد دارد! از پسِ سرش می کشند آن همه غذا را!  بسم الله نمی گوید؛ شیطان با او شریک می شود! و ...

اتحاد خبر: ربابه راستی داور برازجانی که در کوبل داوری استان بوشهر  در المپیاد ایرانیان حضور داشت به همراه دیگر هم استانی های خود دیدار پایانی هندبال دختران المپیاد ایرانیان را سوت زد.