هر ورزشکاری یک دوره افت و یک دوره اوج دارد. من هم از این قاعده مستثنی نیستم و گاهی اوقات هم پیش می‌آید که نتایج خوبی نگیرم. البته حسرت من به خاطر این است که ‌سال آخری بود که می‌توانستم در رده سنی جوانان شرکت کنم. متاسفانه تدارکات خوبی نداشتم و همین دلیل اصلی نتایجی بود که گرفتم.

همه کارها را خودم کردم و حتی بلیت اعزام به ایتالیا را با هزینه شخصی گرفتم. خودم مربی گرفتم و فدراسیون هم گفت که بودجه‌ای ندارد. متاسفانه مسابقات قهرمانی جهان که ‌سال گذشته در ایران برگزار شد، بیشتر از این‌که برای ما خوب باشد، باعث شد بودجه فدراسیون برای بدهی آن رقابت‌ها خرج شود.

در چندماه اخیر از نتایج خودم راضی نبودم و دلیلش هم این است که انگیزه‌ام کمتر شده است. همیشه فکر می‌کردم امکانات تاثیری در نتیجه‌گیری من ندارد اما اینطور نبود. در این مسابقات آرین طاری که اصلیت ایرانی دارد و از کشور نروژ در مسابقات شرکت کرده بود، قهرمان بخش مردان شد. باور کنید اگر او هم در ایران شطرنج‌بازی می‌کرد، به این‌جا نمی‌رسید! یکی از دوستان من از قزاقستان در بخش دختران قهرمان شد که ٣‌سال از من کوچک‌تر است اما ٣ آکادمی در کشورش دارد و حمایت‌های دولتی از او می‌شود.

من هر جایزه‌ای از مسابقات مختلف می‌گرفتم را خرج اعزام‌ها می‌کردم. همیشه به خودم می‌گفتم، الان هزینه می‌کنم اما وقتی بالاتر بروم، حمایت بیشتری از من صورت می‌گیرد. حتی یک‌بار هم که مورد توجه قرار گرفتم، به‌ خاطر نتایج من نبود، بلکه به خاطر تساوی جوانمردانه‌ای بود که مقابل یک حریف خارجی به دست آوردم. با این وضع من کلا انگیزه‌ام را از دست دادم. قبل از مسابقات همیشه به من می‌گویند، باید طلا بگیری که این موضوع بیشتری روی من تأثیر منفی می‌گذارد. مدت‌ها بود که این حرف‌ها در دلم مانده بود و نمی‌گفتم، حتی قرارداد من در لیگ شطرنج هم ٢‌سال است که پرداخت نشده و باید به جای شطرنج، به دغدغه‌های زندگی‌ام فکر کنم.

به ‌نظرم بهتر است در این مواقع مسئولان اجازه دهند خود ورزشکار درباره نتایجی که گرفته، صحبت کند. شاید اگر برنامه‌ریزی درستی برای من کرده بودند،‌ انتقاداتشان به جا بود اما بیشتر دنبال بهانه هستند. چرا به این مسأله اشاره نمی‌شود که ٣ بازیکن اصلی تیم ما در بخش مردان اصلا ویزا نگرفتند؟

من تنها کسی نیستم که همراه با همسرم در محل مسابقات حاضر شدم. خیلی از بازیکنان بزرگ جهان هم‌چنین کاری را می‌کنند و این یک اتفاق کاملا طبیعی است. دلیل نمی‌شود، چون از تمریناتم در صفحه شخصی‌ام عکس نمی‌گذارم، حتما دنبال تفریح رفته‌ام. حضور همسرم باعث شد با آرامش بیشتری در مسابقات حاضر شوم و هیچ ربطی به نتایج من نداشت.

با توجه به وضعیتی که دارم، اصلا نمی‌توانم درباره آینده حرف بزنم. من به رده سی‌ام جهان در رده بزرگسالان هم رسیدم که اتفاق مهمی در تاریخ شطرنج بود اما باز هم حمایتی نشد. وقتی می‌گویم یک ورزشکار قزاقستانی قهرمان شده، حتما استحقاق او با توجه به تدارکاتی که داشته، نسبت به من که همه کارها را با هزینه شخصی انجام دادم و تدارکات خوبی نداشتم، بیشتر بوده است.