اتحاد خبر: عجب مکافاتی داره زندیی ، امروزه دی آدم بی ماشین ، قِدِ بال پخشه چپ کُلی هم ارزش نداره ، مانم دیدیم نه پیل داریم ، نه ماشینی و نه کار و بار دُرس راسی ، عِسِلو هم خو بومی نمیگیره که بریم وَضِمون کویت واوو ، چه کنیم چه نکنیم، بوگو خو! دو ماه پیش که پُی بوام گپ میزدم ، پیشنهاد دا که یه کارخونه ماشین سازینی بزنیم تو برازجون تا مُو حقوقلمه جَم کنم و یه تاکسی پلیتی بوسونم و ریش مسافر کشی کنم، بوگو خو! آخو اِی بُخاسیم دوکون بیلیم خو صواش پنجاهتا دوکون مِثِش وازیمو، گفتیم بخترین کار هِمیه که کارخونه بزنیم ، چه کار دارین (خلاصه) مُو بَده توافقل ، پاره ای ایمیل سی شرکت فورد زدم و اصل و کپی پاک مدارکی که سی ساخت کارخونه لازم بیده ورداشتم ، از کارنامه کلاس اول دبستان خدابیامرز باپیرم تاااا مدرک پی اچ دی بچم که هِنی دنیا نومده و قرار واوی که مدیر عاملش ورداره بیا تِیرون ، هُمو روزی که قرار بی بیا ، مُنم هُماهنگ کردم ، کوت گُتی هم برُم کردم و پُی هُواپیما رفتم تیرون و آغا ساعت هَف هَش بی که توو فورودگا وُیسکیده بیدم و چیش چیش میکردم که مدیرعامل فوردِ بیوینم که خداکمک کرد و دیدمش و از ری بلگ شناسائینی که نِهِی خرش انداخته بی اِشناختمش و دیدم تا مِی کسی که شُووَش گشته هاسی زُر میخاره ، آغا ما دِسمونِ بلند کردیم و بُنگی وَش دادیم و مانِ دید و اومَ هِلُم ، هِمی که رسی ، خوو دُشدِشاویدم ، نوم خدا آدم سفیدخاره ی بلندی بی ، شیش تیغ هم کرده بی بو عطر خاشی هم میدا ، خُمه نگرفتم و تِنگِسُم توو بغلش و ماچ و میلیچ ، بوگو خو! اینگیلیسی وَش گفتم کـَن یو بریم کافی شاپ؟ گف: اوکِی ، گفتم: تانکی یو ، سِری سوار تاکسی واویدیم و رفتیم کافی شاپ و قراردادله دا مُو و مُو خُندُمِش و شیش هَف امضا و پینجه زدم و کارل پس پردشه انجام دادیم، بوگو خو! فقد مُند ایکه کادر کارخونه فورد وَردارن بیان برازجون و از جا و روزگار ما بازدید کنن و قرار واوی از مُی اُکتُبر، سی ما دل و ریدو ماشین بیسی کنن و ما قِدِ هم پِتُ پِروش کنیم و علی یارت از هُمو دِم کارخونه ، گرمه گرم بوفروشیم ، مُنم فِقد تا اُکتُبر وَخت داشتم برُم مجوزلشه بیگیرُم ، سِرتونه درد نیارم ، هِمی که گودبای گفتم و پیل آیس پک و چک چلسمه مونه حساو کردم ، مستقیم رونه واویدم هل اداره کسب مجوز و فرم پُر کردم و نِشسُم تا نوبم واوو ، یه چل و پنج دِقه ای گذشت و زنی بُنگم دا، جناب آقای مهندس زاغو برازجانی، گفتم : بَله مُنم ، زنک پُی اِدا اَطفار یه چی گف، مُو فقد دفتر رییسشه فهمیدم ، پُرس یه پیرمردی کردم گفتم چه گف؟ پیرمردکو گف: برین داخل ، منم بال کوتمه تِکـُندُم و باریک واویدیم و دری زدم و رفتم ور رییس و رییس جلوم راساوی و گف: به به زاغو جان خوش آمدی و سلام علیکی کردم و نِشسُم ، گفتم : در خذمتم ، رئیس گف: "پرونده شما را خواندم ، ما خیلی خوشحالیم که شما باعث تغییر چهره جاده ها می شوید و خوشبختانه پرونده شما هیچگونه نقصی ندارد و فقط یک شرط مانده که اگر انجام دهید ما امضا را می زنیم و بروید بسلامت" گفتم: امر بفرما در خِذمِتیم ، گف: "بشرطی که نود درصد نیروهای شرکت شما بومی باشند" گفتم اصلا هیچ خُوفِت نِبو ، ری خاگ چیشلم ، ایقه بچه ی بیکار رخته توو جونوب که نِگو ، پاکشونه میگیرُم ، رییس گفت: "نه ، بومی شهر ما باشند وگرنه امضا نمی زنم" گفتم: هَی؟ صَب کو ، صَب کو گوشیم زنگ میخاره ، هُموقِسات دِییم زنگ زه ، گفتم: دِی سلام ، دِییم گف: علیک سلام چه کردی؟ گفتم پُی فورد قرارداد بَسُّم و الان توو اتاق رییس مجوزم ، که میگو اِی بچیل بالاسونه استخدام میکنی امضا میکنم وگرنه نمیکنم، مانیم گف: گوشی بزه ری آیفـُن ، بده دِسِش ، گفتم آغِی رییس مادرم با شما کار داره ، مانیم سلامی کرد و گف: سی بچه ی مُو بُلکمی میکنی؟ بتا سیت بُگم ، هیچ وَخت یه برازجونیِ تهدید نکُ ، وگرنه دُنیه ی توو چیشت سیاه میکنیم ، آغا هِمی که مانیم ایه گف و تیلیفن قط کِرد، رییس بی کِپه قوول کِه و مهر و امضا که زه ، هیــــچ ، اثر انگشتشم زه گف: تموم، مُنم کِیف کردُم نفمیدُم چه طری سوار هُواپیما واویدم و واگشتم برازجون ...

ادامه داره..../ب1

برای شنیدن فایل صوتی این قسمت  دی زاغو کلیک کنید