به گزارش خبرآنلاین؛ امروز برخی منابع، سهم پرداختی هزینه های سلامت را تا ۸۰ درصد عنوان می کنند که البته این رقم در آمارهای متعادل اما نزدیک به واقعیت ارقامی بین ۵۰ تا ۶۰ درصد است؛ یعنی برخلاف تکالیف برنامه های توسعه همچون برنامه های چهارم، پنجم و ششم (سال های ۱۳۸۴ تا پایان ۱۴۰۲) که باید این رقم به ۳۰ درصد می رسیده، اما همچنان بالای حدود ۶۰ درصد است.

دهک های پایین، آسیب‌پذیری بیشتر

یک مقایسه جهانی

کمی برگردیم به قبل، سال های آغازین دهه ۹۰ که در مقطعی شرایط تزریق بودجه ای حوزه درمان بهتر بود ما را با اعداد و ارقام روشنی روبه رو می کند و بهتر می توانیم آن را با شرایط و شاخص های جهانی مقایسه کنیم. 

هزینه از جیب مردم رو به افزایش

قانون: بیمار جز رنج بیماری، نباید دغدغه دیگری داشته باشد

تمامی این آمار و ارقام و فاجعه میزان پرداخت هزینه های سلامت از جیب مردم، در شرایطی است که قانون و اسناد فرادستی وزارت بهداشت، همواره بر کاهش میزان پرداختی از جیب مردم تاکید داشته اما عملاً اتفاقی رخ نداده است.

در اجرای بند یک اصل ۱۱۰ قانون اساسی، «سیاست‌های کلی سلامت» که ۱۸ فروردین ۹۳ از سوی رهبری ابلاغ شد، در بند ۲-۱- این سیاست‌ها بر مدیریت منابع سلامت از طریق نظام بیمه و در بند ۹-۲- بر پوشش کامل نیازهای پایه درمان از سوی بیمه‌ها برای آحاد جامعه و کاهش سهم مردم از هزینه‌های درمان تا آنجا که بیمار جز رنج بیماری، دغدغه و رنج دیگری نداشته باشد، تاکید شده است. همچنین، در ماده ۳۸ قانون برنامه پنجم توسعه، بر دستیابی به پوشش فراگیر و عادلانه خدمات سلامت و کاهش سهم مردم از هزینه‌های سلامت به ۳۰ ‎درصد، تاکید شده بود. بر اساس ماده ۹۰ قانون برنامه چهارم توسعه، سهم مردم از هزینه‌های سلامت تا پایان برنامه باید به عدد ۳۰ درصد کاهش می‌یافت.

چه باید کرد؟