* ساناز دانشگر:

هنوز ماجرای برگزاری روز برازجان در نازل‌ترین سطح ممکن برایمان هضم نشده بود که نوروز باستانی که نوید بخش بهار و شادیِ ایران زمین است، فرا رسید اما این بهار شادی برای شهری که به همت برخی مسئولین، روز به روز مرده تر می شود، از پاییز نیز غمناک تر بود. از برنامه های دست و پا شکسته نوروزی نه تنها شور و شادی خاصی صادر نمی شد، که زخم کهنه دوستداران دشتستان را نیز از این همه ناملایمتی  و بی تدبیری بیشتر و بیشتر کرد.

موسیقی فولکلور که ریشه در تاریخ و رسوم مردم دشتستان دارد، از دیرباز تا کنون بخشی جدانشدنی از مراسمات شادیبخش این سرزمین بشمار می آید که انتظار می رفت متولیان فرهنگ و هنر دشتستان این آئین و رسومات اجدادی را بهایی بیشتر داده و در منظر دیدِ میهمانان نوروزی خود قرار می دادند. کمترین سود این کار، آشنایی آن ها با فرهنگ دیرینه دشتستان در کنار لذت بردن از شور و نشاط موجود در این آواهای باستانی بود. اما متاسفانه برخی جاهلانه و یا عامدانه به حذف موسیقی فولکلور و بومی که می توان در صدر آن ها به ساز اصیل نی انبان اشاره کرد، کمر بسته اند و شاید بتوان آن را اینگونه بیان کرد که متولیان فرهنگ و هنر این خطه، علیرغم استقبال شایان توجه نوازندگان و مخاطبین سازِ نی انبان، مدت های مدیدی است که با این ساز شادی آفرین قهر کرده و به آن نگاهی تابوگرایانه دارند.

بعبارت دیگر درحالیکه در فاصله ای نه چندان دور و در مرکز استان، مجالس خیام خوانی و نی نوازی با نی انبان شور و شعفی خاص را در میان ساکنین و میهمانان شان ایجاد کرده بود، دشتستان در سکوتی رمزگونه به این اتفاق نگاه می کرد و مردم برای کسب لحظه‌ای شادی، بایست حتماً نیمه شب راهی بوشهر می شدند تا لبی به خنده باز کنند. سوالی که از دیرباز در ذهن همه نشسته، این است که چه تفاوت قانونی، مذهبی، دینی و یا عرفی میان بوشهر و دشتستان وجود دارد که چنین مناسباتی در آنجا آزاد و مورد تحسین اند و اینجا منکوب و مرعوب بنظر می رسند ! یقیناً هزینه‌ی قهر متولیان با موسیقی بومی دشتستان مثل همیشه بر دوش های ناتوان مردم آوار خواهد شد. چیزی که متأسفانه اکنون شاهد آن هستیم، حذف تدریجی و چراغ خاموشِ ساز نی انبان در تمامی مراسمات رسمی و غیررسمی است که کاش متولیان و تصمیم‌گیرندگانِ مخالف، با جرأت و شهامت، نواختن این ساز را حرام اعلام کرده و  غائله را ختم می کردند.

هر چند موسیقی محلی در دل و جان مردم این دیار عجین گشته و با دستور هیچ مقام و مرجعی، حذف شدنی نیست. آقای افروغ مدیرکل فرهنگ و ارشاد اسلامی استان بوشهر روزی که برای اولین بار به دشتستان سفر کرد و با اهالی فرهنگ و هنر دیدار داشت، یادآور این نکته شد که به تمامی عقاید و افکار اجتماعی احترام گذاشته و در دولتی که با نام مردمی بودن آمده است، سعی در تعامل و گفتمان با اندیشه‌های مختلف را خواهد داشت. وعده ای که تاکنون وفای آن اثبات نشده است.

از همه‌ی بانیان و متولیان فرهنگ و هنر انتظار داریم سیاست یک بام و دو هوای خود را کنار گذاشته و اجازه دهند هنرمندان خصوصاً هنرمندان حوزه ی موسیقی، بدون دغدغه به فعالیتشان ادامه دهند و نوازندگان موسیقی بومی در دشتستان بتوانند بدون هیچ مانع و رادعی صدای سازهای خود را به گوش مشتاقان شان برسانند. انتظار داریم رودخانه ی شادی دوباره به جریان درآمده و نوای لالایی گون آن، همه‌ی دشت های دشتستان بزرگ را پر کند. چرا که مردم فهیم این جغرافیای باستانی لایق بهترین لحظات و زیباترین اوقات هستند. کاش نقطه امیدی داشته باشیم  که دوباره موسیقیِ این دیار به دوران سکوت و سکون و ممنوعیت ها بازنگردد. آمین ...