مختار فیاض :

 اخیراً و در اجلاسِ بغداد، امیر عبدالهیان، اولین ماموریت خود را به عنوانِ وزیر امورخارجه تجربه کرد.

بعد از اتمامِ ماموریت، شماری از افراد دلسوز و متخصصِ امر، تذکرات لازم را در موردِ رفتار های نه چندان جالبِ رئیس دستگاه دیپلماسی کشورمان در مطبوعات مطرح کردند. یکی از نقدهایی که بر آقای امیر عبدالهیان وارد شده است، سخنرانی ایشان به زبانِ عربیِ ناسخته، با اشتباهات فاحشِ نحوی و لفظی بود.

فارغ از بحثِ شکلیِ کار و اینکه واقعاً چرا در این شرایطِ خاص، وزیرِ امور خارجه، تصمیم به چنین کاری می گیرد، بی برنامه گی ایشان در فراگیریِ زبانی است که به عنوانِ ابزارِ کارش محسوب می شد. در حقیقت این سوال در اذهان شکل می گیرد که:  چرا وزیر امور خارجه جمهوری اسلامی که از دبستان تا دانشگاه ملزم به یادگیری زبان عربی است و مهم تر از  همه ی این ها، حدود شش سال معاونِ عربی و آفریقایی وزارت امور خارجه را در رزومه ی کاریِ خود دارد، هنوز قادر به صحبت کردن صحیح به زبان عربی نیست؟!

هر چند که بعضی ها  ممکن است این ایراد را صرفاً در زبان ندانیِ آقای امیرعبدالهیان خلاصه کنند، ولیکن فراتر از زبان نادانی این وزیر، بی برنامه گی و ناتوانیِ او در فراگیریِ ابزاری است، که با نوعِ کارش ارتباط تنگاتنگ دارد. به قول یکی از دوستان، اگر ایشان در ایام معاونت عربی و آفریقایی وزارت خارجه اش، روزی دستِ کم یک جمله ی عربی هم آموخته بود، امروز با تسلط و اشراف کامل می توانست به ایراد سخنرانی به این زبان بپردازد تا خود و جایگاه حقوقی اش، مضحکه ی افراد و رسانه های مختلف نشود.