«امرو هیچستانی»

چو مرمر بیامد به برج شکوه

مسلط شد او بر در و دشت و کوه،

حکومت بنا کرد و خود شاه شد

براز آسمان گشت و او ماه شد (براز: برازجان)

شد آن برج زیبا همی کاخ او

همان برج سر بر کشیده چو کوه

سپس، سکه بر نام مرمر زدند

بسی سکه ی نقره و زر زدند

چو حاکم شد و تاج بر سر نهاد،

بنای حکومت، همی بر نهاد،

فروشندگان، پیش وی آمدند

که ای شاه محبوب بالا بلند

تو دانی که ما جملگی، تاجریم

به درگاه پر مهر تو چاکریم

دکان های ما جمله در برج بود

کنون رانده گشتیم و دیگر چه سود؟

کجا ما تجارت کنیم؟ ای بزرگ

مشو بهر ما برّه ها، مثل گرگ

چو مرمر شنید این سخن زان گروه

که آواره گشته ز برج شکوه،

نماینده ی تاجران را خطاب

نمود و چنین گفت با آب و تاب

بگو تا که این برج را ساخته؟

چنین باشکوهش بپرداخته

چنین گفت تاجر به مرمرسیاه

که ای شاه شادان دل نیک خواه

بود نام او، نادر استوار

که این برج را هست بنیان گذار

بنازم به تدبیر و فرهنگ او

کم است اندر این شهر، هم سنگ او

ادب دارد و دانش و مردمی

بشو هم نشینش اگر حاکمی

فراخواندن مرمرشاه، نادر استوار را...

ادامه دارد...