به نقل از نشریه اتحاد جنوب، شماره 712 یکشنبه 30 مهر91، اولین حضور شما و همراهان در جلسه شورای اداری دشتستان با بازتاب رسانه ای همراه بود، گفتمان غالب مردم از چنان نشستی فراتر از وعده و وعیدهایی بود که در آن جلسه ابراز گردید. بی گمان موضوعات مطروحه بازگو کننده همه ی کاستی ها، کمبودها، نداری ها و رنج و محنت مردم مظلوم منطقه نبود. گر چه دیدار از برازجان و بخش کوچکی از دشتستان این حُسن را داشت تا نماینده دشتستان در مجلس به صورت علنی و رو در رو نیات و اهداف خود و مردم منطقه را با امید ابراز دارند اما واقعیت این که برای تحقق وعده ها و خدمت به جامعه، یافتن راه اجرای آن مهم است،بودند مدیرانی که برنامه هایی داشتند، اما دریغ و افسوس که وعده ها ماند و آن ها رفتند، به قول معروف (دو صد گفته چون نیم کردار نیست).
آقای استاندار اکنون شما وعده ها داده اید چیزی که همتایان پیشین هم چنان کردند اما تضمینی نه برای بقاء شما در استان وجود دارد و نه قول هایی که داده اید (با پایان دوره دولت دهم، اگر زمان را هم افزایش دهند شاید حداکثر یک سال در این استان باشید مگر آنکه دولت بعد به مدیران ارشد کشور فرصت دهد).
در رابطه با خطوط مواصلاتی و حمل و نقل که امروزه خود یک صنعت در جهت توسعه و پیشرفت کشورها می باشد شما در حد یک «قول» بسنده نمودید اما اگر پرونده آن را بررسی کرده بودید بر نظر نماینده دشتستان صحه می گذاشتید، چون در برابر خود (حذف برازجان) را می دیدید. خط آهن مورد نظر حدود 14 سال پیش و زمان استاندار وقت «سینکی» کلید خورد، پروژه ای اختلاف برانگیز که تا امروز یکی از چالش های جدی دشتستان با استان شده است.
اظهارات نماینده دشتستان، روشنگر مواضع کسانی بود که با اراده مدیریتی خود قصد دارند در برابر دشتستان بایستند. دولت ایران حدود 90 سال پیش خط آهن بوشهر ـ برازجان را تجربه کرد، زمانی که راه آهن شمال ـ جنوب در خیال هم نبود حال چرا مردم دشتستان و برازجان باید تاوان بی عدالتی و بی تفاوتی دولت را تحمل نمایند. فرماندار شهرستان نیز با مداقه نظر بر تجربیات سالیان حضور در منطقه علل رنجش و مشکلات منطقه را شفاف بیان داشتند زیرا ایشان به درستی دریافته اند که زدن نامه به وزیر یا ... چاره کار نیست لذا خواست مردم را به دقت تبیین نمودند.
آقای استاندار! در کجای دنیا سراغ دارید پروژه احداث راه های ارتباطی که برای تقلیل مسافت و نظم حاکم بر حمل و نقل، سرعت بخشیدن در جا به جایی، بی خطر بار و مسافر و حتی تعدیل هزینه و مهم تر اتصال شهرها و آبادی ها به یکدیگر، بیایند راه ها را به سمت بیابان ها سوق دهند!! آیا طراحان نقشه ی راه آهن چنین کاری را خدمت به وطن پنداشته اند یا باید آن را بداهت در عمل دانست زیرا محروم کردن شهرها و آبادی ها از تکنولوژی ریلی افتخار نیست بلکه لکه ی سیاهی در کارنامه شان ثبت می شود.
باور گروه ها بر این است که خواست مردم دشتستان به همت شخص استاندار، نماینده دشتستان در مجلس و حمایت یکپارچه و مداوم مردم، تنها در تهران ممکن خواهد شد. شما از سر لطف و شاید دلجویی دشتستان را «بزرگ» خوانده اید، سپاس اما آقای استاندار، اگر بزرگی منطقه به چند ده کیلومتر زمین لخت و سوزان مد نظر باشد، یحتمل چنین باشد، اما اگر به کشاورزی پیشرفته، صنعت، سرمایه گذاری های کلان و زیر ساخت های لازم برای نشان دادن شهری مدرن که بیس پیشرفت های آینده را معنا کند مورد توجه است، نه تنها دشتستان که کل استان سال ها از آن دور است. بندرهای دیلم، گناوه، ریگ، دیر، کنگان و ... و سیراف که قرن ها شکوه ایران را در جهان سفارت می کرد هر یک به تنهایی می توانند «مروارید» خلیج پارس باشند و بندر بوشهر را چنان تقویت کنند که هیچ یک از بنادر عربی جنوب خلیج پارس را یارای رقابت با آن نباشد. استان بوشهر با توجه به موقعیت استراتژیک ممتاز دریایی می تواند پایگاه صلح، امنیت و تجارت بین کشورها آسیای میانه و کشورهای حوزه خلیج پارس باشد و با نام اختصاصی ( PEACE = صلح)، (SECURITY= امنیت) و (TRADE= تجارت) مرکز داد و ستد، ترانزیت کالا، خدمات دریایی، تجارت و گردشگری می شود شانگهای چین را مدیریت آگاه اعتبار جهانی بخشید اگر چه چنین پیشنهادی قدرت و همتی والا را می طلبد اما چنانچه مجمع نمایندگان ادواری و نمایندگان کنونی این پیشنهاد را در مجلس از تصویب بگذرانند دولت می تواند با عنایت به قوانین تجارت جهانی و رایزنی با کشورها برای عضوگیری، استان را متحول و دگرگون نماید. کارشناسان کشاورزی قادرند با سفر به کشورهای گرم که به آب و هوای استان مشابهت دارد سرمایه داران آن ها را تشویق نمایند تا اراضی مستعد شهرستان های جم، دشتی، تنگستان و دشتستان را از طریق اجاره بلند مدت زیر کشت مواد خوراکی و اولیه برای کارخانجات خود به استان هدایت نمایند این کار هم عملی است و هم مفید به حال منطقه.