به گزارش مهر، ناکامی تیم ملی والیبال ایران در لیگ ملت‌های ۲۰۲۶، پایان یک فصل ناامیدکننده برای تیمی بود که تنها یک سال قبل با نمایش‌های امیدوارکننده، دوباره نگاه‌ها را به آینده جلب کرده بود. تیم ملی در شرایطی پا به این رقابت‌ها گذاشت که علاوه بر فشارهای فنی و انتظارات بالا، کشورمان هم روزهای دشوار جنگ را پشت سر می‌گذاشت؛ شرایطی که بدون تردید بر فضای روانی ورزشکاران بی‌تأثیر نبود. با این حال، آنچه بیش از هر عامل دیگری در عملکرد ایران به چشم آمد، نوسان شدید تیم و از بین رفتن همان روحیه جنگندگی بود که سال گذشته یکی از نقاط قوت ملی‌پوشان محسوب می‌شد.

ایران که در فصل گذشته با هدایت روبرتو پیاتزا تا رتبه هشتم لیگ ملت‌ها پیش رفت و سپس به جمع هشت تیم برتر مسابقات قهرمانی جهان رسید، این بار نتوانست آن روند را ادامه دهد. حاصل حضور در لیگ ملت‌های ۲۰۲۶ تنها سه پیروزی و ۹ شکست بود؛ نتیجه‌ای که تیم را تا آستانه از دست دادن سهمیه حضور در فصل آینده پیش برد و اگر نتایج سایر رقبا به سود ایران رقم نمی‌خورد، خطر سقوط از لیگ ملت‌ها نیز کاملاً جدی بود.

اما اعداد و ارقام تنها بخشی از واقعیت را روایت می‌کنند. آنچه در جریان مسابقات بیش از هر چیز به چشم آمد، تیمی بود که در بسیاری از دقایق مسابقه، عطش پیروزی و انگیزه لازم برای بازگشت به بازی را نداشت. ملی‌پوشان در مقاطع حساس به‌راحتی از جریان مسابقه خارج می‌شدند و برخلاف سال‌های گذشته، کمتر نشانی از جنگندگی و مبارزه تا آخرین امتیاز در عملکرد آنها دیده می‌شد.

همین موضوع باعث شد این پرسش در میان کارشناسان و هواداران شکل بگیرد که آیا ذهن بازیکنان به اندازه کافی درگیر مأموریت تیم ملی بود؟ در شرایطی که بازار نقل‌وانتقالات باشگاهی با قراردادهای میلیاردی داغ شده بود، این احساس در برخی مسابقات ایجاد می‌شد که تعدادی از بازیکنان بیشتر از آنکه تمام تمرکز خود را روی موفقیت تیم ملی بگذارند، منتظر پایان لیگ ملت‌ها و آغاز فصل جدید باشگاهی هستند؛ موضوعی که اگرچه قابل اثبات نیست، اما افت انگیزه و کیفیت بازی برخی ملی‌پوشان، چنین برداشتی را در افکار عمومی تقویت کرد.

با توجه به عملکرد تیم ملی در لیگ ملت‌ها، نمی‌توان تمام مسئولیت این ناکامی را بر دوش روبرتو پیاتزا گذاشت. سرمربی ایتالیایی در طول مسابقات بارها تلاش کرد با انرژی و واکنش‌های کنار زمین، روحیه تیم را بالا ببرد، اما در انتقال این انگیزه به بازیکنان موفق نبود. با این وجود، کیفیت فنی و ذهنی تیم در بسیاری از مسابقات به گونه‌ای بود که نشان می‌داد مشکلات، فراتر از تصمیم‌های کادر فنی است.

پس از پایان لیگ ملت‌ها، انتقادها از پیاتزا شدت گرفت و حتی برخی خواستار پایان همکاری فدراسیون با این مربی شدند. در مقابل، مدیران فدراسیون همچنان از سرمربی ایتالیایی حمایت کردند و معتقدند در مقطع فعلی گزینه بهتری برای هدایت تیم ملی در دسترس نیست. بر همین اساس نیز تصمیم‌گیری درباره ادامه همکاری با پیاتزا به پایان سال ۲۰۲۶ موکول شد تا پس از ارزیابی عملکرد تیم برای ادامه همکاری تا المپیک ۲۰۲۸ تصمیم گیری شود.

همزمان با افزایش انتقادها از سرمربی ایتالیایی والیبال ایران، نام سعید معروف نیز بار دیگر در فضای رسانه‌ای به عنوان جانشین احتمالی پیاتزا مطرح شد؛ شایعه‌ای که خیلی زود با پیگیری‌ها رنگ باخت. کاپیتان پرافتخار سال‌های نه‌چندان دور والیبال ایران نه سابقه‌ای در عرصه مربیگری دارد و نه در مقطع کنونی علاقه‌ای به پذیرفتن هدایت تیم ملی نشان داده است. از سوی دیگر، فدراسیون نیز تاکنون هیچ مذاکره‌ای با او انجام نداده و در شرایط فعلی، معروف جزو گزینه‌های مدنظر برای نیمکت تیم ملی نیست.

حالا همه نگاه‌ها به مسابقات قهرمانی آسیا دوخته شده است؛ رقابت‌هایی که نه تنها می‌تواند سرنوشت همکاری پیاتزا با تیم ملی را مشخص کند، بلکه فرصتی است تا بازیکنان نیز نشان دهند ناکامی لیگ ملت‌ها یک اتفاق مقطعی بوده است، نه نشانه‌ای از فاصله گرفتن تیم ملی از همان روحیه‌ای که سال‌ها مهم‌ترین سرمایه والیبال ایران به شمار می‌رفت.