نگاهی به عملکرد تیراندازی در هانگژو/ یک مدال برای امیدواری کافی نیست

امروز: شنبه 23 آبان 1405

تاريخ انتشار: 07 مرداد 1405 - 09:06

اتحادخبر:جام جهانی هانگژو برای تیراندازی ایران با یک مدال برنز به پایان رسید؛ مدالی که طلسم دو ساله را شکست اما همچنان از فاصله تیم ملی با مدعیان جهان حکایت دارد.

به گزارش مهر، جام جهانی تیراندازی هانگژو برای ایران با یک مدال برنز به پایان رسید. نتیجه‌ای که اگرچه با درخشش هانیه رستمیان تا حدی امیدوارکننده به نظر می‌رسد اما در نگاهی عمیق‌تر پرسش‌های مهمی را درباره وضعیت تیراندازی ایران در آستانه بازی‌های آسیایی ناگویا مطرح می‌کند. فاصله کوتاه تا این رویداد باعث شده نتایج جام جهانی بیش از یک رقابت معمولی اهمیت پیدا کند چرا که بسیاری از مدعیان آسیایی آخرین محک جدی خود را در همین مسابقات پشت سر گذاشتند.

یک مدال کافی برای امیدواری؟

بی‌شک مدال برنز هانیه رستمیان مهم‌ترین اتفاق کاروان ایران در هانگژو بود. او بار دیگر نشان داد همچنان یکی از بهترین تیراندازان آسیاست و می‌تواند در بزرگ‌ترین رقابت‌ها برای سکو بجنگد. اما مسئله اینجاست که آیا موفقیت یک ورزشکار می‌تواند معیار مناسبی برای ارزیابی شرایط کلی تیم ملی باشد؟

نگاهی به نتایج سایر ملی‌پوشان پاسخ متفاوتی می‌دهد. اگرچه در تپانچه وحید گلخندان تا آستانه فینال پیش رفت و تیم میکس نیز عملکرد قابل قبولی داشت اما در تفنگ و اهداف پروازی ایران نتوانست خود را در جمع مدعیان تثبیت کند. این یعنی بار دیگر بخش عمده امیدهای ایران روی دوش تپانچه و به‌ویژه هانیه رستمیان قرار گرفته است؛ شرایطی که برای رشته‌ای با این تعداد ماده چندان ایده‌آل به نظر نمی‌رسد.

نگاهی به عملکرد تیراندازی در هانگژو/ یک مدال برای امیدواری کافی نیست

زنگ خطری که از هانگژو به گوش می‌رسد

آنچه نگرانی‌ها را بیشتر می‌کند شباهت نتایج امروز با عملکرد ایران در بازی‌های آسیایی هانگژو است. در آن رقابت‌ها نیز تنها مدال تیراندازی ایران برنز تپانچه میکس بود و انتظارها از این رشته برآورده نشد. حالا با نزدیک شدن به ناگویا نشانه‌ها حکایت از آن دارد که بخش قابل توجهی از همان مشکلات همچنان پابرجاست.

البته نمی‌توان صرفاً با استناد به نتایج یک جام جهانی سرنوشت بازی‌های آسیایی را پیش‌بینی کرد اما این مسابقات تصویری نسبتاً روشن از شرایط رقبا ارائه داد. چین بار دیگر توانایی های خود به عنوان قدرت بلامنازع تیراندازی آسیا را به نمایش گذاشت، هند در چند ماده روی سکو رفت و کره جنوبی نیز نشان داد همچنان یکی از مدعیان اصلی خواهد بود. در چنین شرایطی ایران برای رقابت با این کشورها به چیزی فراتر از درخشش یک یا دو ورزشکار نیاز دارد.

ناگویا آزمون عمق فنی تیم ملی

یکی از تفاوت‌های تیم‌های موفق با سایر رقبا پراکندگی شانس مدال در مواد مختلف است. چین، هند یا کره جنوبی تنها به یک ستاره متکی نیستند و در چندین ماده همزمان مدعی حضور در فینال هستند. در مقابل اگر امید اصلی ایران همچنان به تپانچه و هانیه رستمیان محدود بماند احتمال تکرار نتایج دوره گذشته دور از ذهن نخواهد بود.

تیراندازی رشته‌ای است که فرصت‌های متعددی برای کسب مدال در اختیار کشورها قرار می‌دهد. بنابراین موفقیت در آن بیش از هر چیز به عمق فنی تیم وابسته است؛ موضوعی که نتایج هانگژو نشان داد هنوز یکی از چالش‌های اصلی تیراندازی ایران محسوب می‌شود.

در نهایت جام جهانی هانگژو را نه می‌توان نشانه‌ای از شکست دانست و نه دلیلی برای خوش‌بینی مطلق. مدال رستمیان ثابت کرد ایران همچنان ظرفیت حضور روی سکوهای بین‌المللی را دارد ولی برای آنکه این ظرفیت در بازی‌های آسیایی به مدال‌های بیشتر تبدیل شود تنها اتکا به یک چهره کافی نیست. ناگویا بیش از آنکه آزمون ستاره‌های تیراندازی ایران باشد محک جدی عمق فنی تیم ملی خواهد بود؛ جایی که مشخص می‌شود تیراندازی ایران از تجربه هانگژو درس گرفته یا بار دیگر همان سناریو را تکرار خواهد کرد.

نگاهی به عملکرد تیراندازی در هانگژو/ یک مدال برای امیدواری کافی نیست