میش رمضون برازجونی:
ئی روزل حال و روز خونه ی ما دقیقا مِی خونه ی همه کلو، نخاشه، زاغو و دِی زاغو رِکه کِردنه که برن هنرجو واون، مُنم مِی عُمِرکی، ساز واری میزنم اُما کوک، اَلوته زن و بچه ی مُو تخصیر ندارنا، پاک شی سر ئی هُمسادیل ناباوه، آخُو چه مَـنی میده زن آدم هنرمند بو؟! اَصَن میخام بفمُم اینـُیی که هنرمندن چه گُلی سرمون کاشتنه؟ هَی؟ هرچی کاشتنه غیر منگک نبیده! ئِی مُنم نادُم که زاغو عنچوچک و دِی زاغو سیرق یه ذره ای هنر یاد بیگیرن خـُو دی مُو نمی ترُم نزیکشوناوُم و کلومی پاشون گپ بزنم، آخرش یا کِلو ویمُم یا فشارُم میره بالا و حلوام گیرشون میا، ای خو یُو؛
 پیش پرندوشنه ساعت یازه و نیم نِصو شُو توو خونه ما یَک بُنو بساطی عِلم واوی که بیو بر سِی؛ او شـُو مُو ری مبل رُمبسه بیدم و سی خـُم روزنامِینی گرفته بیدُم دِسُم و سِیلی روزنامه وار وَش میکردم، دِی زاغو هم عُینک زده بی چیشِش و ترانه گوش میدا و شی زِک مُو نِشسه بی و هِی کنگی میزه تو کـُلیمُم و می گف: سِیکو چقه قشنگ میخونه، چقه شعرش قشنگه، مُنم سرُمه تکون میدادم و تایید میکردم، زاغو تیترون هم ری زمین نِشسه بی مَج می شکـُند و اَنگلک گوشیش می کِ، که یدفه گف: بوا، گفتم: نع، گف: بوا بتا مو یه چینی بگم، بَد بوگو نه، نانا سیچه میگی، گفتم: بوا بوا گفتن تو بی طِـمَ نی، زاغو گف: بوا پسینی رفته بیدُم خونه نمکو اینا، گفتم: کـُمو نمکو؟ گف: هِمی نمکو دندون خِلُ و بَمبُلی، هُمساده کیچه پُشتی، گفتم: خُو، گف: گیتار اِسِده بی، سیم زه، اَی خاش بی، گفتم: هاااا میگم نخونِلِش واویده قِدِ نخون دخترل، که دی زاغو عُینکشه در اُوُرد و سِیلم کرد و گف: رمضون! گفتم: بله جون، گف: تو نخون دخترله کـُیا دیدیه؟ گفتم: کـُیا دیدمه، تو خیابون وختی ورت ردِیمن، نخونلشونه لـُو میدن تو چیشت، می خِی نِوینم؟ دی زاغو گف: بار اِول و آخُرت بو ور دخترل نخون دراز ردیمیا، گفتم: باشه عامو باشه،
زاغو گف:خو بوا مُنم میخام برم کلاس تار، گفتم: چه؟ کلاس تار؟ گف: ها، گفتم: ئِی ای نمکو دندون خِل و بَمبُلی اومَ شی پـِنجُم خُو بینم سَفکل و بی دندونش میکنم یا نه! دی زاغو گف: چکار او داریا، بتا زاغو بره یه نوازنده اِدواری واوو تا مانم بریم کنسرتش، جامونم از ناتر اُماده ری صندلیل رزرو بو، برک مسولین بیشینیم بیگیم ئی بچی مُنا، گفتم: اَرریه، بُر بده مُو تگلیفشه روشن کنم، تو هِنی هیچ نواویده خـُته دَوَت کردی کنسرت؟ دِی زاغو بُق کرد و عُینکشه زه ری چیشش، شی عُینکی سِیلم کرد و به مَنی اِتِراض پوزشه چل و پنج درجه هِل کاواد زُر دا، روزنامه نادُم کنار و گفتم: زاغو تو می خی بری تار یاد بیگیری که چه واوو؟ گف: تا از هر پینجم هنر چُر کنه، اصن بوا نشنفتیه شاعر میگو: قلدران حقیقت نیم کیلو گِنم نخرن، دی زاغو گپشه قط کرد و گف: زاغو ئِی سرته بخاره خـُت و شعر خـُندنت، قلندران حقیقت به نیم جُو نخرند؛ قبای اطلس آنکس که از هنر عاریست، زاغو گف: ها ها ها هِمی هِمیُو، بَدشم کنسرت بیلم، گپلمه پاش بُگم و... گفتم: ایسو پُرس و اُرس کلاسشم کردیه؟ زاغو گف: ها بوا کلا کِسِلی که هنر درس میدن ایقه آدمل خاکی و اَلدین که نگو، گفتم: خو باشه ولی ئی مُقمُی باژگا رفتنت نِبوا، نمکو رف ژیملاستیک، تو رفتی باژگا، ایسُو او میره گیتار تو بری تار بَد ولش نکنیا، کامل برو تا بتری مرخ سحر سیم بزنی، زاغو گف: باشه بوا دِسِت درد نکنه نپه آمپربانگته ورداشتم و زاغو دَر رَف، گفتم: اَی خونه خر خرااااو، دی زاغو گف: رمضون مدتیه که کشف کردمه استعداد سرودن شعر دارم، گفتم: کو؟ گف مثلا: الا یا ایها الزاغو اگرچه خاروکور هستی، ولی کـَندَر ره عشقت تو خیلی مِش و مور هستی؛ سِیلی وُ دی زاغو کردم و گفتم: استِداد خارکور کردن شعرت عالیه!!! دی زاغو از تو ته کـُت چیش سِیلم کرد و گف: اصن ذره ای درک هنری نداری، خُو مُو تازه اِول رهیُم تو نِبَس یه کمی تشویقم کنی تا روحیه بیگیرم؟ گفتم: بله عالی بی فِقد وزنشه رعایت کُ، دی زاغو گِرد وَم گف: مُنم میخام شاعراوُم، آمپربانگت کو؟ یَنی تو او لحظیکو هیچی وَم نمی چَسوی اِلا شروه مرحوم فردوس !!! هاخالوووها... ادامه داره ...

  فایل صوتی این قسمت زاغو را کلیک کنید