زاغو برازجونی:
اُمروز صُو گه ساعت دَه وُ خُو راساویدم و نِهی ایکه برم توریمه بوشورم، یه برنامه یی سی صُبم رختم تا روزمه مفید شورو کنم، بوگو خو! جنگی تصمیم گرفتم که چن فروند عکس سی اینستاگرامم واجورُم اُما دلم میخاس خُم بووُم و جیل قشنگ قشنگ ولاتمون یدفه ای، بوگو خو! که هرکی نوم زاغوه توو اینستاگرام سرچ کنه، یه بُری عکس قشنگ قشنگ بیا. بوگو خو! هُمو قسات که هنی مغزم اُو نواویده بی، وُ ای نتیجه رسیدم که بد نی اِولین گزینه ری میزمه وُ عکسبرداری پُی دژ اختصاص بدم و جنگی رفتم دس و دهنمه ششتم و صبونه آوادی خاردم و رُونه خیابونل بل خلوت و بی ترافیک دور و دیار دژ واویدم، چیشمه ری هم نادم و رسیدم وُ بخترین مکون، یَنی دژ برازجون، بوگو خو! دوربینمه وُ غلافش کشیدم صرا و دو ساعت و چل و نه دیقه و خورده ای چلق چلق عکس گرُفتم، بلکم بیشتر، ایقه عکس گرفتم که دوربینکو التماسم میکرد میگف داغ کردما، بستا، سُختما، ولم کنا، بُر بده تا خسه کونی بُخارما.

منم دلم سیش سُخت و رفتم کِمه ی یکی از اتاقل دژ نشسم و پُی افسوس گفتم واخ واخ واخ اِی یه زلزله ی آواد دیه ای بیا، خدانکنه دژ چیشاوو بوگو خو! که وخت خِوَر یه صِدِی لنگی از پس سرُم اومَ که گف: سلام زاغو، چطهری؟ سِیل پس سرُم کردم و کسی نِبی ولی هرکی بی مُن میشناخت، مُنم زهله بی زهله گفتم: علیکم السلام، شما؟ صداکو باز اومَ وُ گف: مو دژم، یَنی لهپرک زده بیدُم کپی برابر اصل کلبوکی که خفیف دیم کُل نشونه گرفتشه، اُو دهنمه قیت دادم و پرسش کردُم تو وُ کجا مُن میشناسی؟ دژ گفت: پسینل که پیرمردل میان برکم میشینن، هرکُموش یه روزنامه ای توو دِسشه و هر هفته سُتین مُنگ و دُرُنگ تونه بلند بلند میخونن و منم گوش میدم، بوگو خو! او لحظیکو دلم خاشاوی و چیلم رَف تا پس گوشم و گفتم: خو حالت چطهره؟ دژ، گِرد جواو دا: چول چولم، حالم نخاشه، گفتم: رنگ و ریت خو قشنگه چطو میگی نخاشی؟ دژ گف: چَن سالیه که از داخل خراوُم، توریمه هر کشه ای یکی میا سُرخ و سفید میکنه و قشنگ مشنگ ویمم تا همولاتیلم دلنگرونم نواون و راحت وُ زندییشون برسن، گفتم: خو مِی درونت چطهره؟ دژ گف: چول، معدَم خین ریزی کرده و چن مرتوه هم عمل واز انجام دادمه و خوو نواویده که نواویده، هنی هم وازه، میتری بری بیوینیش، رَهرو سمت چپی، گفتم: ایسُو معده خو مهم نی، اصلش قلوته و دلت که بُید پاک و سالم و روشن بو، دژ گف: از قلو نگو که رگلش گرُفته و نه ایقه تاریکا، رهروی سمت راس، الوته نرو که درشم بَسِّنه، بوگو خو! وختی دژ ای گپل سیم می زَه دلم گرفت و سرم انداختم دومن و یدفه وُ ذهنم یه چی رسی و گفتم: اینیه ول کُ، پا مهمتره، پا! دژ گف: چه پُیی؟ کو پا؟ پر و پُیی سیم نمُنده خو، هرسال بَدِ ایکه کمی سرخاو سفیداو و عملل جرُیی شی دس بیتالل فراوون ویمم، کمی از زور پُیلم گرفته ویمو و میفمم که یا بُید عصا بزنم و یا کورپله کورپله رو کنم، فقد خداکنه کارُم وُ ویلچر نکشه.

دژ ایه گفت و لیویری اُوُرد و دی هیچ نگف، بوگو خو! چن ثانیه سوکوت کل دژ گرُفت و خومه نگرفتم و دو پُیی سوکوت اشکندم و گفتم: مُو فکر میکنم که سر از همه مهمتر بو، امیدوارم دلت شاد و سرت خاش بو، که دژ گپمه قط کرد و گف: مدتیه که میگرن دارم، اینجُو بی که دی حرفی سی گفتن نداشتم و پُی خُم گفتم اَی زاغو عکس نگیری یادتم بره یدفه وُ مخم اومَ که بحث از جسم و جون دژ عوض کنم و بی یرمش توو فکر، وش گفتم: خدا امید وَت نگیره، بوگو خو! دژ گفت: اتفاقا منم پُی امید وُیسکیدمه، گفتم: آرزوت چنه؟ گف: دو آرزو دارم، گفتم: بوگو، گف: آرزو اِولیم ایه که بیماریل داخلی، مُنه ول کنن و حالم خاشاوو و آرزو دومم ایه که بترم ادامه تحصیل بدم و واوُم موزه، کوپی از چی یل قیمتی و گیرون گیرون مردم ای شهرستون توو دل مو بو، گفتم: گپی داری سی مسولین؟ دژ گف: می مصاحبه میکنی یا مسولی؟ گفتم: هیچکموش، شُید صدات وشون رسی، بوگو خو! گفت: اِول میخوام مُن بیوینن و دوم، قولی که داده بیدن سی جور کردن کارل درس خُندنمه وَش عمل کنن، تا لااقل سوادی قِد موزه داشته بووُم، گفتم: ایشالا که وُ خاسه دلت برسی و همیشه یادت بو که ما خیلی دوسِت داریم و نگین شهرمونی، امیدوارم همیشه سالم و سلومت بویی... چکار دارین، دی کم کم پُی دژ خدافظی کردم و واگشتم خونه و عکسلمه بیسی کردم تو اینستاگرامم و نوشتم: من و دژمون همی اُمروز یه هویی... بوگو خو!/ص

                                             فایل صوتی این قسمت زاغو را کلیک کنید