عبدالرسول عمادی
عربستان یک رهبر شیعه ی مخالف حکومت خود را اعدام کرد.
مطابق آنچه در گزارشات آمده بود این رهبر شیعه مخالفت هایش از نوع مخالفت های مدنی بوده است یعنی نه دست به سلاح برده و نه کسی را کشته بود. احتمالا دلایل دولت عربستان در مورد این فرد بیشتر مربوط به باورها و معتقدات او بوده است. او مذهبی مخالف مذهب غالب کشور عربستان داشته و دیدگاههای سیاسی اش هم با سیاست های جاری در کشور عربستان مغایرت داشته است و علت اصلی این که او را تحمل نکرده و کشته اند به نظر می رسد فقط همین دو علت بوده است.
از دیروز چهار گونه عکس العمل در مورد این پدیده در فضای ملی و بین المللی اتفاق افتاده است.
1 _ عکس العمل مراجع شیعه که عمدتا دلیل اول دولت عربستان برای کشتن این فرد یعنی شیعه بودن او باعث عکس العمل این مراجع بوده است و اگر دولت عربستان هر مخالف دیگر سیاست های حود را بکشد آنها پیامی صادر نمی کنند و اعتراضی ندارند.
2_ عکس العمل فعالان سیاسی مسلمان و شیعه که هر دو دلیل حکومت عربستان را محکوم کرده اند یعنی هم تسویه حسابی مذهبی حکومت عربستان و هم تسویه حساب سیاسی او را و آنهایی که به سیاست های حکومت ایران معترضند سعی کرده اند نمونه هایی از همین رفتارها را در حکومت ایران نشان داده و نسبت به آن رفتارها هشدار بدهند.
3 _ فعالان حقوق بشر که نسبت به حکم اعدام معترضند و با قطع نظر از این که آین شخص که بوده و چه کرده به مجازات اعدام اعتراض دارند برخی حکومت ها و نهادهای بین المللی و مردمی که در کشورهای غیر مسلمان به این مساله معترضند در این دسته می گنجند.
4 _ کسانی که در ایران در به سفارت و کنسول کری عربستان حمله کرده و این مکان ها را به آتش کشیده اند. این دسته که اقدام عملی غیر قانونی کرده اند قابل توجه هستند. برخی در توجیه این رفتارشان ممکن است بگویند همه چیز را که نمی شود از طرق دیپلماتیک حل کرد باید این جا ضرب شستی به عربستان نشان داده می شد و غیرت دینی و عکس العمل تند و صلابت رفتار ما شیعیان را به رخ آنها کشید تا بدانند که این رفتارها عقوبت سخت در پی دارد.
گروهی هم ممکن است بگویند که این رفتارها خلاف عرف دیپلماتیک و خلاف رفتارهای متمدنانه است وقتی که می توان اعتراض را به نحو مسالمت جویانه نشان داد چرا باید به رفتاری غیر قابل توجیه دست زد.
شهروند کشوری دیگر که اتفاقا با ما هم کیش و هم مذهب بوده مورد ظلم واقع شده است ما باید از طرق قانونی اعتراض خود را بیان کنیم و رفتارهای آشوب طلبانه اثر عکس دارد.
من با این نظر آخر موافقم و فکر می کنم که حتما باید به این مساله اعتراض کرد اما از طرق قانونی.
آتش زدن سفارت عربستان دو معنا می تواند داشته باشد یا حکومت ایران با این کار موافق است که معنایش این است که باید بپذیرد که چون در عرف بین الملل جواب های هوی است حکومت عربستان نیز سفارت ایران را به آتش بکشد و یا با این کار مخالف بوده اما قدرت بر کنترل این رفتار شهروندان مهاجم خود نداشته است که این امر ناشی از ضعف است و تصویری که از خود به ظهور می رساند تصویر خوشایندی در عرصه ی بین المللی نیست.
نکته ی دیگر به خود این مهاجمان بر می گردد بسیاری از این مهاجمان که رگ گردن در مورد رفتار دولت عربستان قوی کرده اند معتقدند که حکومت ایران هم باید عینا با مخالفان سیاسی و اعتقادی خود همین گونه رفتار کند. آنها هیچ گاه به این معیار دوگانه خود فکر نکرده و در آن تردیدی نمی کنند./ج