چند روز نهاتر، پی تلویزون نشسته بیدم، هاسی گوشِ اخوار میدادم، ساعت نزیکه 12 شوُ بی،  که تلفنم، شروع کرد، به زنگ خاردن، سی کردم تا شماره زاغو افتاده، گوشیه ورداشتم، گفتم، ها زاغو، چه واویده، که ئی موقع شو، زنگ زدیه، گفت، صوا پسین، یه جلسه دعوت واویدیمه، و قراره که درباره اخلاق شَهروَندی، گپ بزنن، مِی، میتری، برنامه ته جَمه جور کنی، تا بریم، بینم، اینا چه می گن، گفتم، صوا پسین!؟  می خوام برم استادیوم، ورزش کنم، ولی ای می فهمی که جلسه خویی هسه، تا برنامه ورزشمه، تعطیل کنم و پی هم بریم جلسه اخلاق شَهروَندی!!!!!. زاغو گفت، واله، چندتا از ئی مسولل ولاتمون، می خوان دور هم بشینن و سی نهادینه وآویدن اخلاق شَهروَندی، برنامه ریزی کنن. گفتم زاغو، زاغو گفت بله، گفتم اینا می خوان سی نهادینه وآودین اخلاق شَهروَندی برنامه ریزی کنن!!!!؟ یا سی از بین بردن اخلاق هایی که چند سالیه تو ولاتمون، خیلی نهادینه وآودینه!!!!!!!!!!!، زاغو گفت، تو بیو تا بریم، بینم حرف حساو اینا چنه.
خلاصه صوا پسین واوی وُ خوم و زاغو، رونه وآویدیم، تا بریم جلسه برنامه ریزی سی نهادینه وآویدن اخلاق شَهروَندی!!!!!. یه تاکسی دربس کردیم و خومونه وُ جلسه رسوندیم وُ دِمِه در، که رسیدیم، یه نفری اومه استقبال ما و مانه راهنمایی کرد تا بریم، ری صندلی خومون بشینیم. بعد چند دقیقه، جلسه شروع وآوی و مهمونل، یکی یکی، می رفتن پشت تریبون و شروع می کردن به حرف زدن، که مثلا محیط زیست، هاسی از بین میره، فساد اداری زیاد وآویده، مردم آرامش ندارن، داعش حمله کرده و هاسی مردم قتل عام می کنه و همیتر ردیف کردن و تا ترسن، سی خوشون، کلی گویی کردن. ولی هیشکی یه راهکار درسی ارایه نکرد!!!!!، که مثلا، ایسو که محیط زیست هاسی از بین میره  و یا فساد اداری، تو ولاتمون زیاد وآویده و یا مردم ارامش ندارن و یا داعش حمله کرده و امنیت منطقه از بین رفته، وظیفه ما به عنوان یه شَهروَند واقعی چنه!!!؟ و تو ایی بلبشو، مردم ولاته ما، باید چه کاری انجام بدن. – کلی گویی منه کشتا!!!! ای خدا، کی ئی کلی گویی، از ولات ما از بین میره!!!!!!؟-جلسه تموم وآوی و خیلی از مهمونلی هم که دعوت وآویده بیدن، نِتِرِسن، گپشون بزنن. گفتم زاغو رآساوو تا بریم، که  اُو ما، پی اینا، تو یه جو نمیره. دمه در که میخاسیم صحرا وآویم، مسول جلسه از زاغو پرسی، که مِی، وسیله دارین و ای وسیله ندارین تا برسونمتون خونه، زاغو گفت واله وسیله نداریم ولی ای هم مسیر بوییم، ممنون ویمیم که مانم برسنی خونه، مردک یه مکثی کرد!!!!! و  گفت، تعارف نکنین و بین تا برسونمتون ( تو دل خوم گفتم که ئی تعارفکو، الکیه)، مانم، گفتیم ممنون و پی مردک، همسفر وآویدیم و  تو مسیر که می رفتیم، مردک شروع کرد، وُ  تکه تعریف دادن از دِسِه تفنگش!!!! که مو فلان کار کردمه و بهمان کار کردمه و تا تِرِس، سی خوش ردیف کرد و مانم فقط تایید می کردیم که ها، بله، دُرُس میگی، مردک متوجه وآویده که ما زیاد میلی نداریم تو بحثش شرکت کنیم، دیه کم کم ساکت وآوی و فقط رانندگی میکرد، نزیکه چهار راه که رسیدیم، چراغ قرمز وآوی، ولی مردک توقف نکرد و مسیرش ادامه دا و چهار راه رد کرد و ردآوی، وش گفتم عامو، چراغ قرمز بیدا و باید توقف میکردی، تا چراغ سُزاوو، مردک گفت واله خیلی عجله دارم و میخام برم به نماز جماعت برسم!!!!! میگن نماز جماعت خیلی صوآو داره!!!!. وش گفتم، واله، مانم، می خیم بریم نماز، ولی ضایع کردن حقوق مردم، سی رسیدن به نماز اول وقت، اصلا کار درسی نیسه، و ای خیلی عجله داشتی!؟ می گفتی تا، دیه مزاحمت نوآویم و خومون می رفتیم،  و اصلا بیو تا بریم مسجد محلمون و پی هم نماز جماعت بخونیم، مردک گفت واله می خوام برم مسجد خومون نماز جماعت بخونم  و الان شمانه میرسنم و سریع میرم که به نماز جماعت، برسم و الانم، تو چهارراه، هیچ ماشینی نبی و ای ماشین بی، حتما توقف می کردم – و خدا، انسان را آفرید و انسان هم توجیه را- خلاصه وُ هر مکافتی بی، رسیدیم سر کیچه و از ماشین پیاده وآویدیم و مردک، گازشِ گرفت و با سرعت زیاد رفت که به نماز اول وقت برسه، همیطر که پی زاغو هاسی می رفتیم هله مسجد، که نماز بخونیم، زاغو، گفت نمکو، گفتم بله، زاغو گفت، میگما، ما زندی می کنیم که نماز بخونیم یا نماز می خونیم که زندگی کردن و احترام نهادن سی خومون و سی حقوق دیگران یاد بگیریم، گفتم، گواهینامه رانندگی داری، زاغو گفت، ها خیلی وخته گرفتمه، گفتم، نماز هم تو زندی ما، نقش گواهینامه بازی میکنه، هموطوری که آدم، سی سوار ماشین وآویدن و رانندگی کردن، باید قبلش، خو تمرین کنه تا به رانندگی مسلط وآوو، نمازم هم همی حکم داره و نماز یه تمرینیه، سی گرفتن گواهینامه زندگی، ولی سی گرفتنه ئی گواهینامه باید خیلی تلاش کنیم و بعد ایکه گواهینامه زندگی گرفتیم باید خیلی تلاش کنیم تا حقوق خومونه و حقوق دیگرانه پایمال نکنیم که جریمه خیلی سنگینی داره. اینجونه بحث که رسیدیم زاغو گفت بیو تا بریم که نماز شروع واوی. رفتیم نماز خوندیم و موقع، صحرا وآویدن از مسجد، یه نفری کنارمون ردآوی، و همیطر که صحرا ویمی، وُ خوش گفت، آخیش، نمازمه خوندم، و دیه خیالم راحت وآوی، یه سِیلی وُ زاغو کردم و سرم انداختم زیرو، رفتیم صحرای مسجد.
ها عامو، وقتی همه چی، گواهینامه داره، سی چه، سی زندی کردن نبه، گواهینامه بگیریم!!!!؟  و نماز یه وسیله و تمرینیه، که به آدم کمک میکنه تا گواهینامه زندگی بگیره و  زندی کردنه یاد بیگره، نه زندگی می کنه تا نماز بخونه. بشر، از دو بخش به (خوبی) و شر( بدی) تشکیل وآویده، یعنی تو وجود ما آدمل، همیشه بین خوبی و بدی، یه جنگ دایمی وجود داره، ولی کسی، از  ئی جنگ، سربلند، صحرا ویمو، که اجازه نده، بخش بدش، بر بخش خوبش، پیروز وآوو.  /ج