فرهنگ و مقوله فرهنگي از جمله موضوعاتي است كه از ديرباز در تمام جوامع مورد توجه بوده و راه هاي كنترل آن از مواردي است كه بسيار مورد بحث و مطالعه قرار گرفته است و هميشه برخورد با اين مقوله تاثير و رابطه مستقيم با هم داشته اند.
تبادل فرهنگ مسئله اي است كه هميشه بين جوامع و فرهنگ هاي همجوار امري اجتناب ناپذير بوده است. چه بسا اكنون كه با وجود انواع وسايل ارتباط جمعي و فردي گسترش بيشتري پيدا كرده است. اين امر به خودي خود نمي تواند امري منفي تلقي گردد بلكه نحوه ي به كار گيري و طرز برداشت از آن مي باشد كه جاي بحث دارد. در زمان كنوني كه اخبار و وقايع به صورت لحظه اي در تمام دنيا مخابره مي شود و براي شنيدن و يا اطلاع پيدا كردن از وضعيت دور افتاده ترين نقاط جهان كافي است كه پيچ تلويزيون را باز كنيم تا به آن چه مي گذرد آگاه شويم، خود بر نياز طبيعي مردم براي ديدن و اطلاع يافتن از محيط پيرامون خود و جهان مي افزايد و تمام تكنولوژي و امكاناتي كه ساخته و به دنيا عرضه شده گوياي نياز انسان ها در جامعه فعلي مي باشد و آن ميل به آگاه بودن است. در واقع وجود اين تكنولوژي، جهان را به يك دهكده كوچك تبديل كرده كه تمام مردم از اين طريق با هم در ارتباط هستند. جوامع همواره درگير پستي و بلندي، ركود و صعود و رشد و ترقي بوده اند و در اين بين هيچ جامعه اي مدينه فاضله نيست. كما اين كه هر كدام به نحوي درگير معضلات و مشكلات خاص خود هستند كه البته اجتناب ناپذير بودن آن را كسي رد نمي كند. حال در جهاني كه ارتباطات تا اين حد گسترش يافته چگونه مي توان پا بر روي تمام آزادي هاي فردي و خواست هاي به حق و طبيعي يك جامعه گذاشت و دايره اي به دور آن كشيد و آن را از تمام جهان جدا كرد. البته آنچه بر رفتار و كردار و افكار مردم ديكته مي شود به خودي خود جاي بحث و نقد فراوان دارد. فاجعه بارتر اينكه همراه با خشونت، توهين و ناديده گرفتن حقوق مردم نيز باشد و شيوه انجام آن خود نوعي تخلف از قانون انجام پذيرد. درست مثل طرحي كه با جمع آوري ديش هاي ماهواره از منازل به بهانه جلوگيري از ترويج فرهنگ غربي و ... صورت مي گيرد و همين طور برخورد با زنان و دختران در كوچه ها و خيابان ها آن هم به طرز فيزيكي و توهين آميز كه ابتدايي ترين و غير تاثير گذارترين روش ها مي باشد و به هيچ وجه نمي تواند توجيهي عقلي و علمي داشته باشد. البته كه برخورد با هر پديده اي روش خاص خود را دارد كه توقع مي رود با استفاده از حداكثر پتانسيل فكري و تجربي متخصصين اين امر اعم از اساتيد حوزه و دانشگاه، جامعه شناسان و روان شناسان به چاره انديشي نشست.
البته با نگاهي به جوامع اسلامي و غير اسلامي به اين نكته توجه كنيم كه زنان در هيچ كجاي دنيا به اندازه زنان در ايران به حجاب خود پايبند نبوده و نپرداخته اند. تقريبا در ايران هيچ فردي را نمي بيني كه بدون حجاب و بدون داشتن روسري يا لباس، در انظار عمومي ظاهر شود. حتي در ساير كشورهاي اسلامي مانند افغانستان نيز قانون اجباري بودن حجاب وجود ندارد و همچنين در عربستان سعودي نيز، جز در دو شهر مكه و مدنيه. در لبنان و فلسطين نيز بانواني كه روسري مي پوشند هيچ وقت وادار به پوشيدن مانتو يا لباس بلند نمي شوند و به يقين تا به حال در هيچ كجاي دنيا به اندازه ايران در مورد حجاب زنان نه گفته و نه نوشته شده است.
انگار اكنون تمام مشكلات اقتصادي، معيشتي، بهداشتي، اشتغال، رانت خواري، زمين خواري و ناامني و ... در كشور حل شده و جامعه مدينه فاضله اي گشته كه تنها نقص آن براي رسيدن به مطلوب فقط حجاب خانم ها مي باشد و تنها بر هم زننده انضباط اخلاقي و آرامش جامعه و مردم فقط تار موي دختركي است.
نكته قابل تامل در اين جا همان برخورد فيزيكي با اين قضيه است و شكي در آن نيست كه نتيجه عكس به بار خواهد آورد كه خودِ اين نوع برخوردها و تاثير نامطلوب آن
مي تواند معضلي باشد كه نياز به بررسي بيشتر از مورد قبلي داشته و دارد. اصولا برخورد فيزيكي در مقوله هاي فرهنگي امري منسوخ، غير اخلاقي، غير قانوني و حتي غير شرعي است. گذشته از همه، اين ناديده ها گرفتن حقوق جمعي و فردي شهروندان و شخصيت خانوادگي افراد مي باشد.
مسئله حقوق و آزادي فردي ناشي از اين فكر است كه بشر به جهت كرامت و ارزش بالايي كه دارد قابل احترام است و اين حقوق براي اعتلا و پيشرفت انسان و شكوفا شدن توانايي و استعدادهاي ذاتي و لازم است و هدف حاكمان هر جامعه اي بايد اين باشد كه شخصيت و حيثيت و شرافت انساني از هرگونه تعرض در امان بماند و در نتيجه تمدن بشري با پويايي به پيش برود. نظر به اين كه بالاترين آرزوي افراد بشر آن است كه جهاني پديد آيد كه نوع بشر در آن جهان از آزادي فكر و بيان انديشه، راي و تصميم گيري برخوردار و از بيم و پريشاني رها باشد؛ هر كس حق دارد از زندگي، آزادي و امنيت شخصي برخوردار باشد، كه برخورد فيزيكي با افراد و اجبار نمودن آن ها و هجوم به منازل مردم به منظور جمع آوري ديش هاي ماهواره دقيقا در تضاد با اين مهم مي باشد.
جالب اين كه عالي ترين مقامات انتظامي برخورد فيزيكي را رد كرده و از انجام چنين برخوردهايي اظهار بي اطلاعي مي كنند، ولي خيابان ها و پشت بام هاي مردم ويتريني است از اين نوع برخوردها و رفتارهاي هنجارشكن و غيرقابل قبول آن هم از طرف نهادي كه خود مجري امنيت اجتماعي است و رسالت آن ايجاد امنيت و آرامش در جامعه است. گر چه انصافا در تمام نقاط كشور آنجا كه جان بايد داد، خون بايد داد و سختي بايد تحمل كرد حضور اين جان بركفان انتظامي متجلي است كه شهادت صدها درجه دار صاحب منصب از اين قشر خدوم گواه اين مدعا است. اما چرا با وي از نوع گوشت قرباني عمل مي شود؟! چرا بايد او كه در سرحدات مرزها براي عدم آسايش اشرار و ورود مواد خانمان سوز، رشادت ها و شجاعت ها و شهادت ها مي آفريند، براي زايل كردن اين همه ايثار، آنان را به جنگ شهروندانش مي فرستند تا او را از چشم ها و حب ها بيندازند و دچار بغض عمومي اش كنند؛ كه خود آنان (ماموران جمع آوري ديش ها) با يك پارادوكس مواجه اند چرا كه به چشم سر و سيرت مي بينند خيلي از افرادي كه وي را مامور جمع آوري مي كنند، خود ديش ها و ال. ام. بي ها دارند و ياد رطب خوردن و مانع خرما نمودن مي افتند و همين مامور معذور دچار تشكيك در فكر و عقيده مي گردد. بايد پرسيد آيا نيروي ديگري براي ياري آنان در اين امر وجود ندارد؟
در ضمن اين نوع رفتارها مي تواند خود نشانه اي از انحراف رسالت اين نهاد امنيتي و اجتماعي باشد. همچنين بر كسي پوشيده نيست كه اين نوع رفتارها فقط پاك كردن صورت مسئله مي باشد؛ در صورتي كه ريشه آن همچنان پا برجاست، چرا كه نمي شود فكر را زنداني كرد و آنان كه تشنه خبر و آگاهي هستند به هر طريق ممكن در پي دنياي پُرتكنولوژي وسايل بهتري براي رسيدن به اين خواسته مي يابند و هم اين كه فعاليت هاي ظاهري با فشارهاي كنوني به زيرزميني تبديل مي شود.