آزادی اسارت گونه(2) انسان پس از هبوط برای بازگشتی دیگر به بهشت موعود باید به دو سوال اساسی پاسخ دهد یکی چگونه زیستن و دیگری چرا زیستن. چگونه زیستن به طور منطقی و ذاتی تابع چرا زیستن است زیرا چرا زیستن تعیین کننده ی هدف زندگی بشر است و برای تحقق این هدف چگونه زیستن به خودی خود مشخص می شود. هرچه این هدف بعید یا دور دست باشد جستجوگر آن در زندگی آرمان گراتر خواهد بود. آرمان گرایی فضا را برای پویایی و تکامل افراد وسیع وگسترده تر می سازد و عکس این وضعیت انسان را به حداقلی بودن در هدف خواهدکشاند. آنچه امروز در زیستگاه فرهنگی و اجتماعی غرب می گذرد نمایانگر همین وضعیت است. در این فرهنگ چرا زیستن یا هدف حیات بسیار نزدیک و دم دستی و نیز قابل اندازه گیری وکمی گرا می باشد و به تبع آن زندگی یک چرخش دایمی به دور خود و یا حداکثر حرکتی است افقی که مسیرعمودی و رو به بالا را برنمی تابد و تکامل و رشد از نوع معنویت فراطبیعی درآن یا جایگاهی ندارد یا اینکه بسیار اندک است؛ این دور و چرخش نوعی گریز از آزادی حقیقی و تن دادن به اسارت سکولاریته یا حداقل یک مانع در مسیر تکامل بشریت است. یک فرد در صورتی به زندان و اسارت خود، آگاهی می یابد وآن را می فهمد که میان هست ها و باید هایش فاصله ای را ببیند. بایدهای هر کس اهداف وآرمان های او در زندگی است. ماهیت این هدف ها می باشد که تعیین کننده ی ماهیت و چگونگی تعریف از آزادی است. هر چه این اهداف با ذات و فطرت بشر همخوانی و انطباق بیشتری داشته باشد شناخت ما از شرایط و موقعیت های آزادی بخش یا عکس آن اسارت بار بیشتر و واقعی تر خواهد بود. جهان بینی و انسان شناسی فطرت گریز به دنبال خود اهدافی کوتاه، دم دستی و تا نوک بینی را ارایه می دهد (مانندآنچه که در مورد زیستگاه فرهنگی غرب بیان شد) که آدمی برای تحقق آن ها به موقعیت ها و شرایط گذرا و محدود رضایت می دهد و لذا بین این اهداف و شرایط یعنی هست ها و بایدها فاصله ای احساس نمی شود و فرد خود را آزاد و رها از بندها تصور می کند. اما در حقیقت این احساس آزادی یک نوع اسارت یاهمان "آزادی اسارت گونه" است زیرا اهداف مورد پذیرش او در حد و شان نوع انسان نیست و او را به جای فطرت پذیری (که همان خدا پذیری ست) به زندان طبیعت و غرایز می کشاند.