يه دوسي دارم كه خونه شون دالكيه . زمان سروازي كه ري ناو بيديم ، همونجو پُي هم آشنا واويديم و از هموسو به بعد هم رفاقت مون ادامه داشته . پريگ پسين زنگ زد ري گوشي ما و گفت مي تري يه زحمتي بكشي ؟ گفتم در خذمتم . گفت بين دوتا از آشنايل ما ، يه جر و كشتيري در گرفته و مي خوام وت خواهش كنم بياي بينشونه يه صُحل و صفايي بدي ! گفتم سي چه مو ؟ گفت سي محض ئي كه يكي از طرفلِ جر و كشتير عاشق مطالب تونه و هميشه ستونته مي خونه ! گفتم خو او يكي چه ؟ گفت او كه جوونتره ، اهل قمه كشي و جر و كشتيره و اصلا تو باغ روزنومه و مجله ني . گفتم ري چيشم ميلم . مغرُوي سوار موتور واويدم و گازشه گرفتم سي دالكي . تو مسير هم ـ نزيك برسل ِ پليس راه ـ يه پيرمرديه سوار كردم كه برسنمش دالكي . پيرمردو مث كسي كه بلندگو قيت دادو ، دهنشه نهاده بي شي گوشم و هميطوري قاره مي داد . از هر بيس كلمه اي كه مي گفت ، دو سه تاشه مي فهميدم اما با همي دو سه تا كلمه هم فهميدم كه ئي عامو ، همو كسيه كه مو بايد برم ميونجيگريشه كنم ! مي گفت ككاي كچيكوم يه زميني مال بوامونه مُخ كاشته و ايسو ، بهرِ مونه نمي ده . گفتم سي چه نمي ده ؟ گفت هيچي ، مي گو خوم زحمت كشيدمه و ايقه دميت رختمه تو زمين و ئي هف هش سال هم دومن و بالاشون كردمه و نمي ترم بدم به تو كه هيچ زحمتي نكشيديه سيشون . گفتم ئي خو ، نه جواو علديه . گفت اصلا ئي آدم ، علد و نه علد حاليش نويمو . يه رِنگ بُكسي زده شي ليفكش و يه دشنه اي هم بسّه ري مُچ پاش . هر كي كه پاش يكي به دو مي كنه ، جلدي دشنه و رِنگ بُكسشه درمياره و شروع مي كنه شاخ و شونه كشيدن سي طرف . بعدش پيرمردو سرشه آورد جلوتر و مث گُرُمبه ته قِوْله تو گوشم قاره زد و گفت اصولا آدم سرپوزنزده ايه ! پيرمردو هميطوري درباره اوصاف ككاي كچيكوش تو گوش ما ،  هُي كمك كرد تا رسيديم دالكي . دم يه كيچه اي پياده اش كردم و رفتيم خونه رفيقم . بعد از سلام و عليك ، يه كمي از ئي هل و او هل و اوضاع مملكت گپ زديم و  بعدي كه يه پارچ شَروتي هم خارديم ، پيرمردو و ككاش هم اومدن نشسن . رفيقمون ، مانه سيشون معرفي كرد و گفت ئي آغاي جوكره كه هف تو لوله پوليكا مي نويسه . پيرمردو كه مانه شناخته بي ، دوارته راس واوي و اومه پيشوني مانه ماچ كرد اما او چاقوكش كو كه سويلش مث ديم ماري تا شي كچه اش اومده بي ، هميطوري كه پُي رَشمه تو دسش بازي مي كرد و هي از شي شلواركُردي فراخي كه پاش بي ، بَرَكِ رونشه مي خاروند ، شي چيشكي يه سيلي به ما كرد و جوري سيل كرد كه يعني مانه به پشمش هم نگرفته بي . سرتونه درد نيارم . پيرمردو دوارته تمام جريانه از اول تا آخر  سي ما تعريف كرد . به او ككاي كوچيكو كه اسمش هم منصور بي ، گفتم تو حرفي نداري ؟ بدون ئي كه يه ذره اي دهنشه واز كنه ، سرشه جُم داد و پُي سرش گفت نه . گفتم خو به نظر مو ، حق پُي تو هسي كه ايقه زحمت كشيديه و ئي باغه سرِ پا كرديه اما خو نبايد از حق هم گذشت كه ككاي گُتوت هم حق داره . منصور رشمه شه يه تكوني داد كه نزيك بي بخاره تو پارچ شروتي و بعدش يه سيل تحلي به ما كرد و گفت چه حقي ؟ همي طوري كه يه كمي هم زهله ام رفته بي ، گفتم خو ئي زمين مال مرحوم بواتونه . يعني زمينش مال دوتايتون بيده . ايسو تو كه پاك زمينه مُخ كرديه ، بايد خرج كردِ خوته حساو كني و باقي باغه بين دوتايتون بهر كنين . منصور دوارته يه سيل بدي به ما كرد و گفت اي نخوام حقشه بِدُم ، چه ويمو ؟ گفتم هيچي ، سر و كارت مي افته پُي قانون . ئي حرفه كه ما زديم ، تندي از جاش راس واوي و گفت بچه شهري ، اي اومديه اينجو راه و رسم قانونه نشون ككاي ما بدي ، ئي حرفه  تو مُخت فرو كن كه قانون مانون به اندازه سرِ تُروَكي هم سي مو ارزش نداره . بعدش يه كمي شلواركُرديشه كشي بالا و هميطوري كه نِكِ دشنه شه نشون ما مي داد  ، گفت وختي مي خواي واگردي برازگون ، جادهّ يه بپا ؛ بعضي موقع جك و جونور زياد توش پيدا ويمو . بعدش هم بدون ئي كه منتظر جواو ما وايسه ، از خونه رفت صحرا . هني هوش و حواسم سرِ جاش نومده بي كه دوارته واگشت تو چارچو در وايساد و به رفيقم گفت مو نمي فهمم تو سي چه خوته انداختيه دينداي ئي كارل . بعدش يه تُفي كرد صحرا و گفت اصلا مو نمي فهمم جرياني كه پُي جر و كشتير ، ويمو حلّش كني ، سي چه ايقه وخت ريش ميلين و سيش گپ و گفت و مذاكره مي كنين !!!  بعدش هم دره قُيُّم زد به هم و رفت . پيرمردو هم كه شرمُنده واويده بي ، دوارته پيشوني مانه ماچ كرد و رفت . يه سيلي به رفيقم كردم و گفتم ئي منظورش چه بي كه گفت جاده ، جك و جونور داره ؟ رفيقم گفت هيچي ، يه زنگي سي زنخالو بزه و امشو همينجو بخوس . ئي ، نه آدم دُرُسيه . يه مرتوه ديدي تو جاده ، سرِ رَهت نشس و يه كار نه علدي كرد . خلاصه مانم كه دلمون مث پيشِ سوز مي دروشي ، شو همونجو دراز كشيديم و خوسيديم . خوسيديدم اما خوُ نمي رفتم . هميطوري سي خوم ئي پهلي او پهلي ويميدم . رفيقم كه فهميده بي ، گفت چته عبدي ، مي جات نه علده ؟ گفتم نه ، جام علده اما هاسي فكر مي كنم به امورات مملكت و زندگي خومون . گفت چطوري ؟ گفتم ديدي مردك چه گفت ؟ رفيقم گفت چه گفت ؟ گفتم همي كه گفت اصلا مو نمي فهمم جرياني كه پُي جر و كشتير ، ويمو حلّش كني ، سي چه ايقه وخت ريش ميلين و سيش گپ و گفت و مذاكره مي كنينا ! رفيقم خندس و گفت مال بي شعوريشه ديه . گفتم فكرشه بكن ، ئي هش سال كه كشور ما ، ئي وضع و حالش واويدي و نزيك بي كه از هم بپوكه ، تموم دلواپسل امروزي ، منطق شون ، منطق همي عامو بي . پاك شون نظرشون ئي بي كه تو سطح دنيا هم بايد پُي جر و كشتير و دعوا مرافعه كارشونه بكنن . سي شون عار بي كه بشينن پُي ميز مذاكره . رفيقم هميطوري كه كفدرك مي كرد گفت عبدي والله بگير بخوس كه اي گپ ئي هش ساله بزني ، زهله ام مي ره تو خوُ كابوسشه بوينم . خندسم و گفتم يعني واقعا زهله ات مي ره ؟ گفت زهله چنه ؛ به خدا ، اي تو خوُ هم واگردم به هش سال پيش ، درجا سنكوپ مي كنم ! ... بيس و چار خرداد ، روز دلواپس تر شدن دلواپسل گرامي باد !!! ... خخخخخخخخخخخخخخ ...