اتحاد جنوب ـ مهدی بکران : یادداشت زیر در آبان ماه 1390 در برخی رسانه ها انتشار یافت ولی با بی مهری دولت مهرورزی مواجه گردید. حال بخاطر اهمیت موضوع و رسالت سنگین رسانه ای خویش  به انتشار مجدد آن می پردازیم:

در ابتدای سخن در کمال صداقت  فریاد می زنم که قصد توهین، جسارت و افترا به هیچ شخص حقیقی و حقوقی را ندارم و این مرقومه تنها دل مشغولی ها و دغدغه های یک شهروند پرسشگر است.

بدن با شاهرگش زنده است و هر دیار با راه هایش. سیگار بدن را نحیف و پست می کند، و عبور و مرور ماشین آلات سنگین جسم جاده ها را ضعیف و پست.

می خواهم اگر قدری حوصله هزینه کنید، از جاده ی کشته پرور جم ـ پالایشگاه ـ ریز سخن بگویم، جاده ای که همچون راه گنج قصه ها پر پیچ و خم است و وقتی سوار بر ماشین در این جاده در حال عبور هستی، بیم مرگی دهشتناک از سوی تریلی های ۱۸ پایی را داری، که جنون پول دیوانه شان کرده و مستانه می تازند.

تریلی هایی که با بارهای سرریز، وجودت را سر ریز از استرس می کنند و خطر مرگ را مهمان سرزده ی قلب پرتپشت .

تصادفات بی شمار در این جاده ی کمر باریک تنها خواب را از چشمان تریلی سواران می پراند تا همچنان با سرعت پلی استیشی خود، زودتر به ایستگاه پول رسند. دیه هم “دنده بیمه نرم” باید پرداخت کند و ناله ی بازماندگان قربانیان نیز در پیچ و خم جاده محو می شود و دیگر هیچ…
همیشه این پندار در ذهنم ویراژ می رود  که راننده ها  آن بالا پشت فرمان نشسته اند و همه را ریز می بینند از تن جاده گرفته تا مسئولین امر.

سوالی که همیشه در حیاط خلوت ذهنم، خود را به در و دیوار دغدغه ام می زند این است که: چرا ماشین ۱۸ چرخی که بار استاندارد آن باید ۲۲ تن باشد تا مرز ۴۵ تن بار می زند!؟ و چرا ۱۰ چرخ حریصی  که ۱۲ تن اجازه بار زدن دارد تا مرز ۲۸ تن حوضش را پر می کند!؟ و دوباره چرا ۶ چرخ کوچولوی ۱۰ تنی زیر بار ۱۹ تنی می رود!؟
و اما، ابهام رازآلود و پریشان کننده قصه اینکه: چرا شاهد برخوردی از سوی نهادهای مسئول نیستیم؟!
اگر واقعا وظیفه ی اداره راه، حفاظت از جاده هاست پس چرا شیون مادران داغدار را نمی شنود و چاره ای نمی جوید!؟

و اگر وظیفه پلیس راه، کنترل عبور و مرور و نظارت بر رعایت قانون است، پس چرا این چنین سرد عمل می کند که راننده ها با داشتن بارغیر مجاز، در نهایت آرامش و قوت قلب از آنها عبور می کنند؟!

مردم می گویند: مگر حجم ۲۵ تن بار با ۴۵ تن یکی است که کسی متوجه نمی شود؟!
دلم به حال جاده ی جم ـ پالایشگاه ـ ریز و اتوبان جم ـ سیراف تب کرده. جاده ای که ظرفیت و تحمل ۳۸ تن بیشتر را ندارد و حق دارد نشست کند و کمر پل هایش رگ به رگ شود.

این جاده ها همچون فرزند از خانه رانده شده ای است، که محبت پدر و مادر از او گرفته شده. آخر چرا نه اداره راه و نه پلیس راه به داد این جاده نمی رسند و درکش نمی کنند؟

مخالف رشد و توسعه نیستم و قلبم با حسادت بیگانه است،  اما مردم بی گناه چرا باید قربانی حرص و طمع تریلی سوارانی شوند که مثقالی از درآمدشان هم خرج منافع عموم نمی شود.

آقای مدیر! اندازه بار همه ی تریلی ها غم بر دلها نشسته است و هر یک از مسافران این جاده ها بالغ بر ۴۵ تن گله مندی دارند از شما و منتظرند که به خود آیید و کاری بکنید.

اشک و آه  مادران دغدار جاده ها بدرقه راهتان باد!/س