قدرت مظاهری

اوائل دهه‌ی هفتاد، سرباز نیروی‌دریایی‌ارتش بودم و همراه‌با چارصدپونصد نفرِ دیگه آموزش تفنگداری می‌دیدیم. آخرای دوره، از مجموعه‌ی این‌همه آدم، بیس‌نفرمون رو انتخاب کردن برا مربیگری! بچه‌های دیگه پخش‌وپلا شدن بین پایگاه‌های دریایی و ما بیس‌نفر هم رفتیم تهران که وارد فاز آموزش مربیگری بشیم.
درسای نظامی، سیاسی، فرهنگی، عقیدتی و مهارتِ‌تدریس، بخشی از کلاسایی بودن که باید می‌گذروندیم. توی مهارتِ‌تدریس، یه دوره‌ی هفتگی داشتیم باعنوانِ ،،کلاس‌داری و فن‌بیان،،. کلاس جالب و تاثیرگذاری بود. همه‌ی بیس‌نفرمون مشتاقانه توی مباحث و تمریناتش شرکت می‌کردیم و استادش که یه سرهنگ خلبان نیروی‌هوایی ارتش بود، سرسختانه اَزَمون بازخورد می‌گرفت. گاهی‌وقتا هم که خودش سخنرانی و نطقی داشت برای مناسبتی یا جایی خاص، ما شاگرداش رو‌ هم می‌برد که از نزدیک، نحوه‌ی ایرادِ‌سخن و فن‌بیان رو ببینیم و بشنویم.
وقتی دوره‌مون تقریباً داشت به آخراش می‌رسید، گفت ،،بچه‌ها، یه مراسم داریم بمناسبت روزِ نیمه‌ی‌شعبان که توی سالنِ‌اجتماعاتِ فلان پایگاه ارتش برگزار می‌شه. این مراسم برای افسرا و خونواده‌هاشونه و از من خواستن که یه‌ربع راجع‌به این روز سخنرانی کنم ولی من ترجیح می‌دم این امکان رو به یکی از شماها بدم تا بتونید خودتون رو تست بزنید. کی آماده‌اس برا این کار!؟،، 
سه‌نفر، دَساشون رو بردن بالا و اعلامِ‌آمادگی کردن. یه رأی‌گیریِ کوچیکِ کلاسی انجام شد و یکی از همدوره‌ایا که خیلی هم خبره‌ی این کار نبود، انتخاب شد.
روزِمراسم، همه با هم رفتیم توی سالن و نشسیم کنار جنابِ استاد که شاهد سخنرانیِ همکلاسی‌مون باشیم. آقای همکلاس، با تشویق حضار پشت تریبون رفت و تا بسم‌الله رو ادا کرد، با یه حالت شکسته‌نفسیِ خاصی گفت ،،راسِش من سخنران نیستم و قصد سخنرانی ندارم ولی ...،، 
همین‌جمله کافی بود تا استاد با سرعت نور از رو‌صندلیش بپره بالا، بره روی سن، تریبون رو از ناطق بگیره و خودش شروع‌کنه به سخنرانی. سخنرانیِ‌زیبا و غَرایی که هنوز بعد از همه‌ی این‌سالا، مضمونش توی ذهنم مونده.
هفته‌ی بعدش که کلاس داشتیم با جناب سرهنگ، چنان آشفته و عصبانی بود که موقعِ حرف‌زدن، همه‌ی پهنای صورتش سرخ می‌شد. همینجور که قدم می‌زد جلوی کلاس، همکلاسیِ بینوا رو‌ گرفته بود زیرِ شلاقِ کلمات و کوتاه هم نمی‌اومد : ،،تو خیلی بیخود می‌کنی وقتی توانایی‌اش رو تو خودت نمی‌بینی، نامزدِ ایرادِ سخنرانی می‌شی. خیلی غلط و بیجا می‌کنی وقتی اراده‌ای برا سخنرانی نداری، می‌ری وایمیسی پشتِ میکروفون. وقتی رفتی و وایسادی پشت تریبون، دیگه حق‌نداری زنجموره‌کنی و از همون اولش مخاطبا رو دلزده و مأیوس کنی. اونا وقت و انرژی و حوصله‌شون رو از سرِ راه پیدا نکردن که بشینن پای تکلّف و تعارفِ کسی. همون لحظه‌ای که اظهار می‌کنی من اینکاره نیستم، یه آبِ‌سرد می‌ریزی رو سر و ذهن و باور و امید و اعتمادِ مخاطبا و از اون لحظه، دیگه هیچ‌کدومِ‌شون سرِسوزنی ارزش قائل نیسن برات. نه برای خودت، نه برای حرفات و نه برای مجموعه‌ای که تو رو معرفی کرده وایسی پشتِ‌تریبون!،،
بعد همه‌مون رو مخاطب قرار داد و گفت : ،،بچه‌ها؛ توی زندگیای آینده‌تون، هروقت انتخاب شُدید و فرصت و تریبونی دادن بهتون و خواستن حرفی بزنید، خیلی جدی و محکم و استوار حرفِ‌تونو بزنید و از هیچ‌کسی هم واهمه نداشته باشید. یه‌ذره که اظهارِ عجز و ناتوانی کنید، کاری‌ترین و کُشنده‌ترین گلوله رو به روح و روان و احساساتِ مخاطباتون شلیک کردین!،،