،،قدرت مظاهری،،
...
مستندهای حیاتِ‌وحش، گاهی چنان آدم را سرگرم می‌کنند که زمان هم از دستش در می‌رود. مثل همین مستندِ جدالِ کفتارِخالدار و کَلِ‌یالدار که دیشب از یکی از شبکه‌های مستند ماهواره‌ای پخش شد.
ابتدای مستند، نزاعِ دسته‌ای یوزِ وحشی با کفتاری کریه و بدمنظر به‌تصویر کشیده می‌شود که به‌طمعِ کِش‌رفتنِ قسمتی از شکارِ یوزها به  قلمروِشان نزدیک‌شده اما ناگهان خود را در محاصره‌ی آنها دیده و راهی جز فرار نمی‌بیند. فراری که به آسانی میسر نشده و زخم‌هایی عمیق بر پیکرِ کفتارِ طمع‌کار باقی می‌گذارد.
پس از این ماجرا، او که با هَلی‌شاتی نسبتاً طولانی در جنگل دنبال می‌شود، به گله‌ای از کَل‌های‌یالدار می‌رسد که با خیالی آسوده در مَرغزاری بزرگ و درندشت درحالِ چرا هستند. کفتار، اندکی مکث کرده و با رصدِ اطراف، آرام‌آرام و موذیانه به‌سوی یکی از کَل‌های غافل رفته و ناگهان با دندان‌هایش گلوی او را می‌چسبد. تلاشِ کَلِ نگون‌بخت برای رهایی از آرواره‌های کفتار، راه به هیچ‌جایی نبرده و بالاوپایین‌پریدن‌هایش، لحظه‌به‌لحظه شرایط را برایش وخیم‌تر می‌کند. کفتار که کَل را زخمی و بی‌رمق کرده‌است، گلوی او را رها نموده و سایر نقاط بدنش را مورد تهاجم قرار می‌دهد تا پس از حدود نیم‌ساعت، کاملاً او را از پای درآورده و به اسکلتی استخوانی تبدیل کند.
همه‌ی لحظاتِ پراضطرابِ این اتفاق برای کَلِ بینوا، مقابلِ چشم کَل‌های یالداری رخ می‌دهد که وحشت‌زده و هراسان، فقط‌وفقط نظاره‌گر ماجرایند و هیچ اقدامی برای دفاع از همنوع‌شان نمی‌کنند! همنوعی که تا لحظاتی پیش با آنها درحال جست‌وخیز و چریدن و تمرینِ‌حیات بوده است. گاهگاهی نیز که یکی‌دوتا از آنها تَکانَکی کوچک می‌خورند، چنان با چشم‌غره و چنگ‌ودندان‌نشان‌دادنِ کفتارِ بدخو روبرو می‌شوند که مثل میخ در جای خود ثابت و ساکت می‌مانند.
همواره و هرگاه که چنین مستندهایی را دیده‌ام، این‌نکته برایم بسیار سؤال‌برانگیز بوده‌است که چرا گله‌ای که یکی از اعضای آن مورد حمله قرار می‌گیرد، هیچ دفاع و حمایتی به عضوِ موردِ هجومِ خود نمی‌کند!؟ یا چرا حتی اگر یکی از اعضای گله برای حمایت از قربانی پیشقدم شود، دیگران با او همراه و هم‌صدا نمی‌شوند!؟
حیوانِ قربانی، اگر فرزند، برادر، خواهر و یا پدر و مادرِ برخی‌از اعضای گله نباشد، قطعاً همنوع و همجنسِ بسیاری از آنان است که در شرایطِ‌سخت و اضطراری می‌بایست حمایتِ بخش قابل‌توجهی از آنان را دریافت نماید. اینکه چه تصور یا ذهنیتی موجب می‌شود تا گله، او را تنها و بی‌یاور گذارد، قطعاً به نوع نگرش تک‌تکِ اعضای آن گله و میزانِ هراسِ‌شان از آرواره‌های کفتارها ارتباط دارد.
پ.ن : دقت کنیم که وقتی از جنگل و کَل و کفتار صحبت می‌کنیم، الزاماً از جنگل و کَل و کفتار صحبت نمی‌کنیم!
#فلسطین ... #اسرائیل ... #جنگل ... #خاورمیانه ... #ایران ... #اتحادیه‌ی‌عرب