احمد خواجه حسنی 

«رونالد اینگلهارت» طی پژوهش های تجربی در کشورهای متعدد و در زمان های مختلف، به این نکته اشاره داشتند که انسان با بودن و ابراز وجود معنی‌ می‌یابد، اکنون امّا در بطن جوامع نمایش محور، بودن ها باید نمایش داده شوند تا وجود بر آن ها مترتب شود، به عبارتی ارزش های ابراز وجود از میان رفته و ارزش های نمایشی پدیدار گردیده و ابژه ها تا جایی که دیده شوند ارزش دارند.
اگر «رنه دکارت» پیش تر می گفتند؛ «من می اندیشم پس هستم»، امروزه حسب فرهنگ رسانه ای غالب، بایستی اذعان داشت؛ «من نمایش می دهم پس هستم!»، یا اگر زمانی «سوکی کیم» می نوشتند؛ «بدون تو، ما هیچ هستیم»، اکنون می بایست چنین نوشت که؛ «بدون نمایش ما هیچ هستیم!»

شوربختانه در پیروی از روندها و رویه های جاری جامعه ی نمایش محور، وجود داشتن به معنای نمایش دادن و به نمایش گذاشتن است.  هر آن چیزی که به نمایش گذاشته نشود انگار وجود ندارد!!!

« در جامعه ی نمایش محور هر چیزی با ارزش نمایشی اش سنجیده می شود، جامعه ی نمایش محور جامعه ی هرزه نگاری است. همه چیز بیرونی، برهنه، بی حفاظ، بی لباس و به تماشا گذاشته شده است. » (بیونگ چول هان، فیلسوف نو ظهور کره ای- آلمانی)

اصولاً دیدن و نیاز به دیده شدن برای انسان یک نیاز روان شناختی است منتهی، مادامی که نمایش از حد بگذرد، هر چیزی به کالا تبدیل می شود لذا صحنه آرایی نمایش فی نفسه ارزش آفرین است، از همین رو شبکه های اجتماعی مملو از تصاویر افراد بازی خورده ای است که عظمت بشری خود را فراموش کرده و اذهان اینان چنان بازیچه ی ماتریکس های نظام سرمایه داری شده که حاضرند به ارزش های واقعی خود پشت پا زده، برای نمونه با نمایش دادن گوشی های تلفن همراه بعضاً گران قیمت خود در مقابل آیینه، بودن و موجودیت خود را بدین سان با نمایش کالاها، ارزش مند جلوه دهند!
هم چنان که «امانوئل تورس» عقیده دارند؛ «انسان برای عشق ورزیدن و اشیاء برای استفاده خلق شده‌اند. دلیل بی‌ سامانی جهان این است که به اشیاء عشق می‌ورزیم و از انسان‌ها استفاده می‌کنیم.» به زبان آلن دو باتن «همان افرادی که به واسطه ی خرید کالایی فکر می کنند موقعیت اجتماعی شان تغییر کرده!»

بی گفت و گوست «ظهور جامعه ی نمایشی، دیکته ی نظام سرمایه داری است.»
با این که در اجتماع، ما تمایل داریم که بخواهیم خود را از دیگران متمایز جلوه داده و بر دیگران برتری داشته باشیم امّا بازار‌ها با وعده ی دسترسی انحصاری به تجربیات و محصولاتی که دیگران توانایی خرید آن را ندارند، همین طور به سطوح آسایشی که دست یابی به آن برای دیگران سخت است، در موقعیت خیلی مطمئن‌ تر و در سطوح بسیار بالایی آن را به ما ارائه می‌دهند تا در عوض ما را مطیع خود سازند...

با الهام از دلوز و گتاری باید گفت که؛ «شکل زندگی در نظام سرمایه داری مثل یک ماشین است، یا شما آن را از نو بازآفرینی می کنید یا آن ماشین شما را می سازد.»
و این در نوع خود شرّی است که به کالایی شدن انسان ها منجر می شود
به زعم نگارنده، انسان آگاه، توسعه یافته و خردمندی که درک عمیقی از مسائل پیرامونی دارد کم تر به چنین وضعیتی تن خواهد داد.
در نادانی است که ذهن انسان مطیع و تابع خواهد شد یا به اعتبار سخن هانا آرنت، در نادانی‌ است که "شّر" حاکم می‌شود. انسان که ناتوان در فکر کردن باشد، توان تشخیص از دست می‌دهد و این جاست که به فرمان برداری بی‌ چرا تبدیل می‌شود.

کوتاه این که؛ به زعم بیونگ چول هان، نمایش یعنی استثمار... «اجبار به نمایش نهایتاً رخسار و پندار را از ما می گیرد، دیگر نمی توان همانی بود که ظاهر نشان می دهد.
مطلق بودن ارزش نمایشی در استبداد دیده شدن ظهور می یابد.» و این مسیری است که به خودخواهی و گسست اجتماعی دامن زده و به اضمحلال و تباهی منجر خواهد شد.