به گزارش مهر؛ گروه مجله_ زهرا افسر: اصطلاح «بوی کباب به مشامش خورده» را همه شنیدید. ما وقتی بچه‌تر بودیم این بوی کباب وقتی به مشام‌مان می‌خورد که مادرهایمان سر صبحی در آشپزخانه سر و صدا نمی‌کردند تا با صدای در کابینت و به هم خوردن قابلمه‌ها از خواب بیدار شویم.

وقتی صدایی از آشپزخانه نمی‌آمد بوی کباب را حس می‌کردیم. وقتی مادر را غیر از حریم آشپزخانه می‌دیدیم بیش‌تر متوجه می‌شدیم که ناهار امروز را مهمان پدر هستیم.

جلوی مادر لو نمی‌دادیم که فهمیده‌ایم ناهار کباب داریم، فقط می‌رفتیم و می‌آمدیم، به ساعت خیره می‌شدیم. منتظر بودیم عقربه کوچک و بزرگ یک خط صاف عمودی درست کنند، آن موقع، همیشه بابا به خانه می‌رسید تا ناهار بخورد و استراحتی کند و دوباره برگردد سر کار.

صدای کلید انداختن در قفل در حیاط، صدای رسیدن پدر خانواده بود. قبل از ورود پدر جلوی در صف می‌کشیدیم تا نان و کبابی که لای چند برگ کاغذ روزنامه پیچیده شده را از پدر تحویل بگیریم.

کباب کوبیده به همراه گوجه و نان سنگک و ریحان وقتی با یک کاسه پر از نوشابه نارنجی و کمی یخ همراه باشد بوی پدر می‌دهد.

گاهی اوقات هم کباب کوبیده را با برنج می‌خوردیم به سبک پدرانه. بابای خانواده قابلمه‌ای از مامان می‌گرفت و می‌برد مغازه کبابی. آقای کباب پز هم قابلمه را با چلو و کباب و گوجه پر می‌کرد.

وقتی بابا می‌رسید اول دست‌هایش را می‌شست و بعد کباب‌ها را تکه تکه می‌کرد. گوجه‌ها را با قاشق وسطش را باز می‌کرد و با برنج و تکه‌های کباب قاطی می‌کرد که مزه بهشت می‌داد. شما پدرها را با چه غذایی به یاد می‌آورید؟