قدرت مظاهری

به پدرانِ تلخکامِ این سرزمین، به بهانه‌ی روزشان
...
هرجا می‌روم، آرام و غیرملموس می‌آید و روبرویم می‌نشیند. هفتاد هشتاد ساله می‌زند. با اُوِرکُتی نیمدار، سر و رویی پر از موی سفید و پارچه‌‌ی سبزِ شال‌مانندی که دور گردنش انداخته است. عرب است، لُر، کُرد یا ترکِ‌عشایر، نمی‌دانم اما چشم‌هایش پر از اشتیاق‌های محو و گم‌شده‌ی همه‌ی مردمانِ منتظرِ این سرزمین است. خودم را که بی‌خبر و بی‌خیال نشان می‌دهم، با نهایت شعف نگاهم می‌کند و مشتاقانه لبخندهایی از عمق جان می‌زند اما همین‌که نگاهم به چشم‌هایش می‌افتد، باشتاب، ردّ نگاهش را برمی‌گرداند و لبخندش را مثل حبابی گم و ناپیدا، می‌خورد.

از یک ساعت پیش که روی صندلی سالن انتظار ایستگاه نشسته‌ام و منتظرم تا قطاری از راه برسد و مرا همراه خودش ببرد، پیرمرد پیوسته و مدام تعقیبم کرده است. حتی وقتی‌که کنار بوفه برای خریدن بطری کوچک آبی ایستاده‌ام، حتی زمانی‌که از باجه‌ی اطلاعات ایستگاه، ساعت ورود قطار را می‌پرسم، حتی موقعی‌که توی سرویس‌ بهداشتی وضو می‌گیرم، و حتی وقتی‌که برای نماز قامت می‌بندم اما از بس زیر سنگینیِ نگاهش فشرده می‌شوم، همه‌ی ذکرهای نمازم را پس و پیش و غلط‌غلوط می‌خوانم!

همه‌جای ایستگاه دنبالم می‌آید و لحظه‌ای رهایم نمی‌کند. تا برمی‌گردم و با نگاهی سریع، چشم‌هایش را هدف می‌گیرم، صورتش را برمی‌گرداند و رَدگُم‌کنی، به افقی دیگر خیره می‌شود و با اشاره‌ی انگشتانش مسیرهایی انتزاعی در فضا رسم می‌کند اما در همان حال هم زیرچشمی مرا می‌پاید که گُمَم نکند.
ورود و خروج قطارها را که از بلندگوی سالن اعلام می‌شود، با دقت و وسواس دنبال می‌کند و با هر اعلامی انگار هزاربار می‌میرد و زنده می‌شود. تا کیفم را برمی‌دارم و حرکتی می‌کنم، انگار دلش هُری می‌ریزد و تهِ آن خالی می‌شود.

نمی‌دانم از کجا آمده و یا عازم چه مقصدی است اما خیلی خوب می‌دانم چیزِ غریبی در دل دارد که غیر از خودش و خدایش، هیچ‌کسِ دیگری از آن خبر ندارد.
قطارها می‌آیند و می‌روند و با هر آمدن و رفتنی، زلزله‌ای مهیب در دل پیرمرد برپا می‌کنند.
به ساعت گوشی‌ام نگاه می‌کنم که ثانیه‌های تأخیرِ قطار، روی صفحه‌اش تلنبار می‌شوند. از جایم بلند می‌شوم و به قصد پرسه‌ای توی سالن، قدم‌زنان از صندلی‌های فلزی فاصله می‌گیرم تا کنار پنجره‌های قَدّیِ مشرف به ریل‌ها، تماشاگر قطارهایی باشم که آدم‌ها را مثل مجسمه‌هایی سرد و سنگی توی کوپه‌های‌شان می‌چپانند و به مقصدهایی نامعلوم می‌برند.
شیشه‌ی پنجره لک‌های کم‌رنگ و کوچکی دارد که روی تن قطارها می‌نشینند و خالدارشان می‌کنند. زنبورِ رنگیِ سرگردانی از راه می‌رسد و با سرعت به نقطه‌ای از شیشه که خال‌های کمتری دارد، میکوبد و روی زمین می‌افتد.
تصاویر کج و معوجی از مسافران، درون سطح براق شیشه منعکس می‌شوند که با اعوجاجِ‌شان شکلک‌های عجیب و غریبی ترسیم می‌کنند.
از میانِ همه‌شان، تصویر اُوِرکُتِ پیرمرد را تشخیص می‌دهم که کمی بالاتر از آن، دو چشمِ مشتاق و نگران از پشتِ‌سر، مرا می‌پایند. آنقدر همانجا می‌ایستم تا نگاهش سیر شود اما نمی‌شود.
قطاری آبی‌رنگ از راه می‌رسد و نگاه پیرمرد را مثل فریم‌های ممتد یک فیلم سینمایی، تکه‌تکه می‌کند.

همزمان صدای نازکِ زنی توی ایستگاه طنین می‌اندازد که مرا به سکویی خاص جهت سوارشدن دعوت می‌کند: ،،مسافران محترم اندیمشک، لطفاً جهت سوارشدن به سکوی شماره‌ی هفت مراجعه فرمایند،،
کیفم را که دست‌به‌دست می‌کنم تا به‌سمت سکوی شماره‌ی هفت بروم، همچون بیدی که با بادی سهمگین بلرزد، تمامی وجودش به رعشه می‌افتد و مثل ساختمانی بلند که با انفجارِ موشکی بنیادکَن، بر زمین آوار شود، در خودش فرو می‌ریزد. با نهایتِ توانم شتابناک خودم را به او می‌رسانم تا مانع سقوطِ بیشترش شوم. زیر بازویش را که می‌گیرم، ناگهان مثل کودکی خردسال دَرهم می‌شکند و بغضِ چندین‌ساله‌اش همانند بادکنکی بزرگ و پرباد، با صدایی بلند می‌ترکد: "... نرو. خواهش می‌کنم نرو. بیس‌و‌یه ساله که منتظرت بودم. می‌دونم. می‌دونم خودش نیسی ولی... ولی شبیه‌ترین آدم به سیاوشی. اگه... اگه بودش و می‌اومد، دقیقاً، دقیقاً هم‌سن و هم‌قد و هم اندازه‌ی تو بود..."

به سر و صورتم دست می‌کشد. ابروهایم، چشم‌هایم، بینی و دهان و چانه‌ام را با عشقی وصف‌ناپذیر لمس می‌کند و با هر دو دستش شانه‌های خسته‌ام را محکم می‌فشارد : "... چشات، نگاهِت، لب و دهن و اَبروهات. دقیقاً سیاوشی. خودِ خودِش. اَخما و لبخندات، حتی تُنِ صدات که مث صدای بارون می‌مونه برا گوشام ... بیس‌ویه سال پیش از همین سکو سوار شد و رفت اندیمشک. رفت اندیمشک و دیگه برنگشت. هزاربار رفتم اونجا دنبالش ولی پیداش نکردم دیگه. گفتن اسیر شده. دل به روزی بَسّم که آزاد شه. همه‌ی اسیرا برگشتن ولی او نیومد. گفتن شهید شده. چشم‌به‌راهِ بویی از پیرِهَنِش موندم ولی نیاوردن. گفتن مفقوده. اثری نیس ازش. گفتم می‌مونم تا پیدا شه. همه‌ی این سالا اُوِرکُتِش رو پوشیدم و شالِش رو انداختم گردنم که عطرش نره از خاطرم... پونزده سالِش بود که رفت. اگه ... اگه بودش حالا، سی‌و‌شش‌ساله بود. مثِ تو. مثِ خودت که مطمئنم متولدِ پنجایی..."

بغضش که می‌ترکد، با همه‌ی وجودش گریه می‌کند. حتی با پوست و استخوان‌هایش. مچِ دستم را با هر دو دستش محکم چسبیده تا برای بار دوم از دستم ندهد! تا نگذارد باز هم سیاوش راهیِ اندیمشک شود. تا قبل از رسیدنم به سکوی شماره‌ی هفت، این‌بار مانع‌ام شود و بازَم‌گرداند. بازَم‌گرداند و نگذارد در برزخِ بیست‌و‌یک ساله‌ی دیگری دست و پا بزند و هیچ ملجأیی نیابد. 

دست‌هایش -دست‌های باریک و استخوانی‌اش- مثل نِی‌های نیزاری خشک و باران‌ندیده، بی‌جان و کم‌رمق‌اند.
نِی‌های بی‌جان و لرزانی که سرشار از حکایت‌های تلخِ پدران این سرزمین‌اند و سالیانِ سال است که از غمِ جدایی‌ها شکایت می‌کنند.*

*بر اساس یکی از خاطرات سال هشتادوشش.