احمد خواجه حسنی

دیشب توفیقی حاصل شد در محفلی دوستانه افتخار حضور پیدا کنم ، در خلال مباحث نکته ای در باب جریان های سیاسی و مشخصاً طیف چپ و راست سیاسی مطرح شد و نکته ای ذهنم را به خلجان واداشت که ذکر آن برای مخاطبین خالی از فایده نخواهد بود، نکته این که دسته بندی های "چپ و راست" از زمان انقلاب فرانسه باب شد که در مجمع ملّی آن نمایندگان انقلابی "تندرو در طرف چپ"، "محافظه کارها در طرف راست" و بنا به روایاتی "میانه روها در مرکز" می نشستند و بدین سان این واژگان در ادبیات سیاسی جهان رایج شده و گسترش یافتند.

بر اساس این دسته بندی، اختصاصات چپ در میل به تغییر، اعتقاد به گریز ناپذیری خشونت، مخالفت با مداخله مقامات دینی در سیاست، اعتقاد به مسئولیت دولت در مورد بخشی از رفاه فرد، اعتقاد به مداخله دولت در امور، اعتقاد به آزادی فردی و دیگر موارد را در بر می گیرد و نقطه مقابل آن راست است که به حداقل تغییر اعتقاد دارد خواهان محدودیت مداخله دولت است و به احساسات و عواطف ملّی گرایی چون ناسیونالیسم توجه ویژه دارد.

کاربست مفهوم چپ و راست در ادبیات انقلاب اسلامی امّا از صف بندی های درون حزب جمهوری اسلامی آغاز شد و سپس در سایر احزاب و تشکّل ها، دولت و مجلس گسترش یافت...

بی گفتگوست، امروزه این مفهوم معنای خود را از دست داده است چرا که بسیاری از چپ ها از راست ها راست تر و بسیاری راست ها از چپ ها چپ تر شده اند.

پ ن؛
با اقتباس از جریان شناسی سیاسی در ایران_علی دارابی