احمد خواجه حسنی

ويتگنشتاين [۱] اعتقاد داشتند: « درباره آن چه نمى‌توان از آن سخن گفت بايد سكوت كرد.» و تأکید می کردند؛ ما مى‌توانيم آن چه را در قالب كلمات بريزيم، نشان دهيم: «آن چه را مى‌شود نشان داد نمى‌توان گفت.» كلمه‌ها حد و مرز ايجاد مى‌كنند.

این یادداشت با فرمانِ قلمی که رعایت حد و مرزها را به کرّات پاس داشته، با تمکین به گزاره ویتگنشتاین و ناظر به برگزاری مراسم تودیع و تکریم فرماندار سابق دشتستان ، بر آن است تا فارغ از تحلیل های صفر یا صدی و به دور از قضاوت های سیاه و سفید که در واقع نوعی انحراف ادراکی است ، مختصر نکاتی را در این باب مرقوم دارد.

آخرین روز از اردی بهشت ماه سال ۱۴۰۱ بود که احمد بنافی جوان به عنوان نماینده عالی دولت در بزرگ ترین و سیاسی ترین شهرستان استان بوشهر معرفی شد.
با این که فرماندار جوان فرد نام آشنایی برای جامعه هدف به شمار نمی رفت، امّا برآیند نخستین نطقی که در مراسم معارفه داشتند ، رویکرد مدیریتی منبعث از فضای میلیتاریسمی (نظامی) را در کوتاه ترین زمان ممکن هویدا نمود تا این خطر احساس شود که به اغلب احتمال تم شیت امورات شهرستان با همان مدل ذهنی، ارزیابی و عملیاتی خواهد شد، به هر حال با حدود دو دهه سابقه ی فعالیت نظامی، دور از ذهن نیست که رویکردهای مدیریتی در چنین جایگاهی نیز با پتانسیل های نظامی ترجمه و تعبیر شوند، بالطبع در حادث شدن چنین شرایطی، تشخیص منافع و مضار حقیقی و راهبردی اکثریت افراد جامعه کمی سخت خواهد شد و چه بسا نگرش های سیاسی غالب گردد!
به همین دلیل ، نگارنده با مطالعه چند باره فرمایشات جنابشان در مراسم معارفه و پس از کسب اطلاع نسبی از مشارالیه ، تنها چند روز پس از معارفه، خود انگیخته و بنا به دلایلی که شرح خواهم داد از جمله هم افزایی مبتنی بر دال مرکزی ترجیح منافع عمومی به منافع شخصی و جناحی و ایضاً برشمردن اهداف و ارزش های مشترک، به برقراری تعامل نیل به ایجاد اعتماد متقابل، از جناب فرماندار دعوت کردم در صورت صلاح دید با رسانه اتحاد نشست و گفتگویی ترتیب دهند، چرا که همواره بر این باورم، اتحاد جنوب به عنوان اولین رسانه رسمی شهرستان دشتستان با قدمتی قابل ملاحظه ، منزل و مأوای همه ما دشتستانی هاست و مردمی بودن به علاوه جایگاه ویژه و رتبه ممتاز اتحاد، هم از منظر فرآیند ارزیابی های وزارت فرهنگ و ارشاد به عنوان دستگاه رسمی نظارت و هم از نگاه ناظر بیرونی مردم، بالقوه می تواند نقطه عطفی در مسیر توسعه و پیش رفت شهرستان در نظر گرفته شود.
این جایگاه ویژه را جمیع فرمانداران سنوات ماضی حتی فرمانداران دولت اصولگرای احمدی نژاد به صراحت درک و وجدان کردند به این نشان که تقریباً همه آن ها ضمن بازدید از دفتر و نشست با عوامل رسانه، به تأثیر گذاری اتحاد بر جامعه پیرامونی صحّه گذاشتند.

علی ایحال ، از فرمانداری که در رشته علوم سیاسی دانش آموخته، انتظار این بود که اگر نه با نگاه جامعه شناختی که رسانه های به ویژه رسمی را به مثابه یک نهاد اجتماعی در نظر دارند ولی حداقل از منظر علوم سیاسی، رسانه ها را به منزله یک نیروی اجتماعی اثرگذار بر حیات سیاسی در نظر گرفته و به اهمیّت و کارکرد رسانه های رسمیِ با سابقه ای روشن، به دیده عنایت نظر داشته باشند ، شوربختانه امّا فرماندار دیروز دشتستان سنت شکنی کردند و نه تنها از اتحاد که از هیچ رسانه ای بازدید نکردند!!!

مخلص کلام، صواب آن بود که بنافی که خود را فردی رسانه ای می دانست ، با وقوف به تأثیرگذاری نقش رسانه ها در تقویت جامعه مدنی ، رسانه ها را به مدد می طلبید ...

چندین که برشمردم از ماجرای عشقت
اندوه دل نگفتم ، الا یک از هزاران

پ ن ؛
√ به هر جهت شایسته می نماید به رسم ادب و قدرشناسی از زحمات و مساعی ارزشمند دکتر بنافی در طول مدّت خدمت در کسوت فرماندار، تشکر و قدردانی نموده و ابراز امیدواری نماییم که فرماندار جدید با تمکین به راهبرد سرنوشت ساز « وفاق ملّی »، اسباب تحقق خیر جمعی را فراهم نماید.

«هر کجا هست خدایا به سلامت دارش»...

۱- لودویگ ویتگنشتاین فیلسوف بزرگ «فلسفه تحلیلی» در زمینه فلسفه زبان در قرن بیستم و دانشجوی برتر برتراند راسل.