فریبا دشتی


1)از کشش‌هایی که فــرزنـدتان به سیــگار دارد سخــن بگویید و در این باره رو راست باشید و پـــرده‌پوشی نکنید.

2) بسیاری از اوقات، بچه‌ها نمی‌توانند تشخیص دهند که رفتار کنونی آنها بر تندرستی آینده‌شان تأثیر خواهد داشت، بنابراین درباره کشیدن سیگار به‌طور مستقیم گفت‌وگو کنید: تنگی نفس، نفس بدبو، دندان‌های زرد و لباس‌های بدبو.

3) از فرزندتان درباره سیگار بپرسید و اینکه چه چیزی برایش جذاب است یا جذاب نیست؛ شنونده خوبی باشید.

4) درباره روش‌های پاسخ به فشار همسالان بحث و گفت‌وگو کنید. فرزند شما باید در گفتن «نــــه» بی‌پروا و مطمئن باشد.

پاسخ‌هایی را نیز پیشنهاد کنید؛ مانند «لباس‌ها و نفسم بدبو می‌شود» یا «از سیگاری به‌نظر رسیدن خوشم نمی‌آید».

5) بچه‌ها را تشویق کنید از دوستانی که به دلایل‌شان برای نکشیدن سیگار احترام نمی‌گذارند، دوری کنند.
-
6) توضیح دهید که کشیدن سیگار چه اندازه بر زندگی روزانه کسانی که این کار را آغاز می‌کنند، تأثیر می‌گذارد؛ چگونه پول سیگار را فراهم می‌کنند؟ چگونه پول بقیه نیــازهای خود را تهیه می‌کنند؟ بر دوستی‌هایشان چه تأثیری دارد؟

در مواجه با سیگار کشیدن نوجوان بهتر است، قوانین پایداری را تعیین کنید که کشیدن سیگار را از خانه شما دور ‌کند

7) قوانین پایداری را تعیین کنید که کشیدن سیگار را از خانه شما دور می‌کند و توضیح دهید که چرا: نفس سیگاری‌ها بدبو است، بد به‌نظر می‌رسند و احساس بدی دارند و اینکه برای سلامتی خوب نیست.

8)بر قوانینی که درباره سیگار تعیین کرده‌اید، پافشاری کنید و اجازه ندهید در خانه سیگار بکشد تا آرامش خانه حفظ شود.

زمانی‌که او همه چیز را کاملا انکار می‌کند

ابتدا فایده‌ای ندارد که اصرار کنید. به او یادآوری کنید که شما موظف هستید مراقب او باشید. برایش توضیح دهید که «من قصد ندارم اتاقت را بگردم اما انتظار دارم به محض اینکه در زدم و خواستم وارد اتاقت شوم، در را فورا باز کنی». به او اطلاع دهید که معلمان، مربی ورزش و دوستانش را ملاقات خواهید کرد و با آنها در تماس خواهید بود. او باید احساس کند که شما بنا به خیر و صلاح او عمل می‌کنید. 6 ماه بعد، دوباره شروع کنید. اگر همچنان زیر همه چیز می‌زند و حاضر نیست گفت‌وگو کند درحالی‌که علائم نگران کننده‌ای چون افت تحصیلی، اختلال در خواب... پونه همچنان ادامه دارد، نزد یک متخصص بروید اما از هرگونه پاییدن و جست‌وجوهای پلیسی خودداری کنید (زیروروکردن اتاقش، استفاده از کیت‌های آنالیز که گمان می‌رود مصرف مواد را نشان می‌دهند و رفته‌رفته در اینترنت رواج می‌یابد). مواظب باشید اقدامات و تدابیر تند و خشنی که موجب طغیان و سرکشی نوجوان می‌شوند به‌کار نگیرید، چه بسا نوجوان را به سمت تخطی‌های شدیدتری چون بزهکاری و مصرف مواد خطرناک‌تر سوق دهد.

قبول دارد که سیگار می‌کشد

خب این خیلی خوب است. فقط می‌ماند که میزان مصرف را ارزیابی کنید: چه وقت، از کی، چقدر؟

او اعتراف می‌کند که جمعه شب‌ها یا در میهمانی‌ها زمانی‌که با دوستانش دور هم هستند، به‌طور تفننی سیگار می‌کشد. به او بگویید که از این عمل خوشتان نمی‌آید، اینکه ترجیح می‌دهید دست از این کار بردارد یا دست‌کم بیشتر از این جلو نرود و هیچگاه حاضر نخواهید شد که او در خانه سیگار بکشد. از اعتماد و حس مسئولیت پذیری‌‌اش کمک بگیرید.

اما چنانچه سن نوجوان شما زیر 15‌سال باشد، این نوع مدارا به هیچ وجه شامل حال او نمی‌شود. مصرف هرگونه موادی که روی روان اثرگذارد (توتون و حشیش) برای نوجوانان به‌ویژه در این سن بسیار خطرناک است. سیستم اعصاب مرکزی هنوز در این سن در حال کامل شدن است و مصرف اینگونه مواد به آن آسیب وارد می‌کند. او قبول دارد که گاه شب‌ها زمانی‌که تنهاست برای آنکه خوابش ببرد یا احساس بهتری داشته باشد، سیگار می‌کشد یا اینکه تقریبا هر روز این کار را انجام می‌دهد. به او پیشنهاد دهید تا موضوع را با یک پزشک درمیان بگذارید. «طبیعی نیست زمانی‌که تنها هستی برای آنکه احساس بهتری داشته باشی، به چیزی مثل سیگار یا مواد نیاز پیدا کنی». شما حق دارید در مورد نوجوانی که برای تفریح و سرگرمی یا برای اینکه احساس خوشایندی به او دست دهد، به سیگار و مواد روی می‌آورد، نگران شوید.

والدین باید به‌دنبال پزشکی کاردان و خبره باشند. به جای آنکه به مراکز ترک اعتیاد مراجعه کنند، بهتر است به یک روانپزشک متخصص نوجوانان، پزشک کودکان یا پزشک عمومی که در زمینه مصرف مواد نیز اطلاعات دارد، مراجعه کنند. کمک یک روانپزشک متخصص قطعا میسر است و گاه برای درمان لازم است که از داروهای ضد‌افسردگی استفاده شود(این داروها فقط توسط پزشک تجویز می‌شوند). هدف آن است که نوجوان را نسبت به سلامت جسم و روح و روانش مسئول کنیم.