فریبا جلالیان:  

به عقب بر می گردم به دوران کودکی و نوجوانی و جوانیم، به فصل های پاییزی که مادرم با بسته ای از دم نوش های محلی و عطری خوش وارد خانه می شد.
عصرهای سرد، قوری که روی بخاری می گذاشت خانه را پر از بوی خوش و معطر آویشن و پونه های محلی می کرد، و می گفت که برای جلو گیری از سردی و دلپیچه در پاییز بسیار خوب و مفید است. مغازه ی حاج محمد نبی نزدیک به خانه ی ما بود. صبح کوچه ی مسجد جنت بوی دلچسب بهشتی می گرفت، و هر رهگذری با بخور سر برنجاس و گلاب های محلی دمی دیگر می گرفت و حالی دیگر داشت. حاج محمد نبی با تخم شربتی ها زمزمه های شیرین تر از شربت را در کام ساکنان کوی جنت و کوی قلعه می ریخت. گاهی در گوش ِ جان ِرهگذران نغمه های آهنگین شعر خود را با حلقه حلقه ی عود و اسفند طراوت و تازگی می بخشید و خودش با زبان ساده می گفت،

هر گیاهی را که آری در نظر
                             غرق در حکمت بود از پا و سر

همیشه شفا خانه ی دلش پراز مردان و زنان پاک و بی ریا و ساده دل ِ کوچه و بازار و محله های دور و نزدیک بود. مادرم نزدیکی های بهار جوشانده هایی را از  این عارف وارسته و طبیب دانا می گرفت و ما را تا یکسال  از سلامتی جسمی و روحی تضمین می کرد.
پای صحبت و پند و اندرزهایش که می نشستی انگار سعدی با تو سخن میگفت . هر نصیحتی را با زبان شعر برایت می خواند  تا لذت و تاثیرش دو چندان  شود.

تخم هر کار بدی را کاشتی
                                    خلق را بر راه بد وا داشتی
علوم قرآنی را از بـَر بود و همیشه زیر لب می خواند. برای کسب علم احترام زیادی قائل بود و همیشه می گفت.

بیارای خود را به علم و سخا
                       چو کردی کنی جای در قلب ها
اصالت و اصیل بودن برایش اهمیت بسیار داشت. خودش به اندازه ی دهها عالم می دانست، اما پای منبر علما ساکت و آرام و با وقار می نشست و به تمامی صحبت هایشان گوش می داد. زلال اشعارش برای همه ی افراد در هر جایگاهی روان و گوارا بود.

 بکن بذل و احسان ز درماندگان
                         که روزی دهندت عوض ده هزار

زبان شعری زیبایی داشت، و انگار برای دل خودش شعر می گفت، در بند تعریف و تمجید نبود.گلها را خوب می شناخت و خاصیت دارویی و درمانی و حتی زمان رویش هر کدام را در فصل های گوناگون اطلاع داشت. برای گلها و درختچه ها، شاخه و برگها شعر می سرود و خاصیت دارویی هر یک را با زبان شعری بیان میکرد،

خوردن ِ انجیر و انگور و رطب
                             دافع  دردست مـِنْ غیرِ سبب

زیاد صحبت نمی کرد. در خونسردی کامل جوابی می داد، نگاهی آمرانه و عاقل اندیش داشت. او نه تنها طبیبی دانا بلکه روانشناسی آگاه بود که از چهره ات غم و اندوه و مریضی را به وضوع تشخیص می داد، و از درونت به آسانی آگاهی پیدا می کرد. مردی اهل قرآن، طبیبی آگاه و شاعری کمال طلب ، همگی در یک فرد جای داشت، و او آرام و ساکت و دانا و دنیا دیده ... این خیلی عجیب بود. روحش قرین آرامش باد.