محمد محتشمی:

قسمت اول:

معانی لغوی احتکار: حکر، حکر، اسم مصدر است. حکر، بحکر، حکراً به معنای ظلم، ستم، انحصار، استبداد و بد معاشرتی با مردم است: الحک، اندوختن طعام به انتظار گرانی، و عامل این عمل محتکر نامیده می شود.

تعریف احتکار: نگه داری و حبس هر چیزی به نیّت گران تر شدن کالا که موجب ضرر و زیان برای عموم مردم شود. مانند: معشیت و آذوقه مردم از قبیل گندم، جو، خرما، برنج، حبوبات، کشمش، روغن، دارو و غذای دامها و دیگر وسایل زندگی که مردم در سختی و گرانی قرار بگیرند.

احتکار یا انحصار اقتصادی: یکی از زیان بارترین آفات مهم اجتماعی و اقتصادی در جوامع انسانی است. احتکار یکی از مشکلات مهم عصر حاضر است که حکومت ها و مردم به آن گرفتار شده اند. آن چنان که پیامدهای آن باعث هرج و مرج در امور اقتصادی و مبادلات تجاری و بازرگانی گردیده است. که نتیجه ی آن ایجاد فقر و فساد و آشفتگی در جامعه است. افکار مادی، انحصار اقتصادی و به فرموده قرآن « کنز » در سوره توبه، آیه 34 و قدرت طلبی و دیکتاتوری و استبداد همه از عوامل انحراف و افساد در جامعه و گمراهی مردم از حقیقت و نرسیدن به توسعه و تکامل است. که این شیوه به زیان دین و کشور و بسود دشمنان دین و کشور است.

احتکار، فرزند نامشروع حرص – مال اندرزی و مال پرستی ابلهانه – طمع – آزمندی – چشمداشت و حسادت نسبت به مال و اندوخته مردم که با رنج و زحمت، عرق جبین و کدیدین بدست آورده اند.

احتکار، از قوه شهوت که یک نیروی فطری همه انسان می باشد. ( البته فراموش نکنیم که حکمت سرشته شدن انسان به غریزه شهوت و شاخه های برخاسته از آن، همانا حرکت بخشیدن، پرورش نیروی درون، تحرک و تلاش برای رها شدن از انجماد و سکون و باز ماندن از نوآوری های نوین علمی و اجتماعی است. ) تا استعدادهای فطری انسان شکوفا و جامعه گسترده در زمین خداوند در پرتو اکتساب معارف و فضائل علمی و اخلاقی انسان ها کوشا شده و در حد و مقدار خاصی متوقف نگردد. زیرا انسان با این غریزه فزونی طلبی مطلوب، شایسته است که در پرتو کلام وحی و اوامر اولیای دین اسلام همیشه در اندیشه تحصیل علوم جدید و فضائل نفسانی و اصلاح فکر و عقل و اعتلای روح و پرواز جان خویش از آنچه که او را وابسته خویش و محدود می کند باشد. تا با نعمت های خدادادی، آزادی و اختیار و قوه  تفکر و تعقل واقعیت ها و رویدادهای جوامع اسلامی و جهانی را مورد تجزیه و تحلیل قرار داده و حقیقت را بیابد. زیرا بدون تحقیق و مطالعه مستمر، یافتن حقیقت بسیار مشکل و حتی غیرممکن است. و به فرموده قرآن هر کس بدون تحقیق و بدون مشورت و تبادل نظر از اندیشمندان و پژوهشگران مطالبی را بیان کند و یا برای انجام کاری اقدام کند یقیناً به انحراف رفته و باعث زیان و خسارت به فرد و کل جامعه می شود.

امیال و غرایز اصیل اجتماعی و  اقتصادی بسیاری از مسلمانان به علت عدم آگاهی کامل نسبت به فلسفه احکام دینی و عواقب انحرافی  به آن، چه بسا انسان از مسیر فطری و هدف های الهی و حقیقی منحرف شود و در دام فساد و تباهی مادیات قرار بگیرد. و انسان خواسته و یا ناخواسته و با تقلید کورکورانه از دیگران تسلیم عمل غیرشرعی و مصیبت بار  « احتکار » شود. چنانکه در تابستان سال 1398 در استان بوشهر در یکی از شهرهای شهرستان دشتستان   در دو محل که صاحبان خرما دست به « احتکار » خرما زده بودند. بر اثر گذاشتن قرص های شیمیایی در انبار خرما و عدم رعایت نکات ایمنی لازم و سرایت بوی آن به بیرون از انبار 3 نفر جان باختند! و فراموش نکنیم که احتکار و حرام بودن آن از دیدگاه پیام آور دین اسلام و حضرت علی (ع) و امام صادق (ع) هنگامی است که مواد غذایی سالم بدون گذاشتن قرص های شیمیایی نگه داری شود. امّا متأسفانه پیروان قرآن و رسول گرامی اسلام نه تنها مواد غذایی سالم مردم را برای گرانتر شدن، انبار و نگه داری می کنند. بلکه به گناهی بدتر به مواد سمی آلوده می کنند تا چند ماهی به خیال خام و فکر ضعیف مادی خود سالم بماند و سپس گرانتر بفروشند. اما افسوس که بعد از 1400 سال این آگاهی دینی را ندارد که حشره های مخصوص که فلسفه خلقت و مأموریت آنها از طرف خداوند این است که هر جا مواد غذایی احتکار شود به آنجا حمله کنید و آنها را ازبین ببرید.

ولی انسان طمّاح نه تنها برخلاف فرمان خدا و رسول او عمل می کند و صاحب گناه می شود بلکه به چند عمل غیرانسانی و غیرشرعی دست می زند. اول: احتکار. دوم: آلوده کردن مواد غذایی که مصرف کنندگان را مریض می کند. سوم: مرگ انسان ها. این محتکران چه جوابی در برابر خداوند و پیامبر (ص) و اولیای دین و وجدان خویش دارند؟ پیامبر اسلام (ص) می  فرماید: (یک لقمه غذای حرام تا چهل شب هیچ عبادتی مقبول نیست.) هنگامی که یک لقمه غذای حرام کلیه ی عبادات: نماز، روزه، دعا، ذکر صلوات و ... تا چهل شب را باطل می کند پس سرمایه ای که محتکران از فروش چندین تن خرما که برخلاف فرمان پیام آور دین بدست آورده اند همه عبادات سالانه آنها را باطل و مردود می کند. نماز خواندن، روزه گرفتن، مسجد رفتن، کربلا و مکه رفتن و غذای حرام خوردن برخلاف آیه 35 سوره جاثیه است که می فرماید: (هر کس قرآن (نماز) بخواند امّا به آن عمل نکند فرمان خدا را مسخره کرده است.) که این روش نه تنها دین داری نیست بلکه برخلاف دین و بسود دشمنان دین است. و اعمال عبادی چنین افرادی چیزی جز عادت و تقلید کورکورانه نخواهد بود. بنابراین گناهی بزرگ انجام داده اند. و فراموش نکنیم که رعایت احکام دین به خودی خود و بدون شرایط، ارزش معنوی ندارد. مهمترین شرط قبولی احکام دین، غذای حلال است. بنابراین، احتکار عامل مردود شدن ارزش معنوی عبادات است.

پیروان قرآن با داشتن کامل ترین کتاب علم و دانش و قانون و رعایت بهداشت  باید در همه زمینه های علمی، صنعتی، ادبی، اختراع و اکتشاف، رعایت نظم و قانون برتر از تمام ممالک دنیا بوده و جواب گوی همه مجهولات و مشکلات تمام مردم جهان و پناگاهی امین برای همه دردمندان باشند. امّا ادعاهای بدون عمل، تکبر، تظاهر به دین، بدعت (قوانین از خود ساخته) بی عدالتی، جهل و ناآگاهی، افکار مادی و قضاوت های سلیقه ای و برگزاری مراسم های دینی بدون محتوا و بدون فلسفه علمی و بدون سند دینی و فقط تکراری مانند: تعزیه خوانی که نه تنها ارزش معنوی ندارد بلکه اسراف اوقاتی است که باید در اصلاح جامعه و هدایت افراد بکار گرفته شود. زیرا هر ادعایی بخصوص دینی باید همراه با مدرک و دلیل معتبر باشد. شبیه خوانی هیچ گونه مدرک دینی ندارد. و چند نفر از علمای دینی هم آنرا مردود و حرام دانسته اند. بعلاوه برگزاری مقابله های قرائت قرآن در ماه رمضان که بدون معنا و مفاهیم و بدون هدف برگزار می شود.همچنین مسئله ربا یا گرفتن سود که در قرآن جنگ با خدا و کفر و عمل زشت زنا با محارم آمده است و رشوه که پیامبر اسلام (ص) فرموده است: رشوه دهند و رشوه گیرنده هر دو در جهنم هستند. بی توجهی و ترک فریضه فرهنگی امر به معروف و نهی از منکر که همه این عوامل باعث ضعف دین است. بنابراین پیروان قرآن با این اعمال خلاف، قرآن و اسلام را از جهانی شدن باز داشته اند. غافل از آنکه همه مسلمانان این مسئولیت مهم الهی را باید در دادگاه عدل الهی جواب بدهند که چرا دیگران از عمل کردن به قرآن از شما پیشی گرفتند؟؟ زیرا پیامبر اسلام (ص) هشدار داده است که (مبادا دیگران از عمل کردن به قرآن از شما پیشی بگیرند؟!) عمل کردن به قرآن همان علمی شدن جامعه یعنی گسترش علم و دانش و فرهنگ قرآن و قانونمند شدن همه امور در جامعه است. که تا رسیدن به آن راهی بس طولانی در پیش داریم. مهمترین عامل حیات، دوام و قوام هر جامعه ای فرهنگ است. اولین هدف خداوند و همه اولیای دین برای ترویج دین، فرهنگی شدن جامعه است. زیرا وجود فرهنگ در جامعه مانند: روح در بدن انسان است. جامعه بدون فرهنگ جامعه مرده ای است که افراد ادای زندگان را به نمایش می گذارند.
مادیات و دنیا طلبی و مقام پرستی همان است که قرآن آنرا در سوره حدید آیه 20 یک بازیچه بچه گانه و بیهوده معرفی کرده است.  پیامبر اسلام (ص) فرموده است: « الدنیا رأس کل خطاها» دنیا طلبی در رأس همه گناهان است و امام علی (ع) دنیا و همه مظاهر آن، سرمایه و حکمرانی و ریاست را با آب بینی بز و کفش کهنه تشبیه کرده است. امّا متأسفانه دنیای دون و مطاع پوسیده آن بسیاری از حکمرانان را به بند خود گرفته و به آسانی به هر طرف که بخواهد می کشاند. در نتیجه باعث ظلم و فساد در میان بندگان خدا می شوند! یکی از سؤالات مهم که برای انسان ها و بخصوص محتکران، رشوه خواران، رباخواران، کم فروشان، گران فروشان، دروغگویان، غاصبان مسندنشین و ....... پیش می آمد این است که آیا ما بنده خدا هستیم یا بنده خود؟ بنده واقعی خداوند و پیرو قرآن هنگامی ثابت می شود که اعمال و رفتار آنها با دستورات خداوند برابری داشته باشد در غیر این صورت بنده خود می باشند. یعنی شرک به خدا !!

احتکار ابزار قدرت های استعماری:

در عصر حاضر « مسئله احتکار » و انحصارات اقتصادی آن آنچنان گسترده شده است که بزرگترین وسیله و ابزار قدرت های استعماری گردیده و در دست ابرقدرت ها و مستکبران جهانخوار قرار گرفته است. در نتیجه دولت های قدرتمند ملت های ضعیف را به استخدام خویش در آورده اند. و با این اهرم فشار، آنان را در تنگنا و وابستگی قرار داده و بر فرهنگ، سیاست و اقتصاد آنان استیلا یافته اند.

مسئولیت اصلاح و آزاد ساختن بسیاری از بندگان خدا و پیروان قرآن که در مصیبت و یک معامله غیرشرعی « احتکار » گرفتار شده اند با عالمان دینی، دانشمندان و افراد متعهد و ملتزم به اصول دینی و انسانی و مدیریت جامعه است که برای حل این معضل دشوار، راهکارهای مفید و سرنوشت ساز ارایه دهند و با همکاری مسئولین جامعه مردم را با فلسفه و فرهنگ دین اسلام آشنا کنند. زیرا مهمترین عامل انحرافات و اعمال و رفتارهای خلاف دین و قوانین اجتماعی، عدم آگاهی از فلسفه خلقت انسان و مأموریت الهی و انسانی و فرهنگ احکام دین اسلام است که بصورت واقعی و عملی انجام نمی گیرد. زیرا بیشتر تبلیغات دینی بیان تاریخ دین است و برگزاری و رعایت احکام آن برای رسیدن به ثواب معرفی شده است. آن هم بصورت تکراری می باشد. در صورتی که هدف دین و حکم مهم آن « نماز » گسترش علم و قانونمند شدن به منظور اصلاح جامعه از کجروی های دینی و اجتماعی کلیه ی اعمال خلافی که جامعه سالم را مریض و از پیشرفت باز می دارد. در غیر این صورت، آثار و تبعات معامله نامشروع احتکار که از افکار مادی و دنیا طلب و انسان های گمراه از دین در میان مردم شکل می گیرد. موجب فساد، اختلاف طبقاتی، انحصارطلبی، استبداد، دین گریزی، تورم و گسترش فقر در جامعه می گردد. اصولاً از دیدگاه قرآن داشتن فکر مادی گناه است زیرا قرآن بدست آوردن مادیات را فقط وسیله ای برای ترویج دین می داند و بس. امّا چنانچه مادیات و مظاهر فانی آن هدف قرار بگیرد مسلماً باورها و اعتقادات دینی تضعیف می شود. همواره فراموش نکنیم که هدف قرار گرفتن مادیات از خصوصیات عصر جاهلیت قبل از اسلام است.