میم. پارسا:

یکی از برکات کرونا که توسط حقیر با توجه به تحقیقات حاصل از بیکاری کشف شده، حاشیه ی امنیتی است که مدیران ارشد استان در وعده‌های بی‌سرانجام داده اند و تاکنون التزام و الزامی برای عملی شدن آنها وجود ندارد. درگیری استان و مواجهه با بیماری خوش یُمن کرونا باعث شده چند ماهی عمل به وعده ها، آنطرف تر برود و خیال مدیران راحت تر باشد چون توجیه مناسبی از قِبَل کرونا برایشان مهیا شده است. همانطور که می دانیم عمل به وعده ها، کار میدانی و عملیاتی می خواهد. با تصمیم رئیس جمهور و جناب آقای استاندار، بیشتر مشاغل در این ایام به شیوه یک سوم، دو سوم، پنجاه / پنجاه در حال انجام است. در این بین مدیران میانی و بالایی، به صورت کاملاً دور کار! مشغول به دورکاری هستند. این است که نمی‌توانند  مرتباً به پروژه‌ها سر بزنند و آمار دقیقی از وعده هایشان داشته باشند.

اصلا اینقدر دورکاری کرده اند که احساس می کنم فاصله این مدیران تا بعضی از پروژه ها، فاصله کهکشان راه شیری است تا کهکشان راه غیر شیری!  همین چند ماه پیش یکی از مسئولان با طرازِ مدیریتی ارشد، در بازدید نمادین از چند رسانه ی فعال در برازجان، اعلام فرمودند (( به ضرس قاطع، قول می‌دهم که فلان پروژه را تا هفته دولت افتتاح کنیم)) آنقدر این وعده بزرگ بود که خودِ قول دهنده چند بار سرفه کرد و نگاهش به نگاه های حیرت آور افراد حاضر در جلسه افتاد. شک ندارم با این قول، روح سرگردان بزرگترین معمار کشور در گور لرزیده که چرا با این استعداد و توانمندی در که در استان موجود است، همچین قول محکمی از دهان مبارک آن مدیر بیرون آمده است. چند ماهی از این گذشته بود که به صورت اتفاقی به همراه همسر مکرمه و منوره، سری به تالار بزرگ شهر برازجان زدم. چشمتان روز بد نبیند!! عملیات ساخت و تجهیز اثر که قرار بود تا پنج ماه دیگر افتتاح شود، هنوز یک متر هم از سطح زمین ارتفاع نگرفته بود. در ذهن خود با مرور کردن قانون جاذبه نیوتن، رابطه فیثاغورث، پیوند کووالانسی و قوانین مدرن معماری به این نتیجه رسیدم که که چیدن پازل این تالار هم بیش از پنج شش ماه طول می کشد چه رسد به کارهای ساختمانی! یک ماه بعد برای مشاهده پیشرفت فیزیکی پروژه، دوباره عازم آنجا شدم. دو تغییر اساسی در پروژه رویت شد.

اول اینکه نگهبان پروژه محاسنش بلند شده! احساس می شود  از کرونا ترسیده و هنوز نتوانسته به آرایشگاه برود (شاید هم به دلیل گران شدن تیغ و ژیلت بود).
دومین تغییر اساسی پروژه این بود که، با چشمان غیر مسلح  خود دیدم، هنگام تعویض لباس، لباس نگهبان از مارک لنگریِ رنگِ پا به مارک معتبر CK تغییر یافته بود. این دو تغییر عمده در پروژه که کاملا تغییرات انسانی بود نشان از درایت مسؤلان امر را دارد. مخلص کلام آن بود که اگر در حال حاضر از فلان مسئول، سوال بفرمایید پروژه کی تمام می‌شود!!؟ چند لیچار به این کرونای بخت برگشته می دهند و اعلام می‌کنند به دلیل شیوع بیماری کرونا چند ماهی پروژه تعطیل بوده و خدمات عمرانی برای عدم اشاعه، مدتی تعطیل می باشد.

خلاصه اینکه این روزها سرعت رشد ریش و سبیل نگهبان از پیشرفت فیزیکی پروژه ها بیشتر است.