تامین اجتماعی و تولید:
انسان با کار و تولید دست از تکرار فعالیت های غریزی برداشت و با دگرگون کردن محیط زندگی خود نیز متحول شد. ارتقا وضعیت اقتصادی کشور در گرو رشد تولید است که بر همه مولفه های ارزشی، اجتماعی و سیاسی هر ملت تاثیر گذار است. اگر در جامعه ای تولید دچار کمبود و کاستی شود، مفاسد اقتصادی و نا امنی، رو به افزایش می گذارد، شیوع افسردگی در بین جوانان و تمایل به اعتیاد، دزدی، فحشا، خشونت گرایی، تن آسایی، نظم گریزی و ایجاد گروه های مافیایی دخیل در نظم توزیع کالا، همه و همه از پیامدهای کمبود تولید و عدم توجه به نیروی کار است.
انقلاب صنعتی که با اختراع و کاربرد ماشین بخار چهره جهان را دگرگون کرد در اوایل قرن بیستم با دگرگونی در نظام تولید همگام با بهبود و پیشرفت تکنولوژی و دانش و فن، تعدیل و بهبود شرایط کار، وضع اجتماعی طبقه کارگر را نیز مورد توجه قرار داد، این دگرگونی در نظام تولید و افزایش میزان آن پیامدهایی را نیز به دنبال داشت که توجه به تامین اجتماعی را ضروری ساخت.
تامین اجتماعی در امتداد هومانیسم از یکسو و اندیشه های فابیانیسم و هگیانیسم از سوی دیگر، تولید جامعه ای انسان محور را موجب می شود، شرایط پیدایی توسعه پایدار نیز چنین است.
بدون تردید یکی از عوامل مهم و تاثیر گذار در تداوم تولید، نیروی کار است که نقش مهمی در فرآیندهای  اقتصادی دارد. با طبع این نیرو برای اینکه بتواند کارایی و راندمان مطلوب و مناسبی داشته باشد، باید از امنیت لازم (اقتصادی، اجتماعی و روانی) برخوردار باشد، چرا که اساسا امنیت مهم ترین کالایی است که جامعه انسانی به شدت نیازمند آن است.
بنابراین به دور از تایلریسم و شیوه های متحجر تولید، انسان مولد در تمامی ابعاد ذهنی، جسمانی و روانی او مورد توجه قرار می گیرد، حاصل تولید نیز متوجه انسان است. با این دیدگاه، نه تنها کمیت و کیفیت تولید ارتقا می یابد، بلکه هزینه آشوب های اجتماعی ناشی از فقدان امنیت حیاتی کاهش می پذیرد.
در حقیقت تامین اجتماعی، علت و معلول افزایش رفاه اقتصادی است و امنیت انسان را به عنوان محور توسعه مد نظر قرار داده است و از این طریق، رشد و توسعه اقتصادی را تحت تاثیر قرار می دهد. این وابستگی دو جانبه ایجاب می نماید که بین سیاست های کلان اقتصادی از یک سو و سیاست های تامین اجتماعی از سوی دیگر هماهنگی پایدار ایجاد گردد، از این رو است که باید توجه داشت که اساسا گسترش رفاه و تامین اجتماعی منجر به افزایش فعالیت های تولیدی و نهایتا کارایی و بازدهی اقتصادی می گردد.

نتیجه بحث:
انسان در کار و تولید معنا پیدا می کند، انسانی که رخوت داشته باشد نمی تواند پویایی برای جامعه ایجاد کند، پیشرفت هر جامعه بستگی به میزان تولید و خلق منابع جدید دارد. امروزه قدرت کشور در چگونگی تولید است، نیز کشورهایی که دارای شاخص تولید بالایی هستند به عنوان یک قدرت اقتصادی، اجتماعی و سیاسی مقبولیت و مشروعیت پیدا نموده اند. بنابراین تولید به عنوان یکی از عوامل استراتژیک هرجامعه ای می باشد که رابطه مستقیم با اثر گذاری منابع تامین اجتماعی دارد. پس تولید چند وجهی است، از یک طرف تولید ایجاد اشتغال می کند و از طرف دیگر تامین منابع برای شهروندان جامعه و از همه مهم تر خود کفایی در کشور را به ارمغان می آورد، که این خود کفایی می تواند بر میزان صادرات کشور در برنامه تامین اجتماعی اثرات مهم داشته باشد./ح